vrijdag 4 januari 2013

De bevalling: het plan

Ik ben nog steeds zwanger. En ik heb geen geboorteplan. Maar dingen gaan hier wel anders dan in Nederland - hier dus het plan, en dan binnenkort de evaluatie. 

In Nederland zou ik wekelijks op bezoek gaan bij de verloskundige, die mijn bloeddruk zou opmeten en vragen hoe het met me gaat. Als de bevalling zou beginnen, zouden we de verloskundige bellen die langs komt om te kijken hoe het ervoor staat. Nadat ik haar toestemming had gekregen om mijzelve naar het ziekenhuis te transporteren (wij zijn niet zo van de thuisbevallingen), zou S. hoogstwaarschijnlijk een lokaal aanwezig familielid optrommelen dat in ons huis op E. zou gaan passen. Wij zouden in de auto springen en achter de verloskundige aan naar het ziekenhuis rijden. Na de geboorte werden wij het ziekenhuis weer uitgeschopt en gingen we thuis op familie en kraamhulp wachten.

Zo gaat dat niet in Singapore.

Ik ga wekelijks op bezoek bij de gynaecoloog die mijn bloeddruk laat opmeten door zijn assistente, mijn gewicht en urine controleert, via een echo bepaalt hoe groot het kind is (3.2 kg bij de laatste meting, die overigens notoir onbetrouwbaar zijn) en om de twee weken een hartfilmpje maakt. Vanmiddag wil hij met mij een afspraak maken over inleiden, want als onze Krelis over twaalf dagen nog geen acte de presence heeft gegeven, wordt hij zonder pardon uit de baarmoeder gevist.

Als de bevalling begint, heb ik instructies gekregen om zodra hetzij de vliezen breken, hetzij ik regelmatig weeen heb (4 per uur of 1 per tien minuten - rekenkundig is dat inderdaad niet hetzelfde) mijzelve in het ziekenhuis te vervoegen, alweer wij eerst onze credit card aan de balie moeten presenteren ter garantie van betaling voor we naar de delivery suite mogen. (Dit is niet helemaal waar - ik heb mijn credit card al gepresenteerd tijdens een pre-admission, zodat we die stap straks kunnen overslaan.) 

Wij zullen onszelf per taxi vervoeren, eerst naar het huis van vrienden om daar E. te droppen (ook voor E. staat een vluchttasje klaar) en daarna naar het nabijgelegen ziekenhuis. Taxichauffeurs hebben ons aangeraden om een pre-booking te doen en daarmee de taxikosten te verdubbelen - zo'n pre-booking kan namelijk vanaf een half uur vantevoren en anders loop je de kans (met name rond vijf uur en/of als het regent) dat er geen taxi's zijn (in Singapore werkt het zo dat op de momenten dat de meerderheid van de bevolking een taxi wil - regen, spitsuur - de taxichauffeurs zich terugtrekken om te gaan eten/chillen/stoppen met werken).

Eenmaal in het ziekenhuis bellen ze vanuit de labour ward de gynaecoloog op, die dan langs komt om te kijken. Ook als het midden in de nacht is. Ook als hij eigenlijk vrij heeft en champagne aan het drinken is terwijl hij naar het vuurwerk kijkt. (Ik ben dus blij dat het gebeuren niet met Oud&Nieuw is begonnen.) Daarna wordt ik verdoofd en aan machines gehangen en vervolgens in de gaten gehouden door obstetric nurses die de dokter weer opbiepen tegen de tijd dat Krelis zijn haardos laat zien.

Geboren en getogen gaan Krelis (die tegen die tijd zijn Echte Naam heeft ontvangen) en ik naar de maternity ward waar ik nog drie dagen vertroeteld wordt (inclusief in-house menu) en op de laatste dag per limousine naar huis wordt vervoerd (ons ziekenhuis heeft ook valet service, handig als je met piepende banden en gillende vrouw aan geracet komt - als je de dure suites boekt hoef je bovendien geen parkeergeld te betalen!)(wij hebben geen auto en dus ook geen dure suite).

S. haalt E. op en gaat naar huis, en komt met bezoekuur, dagelijks van 8am tot 8pm, weer terug. Hij zal ook in het ziekenhuis aangifte van de geboorte doen, want ook daar is een apart loket voor (dat hoeft niet meer bij de ambassade, sterker zelfs, dat kan helemaal niet meer bij de ambassade). Eenmaal thuis is er helemaal niemand behalve wij drietjes, want de Singaporese gezondheidszorg voorziet niet in standaard nazorg. 

Dus voorziet iedereen hier in zijn eigen post-natale verzorging. Daardoor is de variatie aan diensten wel veel groter dan in Nederland. Zo zijn er night nurses die 's nachts in de kamer van de baby zitten en het kind in de gaten houden, zodat de moeder rustig kan slapen (de night nurse brengt het kind voor voedingen naar de moeder), confinement nurses die veertig dagen lang koken en moeder en kind voorzien van de noodzakelijke Chinese medicijnen en voedingsmiddelen, klassieke nannies, hippe doulas, lactatiedeskundigen, noem maar op. 

Maar culturele integratie staat na de bevalling niet heel hoog op mijn prioriteitenlijstje en dus hebben wij met een Nederlandse verpleegkundige afgesproken dat ze een paar dagdelen bij ons komt kramen. Oh, en ik krijg vijf dagen lang post-natale Javaanse massage met inbinding om de baarmoeder weer netjes terug op het oorspronkelijke plekje te masseren. Ik schijn daar sneller weer dunner van te worden. Dat is dan wel weer heel goed voor de culturele integratie. En mijn figuur.

Ja, ik heb mijn prioriteiten goed op een rijtje.

2 opmerkingen:

  1. haha, dat klinkt als een goede Katrijn prioriteit! groetjes vanuit het Nederland alwaar Peter bijna oom wordt omdat zijn neefje een kindje krijgt (gepland voor vandaag) xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh, spannend! Ik hoop dat alles goed gaat daarzo :) Tja, ik mag dan middenin een hormonale tornado zitten, ik ben natuurlijk nog wel steeds ik :) Knuffels!

    BeantwoordenVerwijderen