woensdag 30 januari 2013

Pain and relief, part III

Here are my previous thoughts and opinions on pain relief and birth.

As soon as the contractions kicked in properly I told the nurse I wanted an epidural. And it was smart of me to act fast, as by the time the epidural started working I was almost ready to push.

Anyway - a picture says more than a thousand words. So here are the pictures (all courtesy of S.).

This is me after being induced, having annoyingly painful tiny non-effective cramps. Note the hands. We're on our way to the Botanic Gardens as I was told to "keep walking" and I got sick and tired of the hospital corridors.

"Take that phone away. I'm in pain. Do NOT take a picture. DON'T. TAKE. A. PICTURE." This is while I was having contractions every couple of minutes and the spikes on the graph paper resembled the Pyrenees. Again, note the balled fist and the hand holding tightly on to the bed rail.

This is me fifteen minutes later after the epidural. Contractions still every minute or so, still spiking off the chart, a mere hour or so before the actual delivery. Note the relaxed pose of the hands. And the smile!

90 percent of pain would be taken away, they said, but in my case it was more like 99 percent - "I'm not having contractions anymore!" I complained to S. "Yes, you are", he said while pointing at the spiking graphs on the monitor.

This is me in the lovely breast-feeding gown provided by Gleneagles with two of the three most adorable people in the world. (Even if neither of them sleeps on command.)

Not so lovely side effect of the epidural: having to call the nurse several times during the night for a bedpan. 

But added bonus: not discovering the horrors of after pain until morning, when the epidural wore off, and thus getting a reasonably restful night.

dinsdag 22 januari 2013

Plaatjespost & Picture post: Baby J.

Baby J. decided to grace us with his presence Monday 14th of January. We are very happy to finally meet and get to know him! E. is quite in love with her little brother, and all of us are doing well.

vrijdag 11 januari 2013

Gesprekken die ik in Nederland niet zou hebben

De receptie houdt mij hier ten huize scherp in de gaten. Elke ochtend begroeten ze me ongelovig: "Vandaag ook nog niet? Maar je bent toch allang uitgerekend?"

S. gebeurt hetzelfde, elke ochtend als hij het kantoor binnenstapt: "Ben je er weer? Is de baby er nog steeds niet?"

Hij krijgt adviezen van zijn vrouwelijke collega's over hoe ik ervoor kan zorgen dat de boel op gang komt (kokosolie drinken en hete curry eten). Ze leven allemaal gespannen met hem mee, maar hij wordt er wel een beetje zenuwachtig van.

De taxichauffeur wierp een bezorgde blik op de achterbank toen ik na mijn laatste bezoek aan de gynaecoloog bij hem instapte: "Wanneer ben je uitgerekend?"
"Vandaag, maar..."
"Gaat alles wel goed? Heb je iets nodig? Moet ik voorzichtig rijden?"
"Nee, vandaag komt de baby nog niet - geloof me, als ik zou moeten bevallen, zou ik nu niet wegrijden bij het ziekenhuis."

De mevrouw van de post-natale massage belde: "Schikt het als maandagochtend om negen uur de masseuse komt?"
"De baby is er nog niet."
"Maar je hebt ons geboekt voor maandagochtend."
"Dat was gebaseerd op de uitgerekende datum. Maar de baby is er nog niet. Ik zou bellen als ik bevallen was."
"Oh." (...) "Ja, bel dan maar even als de baby is geboren."

Singaporezen hebben groot respect voor autoriteitsfiguren als doktoren, cijfers en data. Als de baby is uitgerekend op 9 januari dan komt de baby - dus - op 9 januari. Of eerder, want baby's zijn notoir onbetrouwbaar en nog niet geconditioneerd in geldende normen van respect en gehoorzaamheid. Maar sowieso niet later. Daar zorgt de dokter wel voor.

Dat wil de dokter ook wel, maar tot zijn frustratie werken wij niet zo mee. Bij het eennalaatste bezoek trachtte hij mij ongevraagd te strippen om de bevalling op te wekken, maar ik had sneaky E. op mijn buik geplaatst en daarmee zoveel neerwaartse druk gecreeerd dat hij zijn vingers niet op de juiste plek kreeg. Ha!

Bij het laatste bezoek opende hij de onderhandelingen over inleiden: "En, wanneer wil je bevallen?"
"We zouden tot 41 weken wachten, toch?"
"Dat is te zeggen, ik bedoelde dat de baby er met 41 weken moest zijn."

Er is besloten dat er maandag zal worden ingeleid als er tot die tijd niks is gebeurd. Ik hoopte eigenlijk op de dinsdag (rekken!) maar ik hoef niet in het ziekenhuis te wachten om te zien of het inleiden werkt (dat kan twee dagen duren, aldus de dokter) dus heb ik de dinsdag geruild tegen het thuis mogen afwachten.

Singaporezen en Hollanders, twee handelsnaties. Soms begrijpen wij elkaar heel erg goed, de dokter en ik.

14 januari dus. Best een mooie datum, eigenlijk.

donderdag 10 januari 2013

Singaporeans do things differently: Emotions

It won't surprise anybody that in the Gallup pollsters' list of countries populated by the most emotional people, six Latin American countries made the top ten. The list was topped by the Philippines, and Bahrain, Oman and Canada rounded out the upper echelons. 

Singapore was at the very bottom of the list as the least emotional society in the world (however, in true Singaporean kiasu fashion, in these parts this was reported as being the number one emotionless country in the world - it's always better to top the list.) Later, it transpired that according to the Gallup poll Singapore also had the most unhappy population in the world. 

Interestingly enough, a decade or so ago I spend the better part of a year living in one of the countries in the top ten of most emotional societies: Bolivia. My Latin life was much more fully immersed in local culture than my current Singaporean life is, because I lived with a Bolivian family, snagged myself a Bolivian boyfriend and worked for a local NGO in a city that's not on any tourist radar except for the fact that it lies en route to one of the world's most gorgeous and least human-friendly places on earth.

And yes, the Bolivians are more emotional than the Singaporeans. Oh, how they are blown about by the tornadoes of their innermost feelings! Just last year I received an email from a Bolivian friend asking whether she (a successful lawyer who'd been running her own practice for the past decade, divorced with two lovely sons) should relocate across country to be with a jobless guy who's repeatedly cheated on her but whom she thinks might be her true love and doesn't love have the power to transform people, or to accept the offer for a date from a well-respected fellow lawyer in her current hometown who's a decade older than she is and who seems on all accounts to be a nice and stable guy but she isn't sure if she can grow to love him?

I said, give the stable guy a shot, it's the sensible thing to do for you and your family.

Guess where she's living now?

There is a reason why I never mastered the subjunctive tense in Spanish, the subtle conjugation that expresses doubt, wistfulness, melancholy, uncertainty, irony - it wasn't in big use in my Bolivian circles.

In contrast, Singlish, which is only spoken by the few million people packed together on this tiny island state uses vocabulary and grammar from at least five languages (English, Mandarin, Malay, Hokkien and Teochew) to make sure its speakers can acknowledge every subtle shift in meaning between one variety of a word and another.

I am a firm believer in linguistic relativity, which I understand to mean that each culture adepts its language to fit its culture and from which follows that to be fluent in a language you have to intuitively understand the culture behind it as well (which is why it took me months of living in Ireland to figure out that "I suppose so" in Irish English means "shut up" and not, as Dutchie me assumed, "what an interesting point of view").

The Gallup poll on emotions asked whether or not people experienced ten emotional states the day before. The pollsters asked the same questions in every country. So obviously, countries with a more expressive culture will score higher than those with a more introverted way of living. This could be argued to show how "emotional" a population is - or it could be argued to show how "emotionally expressive" a population is. Or even how "emotionally expressive a given part of the population is when asked intimate questions on their mental state by complete strangers".

So, to jump from "does not reveal all to random people" to "most emotionless society in the world" seems a tad far, if you ask me.

But what surprised me most is the universal acceptance of the idea that this emotional reticence is a bad thing. And the ease with which "emotional" and "happy" are interchanged in articles. The Gallup report extrapolates happiness from the incidence of happy emotions reported. But in two other, to my mind slightly more trustworthy publications on national happiness, Singapore scores much, much better than in the Gallup poll. The United Nations report on World Happiness has Singapore in the region of Germany, in the upper 30's of all countries in the world, whereas Rotterdam's Erasmus University's World Happiness Index puts a respectable 6.9 on Singapore's report card (or 60 out of a 100 if adjusted for inequality - number 1, Denmark, scores 73).

In fact, stable emotions, not being swept from one state to the next, but calmly proceeding in life on your own terms, is actually correlated to personal happiness. (And a successful working life - go Singapore Inc!) So basically, the Gallup poll's connection between being emotional and being happy is, well, wrong.

I remember the serene peace that descended upon me after returning from the exciting soap opera world of my Bolivian life to the benignly disinterested but loving bosom of my Dutch family.

Emotions don't have to be on display to exist. Life in Singapore is anything but staid and sterile.

The longer I live here, the more I feel the excitement bubbling underneath everyday life. It feels as if the country is on the cusp of change, of new possibilities and ideas both great and small. The old and established is very much honoured and respected, and it forms the foundation for Singapore's next incarnation - what that'll be, I don't know. That's what makes it exciting!

We've got front row seats to seeing this Asian butterfly transform into a whole new gorgeous creature.

Ps. Still pregnant - 40+1, not that I'm counting.

maandag 7 januari 2013

Random pregnancy stuff: Boredom!

I am addicted to ice cubes. Especially chewing them. I get really annoyed when staff at restaurants try to remove my cup with the cubes still in them. I'm eating those, people!

I am eating like a maniac and not gaining a whole lot of weight. This is remarkably different from my pregnancy with E., when I was also eating like a maniac but putting on loads of weight. "We need to buy more chocolate", S. concluded when he once again only found empty wrappers in the fridge. Well - I don't think that'll solve the problem. It might solve my midnight cravings though.

I wish there was a tiny window of normalcy between being heavily pregnant and having a newborn. A true "babymoon" where I got to be myself again for a few days, enjoy my body, before plunging head first into newborn baby craziness.

My to do list is empty. I have also read all of longform. I have no interest in fiction and am reading parenting manuals instead (the lovely The idle parent and the very scary Attachment parenting). For light relief I've got Conquest: the English Kingdom of France, about the period in the Hundred Years' War (1337 to 1453) in which the English king actually factually WAS the French king too. I've just spelled the chronology at the back, but it doesn't mention my childhood hero Bertrand du Guesclin. (#fail)

I tried watching Twilight: Breaking dawn Part I (that title reminds me of this other cinematic gem: Rambo: First Blood II - except that one at least made me laugh) which is horrendously boring. I've also finally watched Enchanted and that too is quite ridiculous. But at least it has a proper fire spewing dragon instead of drippy werewolves and soulful vampires.

E. will be going to daycare full days until the baby's is born. This is a source of humungous guilt as I sit on the couch and incubate (this sounds much nicer in Dutch: broeden). But I KNOW that this'll be the last peace and quiet I'll have in at least three months' time so I've even managed to start napping in the afternoon. I need to do this for all of us. I am so much more fun when I get more sleep.

Maybe I'll add a morning nap. It's still two hours until the reruns of Asia's Next Top Model start.

I am thoroughly, utterly, completely bored. Just like last time, in fact. Maternity leave, schmaternity leave. Can that baby hurry up and get here already?

vrijdag 4 januari 2013

De bevalling: het plan

Ik ben nog steeds zwanger. En ik heb geen geboorteplan. Maar dingen gaan hier wel anders dan in Nederland - hier dus het plan, en dan binnenkort de evaluatie. 

In Nederland zou ik wekelijks op bezoek gaan bij de verloskundige, die mijn bloeddruk zou opmeten en vragen hoe het met me gaat. Als de bevalling zou beginnen, zouden we de verloskundige bellen die langs komt om te kijken hoe het ervoor staat. Nadat ik haar toestemming had gekregen om mijzelve naar het ziekenhuis te transporteren (wij zijn niet zo van de thuisbevallingen), zou S. hoogstwaarschijnlijk een lokaal aanwezig familielid optrommelen dat in ons huis op E. zou gaan passen. Wij zouden in de auto springen en achter de verloskundige aan naar het ziekenhuis rijden. Na de geboorte werden wij het ziekenhuis weer uitgeschopt en gingen we thuis op familie en kraamhulp wachten.

Zo gaat dat niet in Singapore.

Ik ga wekelijks op bezoek bij de gynaecoloog die mijn bloeddruk laat opmeten door zijn assistente, mijn gewicht en urine controleert, via een echo bepaalt hoe groot het kind is (3.2 kg bij de laatste meting, die overigens notoir onbetrouwbaar zijn) en om de twee weken een hartfilmpje maakt. Vanmiddag wil hij met mij een afspraak maken over inleiden, want als onze Krelis over twaalf dagen nog geen acte de presence heeft gegeven, wordt hij zonder pardon uit de baarmoeder gevist.

Als de bevalling begint, heb ik instructies gekregen om zodra hetzij de vliezen breken, hetzij ik regelmatig weeen heb (4 per uur of 1 per tien minuten - rekenkundig is dat inderdaad niet hetzelfde) mijzelve in het ziekenhuis te vervoegen, alweer wij eerst onze credit card aan de balie moeten presenteren ter garantie van betaling voor we naar de delivery suite mogen. (Dit is niet helemaal waar - ik heb mijn credit card al gepresenteerd tijdens een pre-admission, zodat we die stap straks kunnen overslaan.) 

Wij zullen onszelf per taxi vervoeren, eerst naar het huis van vrienden om daar E. te droppen (ook voor E. staat een vluchttasje klaar) en daarna naar het nabijgelegen ziekenhuis. Taxichauffeurs hebben ons aangeraden om een pre-booking te doen en daarmee de taxikosten te verdubbelen - zo'n pre-booking kan namelijk vanaf een half uur vantevoren en anders loop je de kans (met name rond vijf uur en/of als het regent) dat er geen taxi's zijn (in Singapore werkt het zo dat op de momenten dat de meerderheid van de bevolking een taxi wil - regen, spitsuur - de taxichauffeurs zich terugtrekken om te gaan eten/chillen/stoppen met werken).

Eenmaal in het ziekenhuis bellen ze vanuit de labour ward de gynaecoloog op, die dan langs komt om te kijken. Ook als het midden in de nacht is. Ook als hij eigenlijk vrij heeft en champagne aan het drinken is terwijl hij naar het vuurwerk kijkt. (Ik ben dus blij dat het gebeuren niet met Oud&Nieuw is begonnen.) Daarna wordt ik verdoofd en aan machines gehangen en vervolgens in de gaten gehouden door obstetric nurses die de dokter weer opbiepen tegen de tijd dat Krelis zijn haardos laat zien.

Geboren en getogen gaan Krelis (die tegen die tijd zijn Echte Naam heeft ontvangen) en ik naar de maternity ward waar ik nog drie dagen vertroeteld wordt (inclusief in-house menu) en op de laatste dag per limousine naar huis wordt vervoerd (ons ziekenhuis heeft ook valet service, handig als je met piepende banden en gillende vrouw aan geracet komt - als je de dure suites boekt hoef je bovendien geen parkeergeld te betalen!)(wij hebben geen auto en dus ook geen dure suite).

S. haalt E. op en gaat naar huis, en komt met bezoekuur, dagelijks van 8am tot 8pm, weer terug. Hij zal ook in het ziekenhuis aangifte van de geboorte doen, want ook daar is een apart loket voor (dat hoeft niet meer bij de ambassade, sterker zelfs, dat kan helemaal niet meer bij de ambassade). Eenmaal thuis is er helemaal niemand behalve wij drietjes, want de Singaporese gezondheidszorg voorziet niet in standaard nazorg. 

Dus voorziet iedereen hier in zijn eigen post-natale verzorging. Daardoor is de variatie aan diensten wel veel groter dan in Nederland. Zo zijn er night nurses die 's nachts in de kamer van de baby zitten en het kind in de gaten houden, zodat de moeder rustig kan slapen (de night nurse brengt het kind voor voedingen naar de moeder), confinement nurses die veertig dagen lang koken en moeder en kind voorzien van de noodzakelijke Chinese medicijnen en voedingsmiddelen, klassieke nannies, hippe doulas, lactatiedeskundigen, noem maar op. 

Maar culturele integratie staat na de bevalling niet heel hoog op mijn prioriteitenlijstje en dus hebben wij met een Nederlandse verpleegkundige afgesproken dat ze een paar dagdelen bij ons komt kramen. Oh, en ik krijg vijf dagen lang post-natale Javaanse massage met inbinding om de baarmoeder weer netjes terug op het oorspronkelijke plekje te masseren. Ik schijn daar sneller weer dunner van te worden. Dat is dan wel weer heel goed voor de culturele integratie. En mijn figuur.

Ja, ik heb mijn prioriteiten goed op een rijtje.

woensdag 2 januari 2013

The idle parent manifesto

"Love is a verb", a friend once quoted. We nodded wisely. She and her boyfriend had been together for several years, living together for a couple as well. They were on the verge of buying a house. Tensions must have arisen, even in their happy union. But then she frowned and said: "It doesn't feel like a verb to me. It still feels like a noun." 

Likewise, a Dutch writer (Herman Koch) analysed the Dutch parental desire for their children to go to bed early. It's because then they can finally have some grown-up time to themselves, he wrote. Elsewhere too, on the lovely blog Dadwagon, I found the quote: "Every parent knows that we love our children most of all exactly five minutes after we've put them to bed and are heading down the hall to get a glass of wine and recover from the day." It rings very true.

But not according to Koch, who has Spanish in-laws. In Spain children get to run around until all hours of the night, because parents don't want time off from parenting. "The Spanish come home from work and enjoy spending as much time as possible in the company of their children. After all, that's why they  had them in the first place, isn't it?" (The beneficial side-effect of this is that they generally don't wake early either.)

This ties in with the kind of parenting Tom Hodgkinson advocates in his book The Idle Parent. It's a follow-up to his book How to be idle, he is one of the founding editors of the magazine The Idler, he has three children between the ages of three and nine and his writing is very entertaining, with that British sense of absurdism and self-deprecation. 

I have now reached page xvii (yes, this means I haven't actually finished the introduction yet) on which Hodgkinson details his parenting manifesto - and I want to share it with you, because I think it is the polar opposite of the Singaporean way of raising children, and the opposite direction of where I feel Dutch parenting is going. 


We reject the idea that parenting requires hard work
We pledge to leave our children alone
We reject the rampant consumerism that invades children's lives from the moment they are born
We read them poetry and fantastic stories without morals
We drink alcohol without guilt
We reject the inner Puritan
We don't waste money on family days out and holidays
An idle parent is a thrifty parent
An idle parent is a creative parent
We lie in bed for as long as possible
We try not to interfere
We play in the fields and forests
We push them into the garden and shut the door so we can clean the house
We both work as little as possible, particularly when the kids are small
Time is more important than money
Happy mess is better than miserable tidiness
Down with school
We fill the house with music and merriment
We reject health and safety guidelines
We embrace responsibility
There are many paths

Less of the work ethic and worry, more of enjoying life as it happens and in the process actually raising happier and more self-sufficient children - could we really have it all backwards? Should we just lighten up and lead our own lives and let our children be? Can having a family really be that enjoyable?