vrijdag 21 december 2012

Hoe praat ik over een bevalling in het Engels

"Dat klinkt haast als Singaporese toestanden", zei de doula afkeurend toen ik haar vertelde dat mijn verloskundige maar alvast de vliezen had gebroken in de hoop dat de bevalling dan wat sneller op zou schieten. Het hielp niet, dus aan het eind van de dag besloot de verloskundige me naar het ziekenhuis te sturen en inleid-hormonen te geven, zodat ik niet nog een nacht in de weeen zou zitten. Ongelooflijk vond de doula dat. "Het is helemaal niet raar als een eerste bevalling een dag of zelfs langer duurt." Trots wees ze naar haar collega. "Zij is net terug van een bevalling die drie dagen heeft geduurd, helemaal natuurlijk!"

Daarom hebben wij geen doula. Ik gruwel van het idee om drie dagen te moeten bevallen, zeker nu ik weet dat het daarna minimaal drie maanden duurt voor ik weer een volle nacht slaap krijg. Nee, doe mij dan maar het medische circus met alle pijn maar ook het vlotte verloop van dien. (En die pijn is trouwens ook nog open voor discussie.)

In de hele discussie en mijn queeste in Singapore naar doulas en informatie viel me iets anders op. Of eigenlijk viel me iets op toen mijn moeder een bozig artikel uit het Brabants Dagblad opstuurde met als titel: "Pijnloos bevallen nog geen regel" en als onderwerp: ondanks de medische richtlijn die expliciet bepaalt dat een bevallende vrouw mag beslissen of ze al dan niet pijnbestrijding krijgt, zijn er nog minimaal dertig ziekenhuizen waar de artsen of verpleegkundigen dergelijke verzoeken niet automatisch inwilligen en op hun eigen beoordeling af gaan. 

In Nederland woedt de strijd om pijnbestrijding (het krijgen ervan) nog steeds.

In Singapore strijden de vrouwen ook om pijnbestrijding (het afwijzen ervan). Er is hier een sterke stroming van vrouwen die een natuurlijke bevalling voorstaan, dat wil zeggen, thuis, zonder pijnbestrijding en zonder medisch ingrijpen.

Een bevalling is hier absoluut een medisch evenement. De gynaecoloog stond paf vanmorgen toen S. en ik hem vertelden dat wij vrouwen (meervoud) kenden die kindjes van vijf kilo vaginaal hadden gebaard. "Vanaf vier kilo adviseren wij een keizersnee", antwoordde hij geschokt. De zwaarste baby die hij ooit - via keizersnee - ter wereld had gebracht woog 4600 gram (de moeder was een forse Filippijnse). 

Ik heb hem maar niet verteld dat E. tijdens haar periode in mijn baarmoeder uberhaupt nooit gemeten is om te zien hoe zwaar ze was. Dat de hoeveelheid vruchtwater niet wekelijks werd gemonitord. En dat er niet, zoals vanochtend, een hartfilmpje van twintig minuten is gemaakt is om te kijken hoe de zaken ervoor stonden. (Goed.) 

Regelmatig snappen wij elkaar ook niet zo goed, de gynaecoloog en ik. "Wacht, dus je vliezen zijn thuis gebroken?" vroeg hij verbaasd. (Ja, in een bed dat we op bierkratjes hadden gezet om aan de arbo-regels te voldoen, maar dat heb ik er maar niet bij verteld.) "Waarom niet in het ziekenhuis?" Tja, geen idee, eigenlijk. Gewoon, omdat de bevalling nog niet goed op gang was. Dus dan blijf je voorlopig nog thuis. "En... het bed dan?" vroeg de gynaecoloog voorzichtig. 

Dat hadden we beschermd met een matrasbeschermer uit het gratis kraampakket van de zorgverzekering, legde ik uit. "Dat klinkt alsof je thuis wilde bevallen", zei hij en zijn wenkbrauwen rezen de lucht in. "Nee hoor", verzekerde S. hem, "wij wilden heel graag in het ziekenhuis bevallen, net als nu. Maar een thuisbevalling is nu eenmaal de norm." 

Het is dat de gynaecoloog een Singaporees is, anders was zijn klomp gebroken.

De neonatale sterfte in Singapore bedraagt minder dan de helft van die in Nederland (die in Nederland is overigens ook zeer laag). Dat zal zeker iets te maken hebben met het feit dat een zwangerschap en een bevalling hier als een medische kwestie worden gezien, en niet als een natuurlijke gebeurtenis. (Dit is overigens een klassiek verschil tussen de visie van gynaecologen en die van verloskundigen en doulas, veroorzaakt door het feit dat een gynaecoloog alle probleemgevallen voorbij ziet komen, terwijl doulas en verloskundigen voornamelijk de bevallingen zien die goed gaan.) 

Anderszijds blijkt uit onderzoek dat doulas een rustgevend effect hebben op moeders en dat thuisbevallingen het herstel van de moeder bevorderen. Beiden verlagen de kans op postpartumdepressies enorm (het zou me overigens niks verbazen als in Nederland de rol van de 'postpartum doula' door kraamverzorgsters wordt overgenomen.) 

Maar in beide culturen moeten vrouwen nog steeds strijden voor het recht om zelf te beslissen hoe en waar en wat zij willen tijdens de bevalling. In beide culturen voelen vrouwen zich onmondig en nemen ze zich voor om het bij de tweede anders te doen.

Terwijl ik over al deze zaken nadacht, viel er ineens een linguistisch kwartje. Want het verschil tussen de Nederlandse en de Angelsakische/Singaporese wijze van denken zit al besloten in de terminologie die de talen gebruiken.

Wat wij een "bevalling" noemen, heet in het Engels een "natural delivery". Een "delivery" noemen wij een "bevalling met pijnbestrijding". Onze "natuurlijke bevalling" heet in het Engels een "vaginal delivery", de tegenhanger van een keizersnee of "Caesarean (section)". Het is zelfs terug te zien in de terminologie om het verloop te beschrijven: Waar mogelijk kiezen Engelssprekenden voor een medische term. Waar mogelijk gebruiken Nederlanders een vriendelijke huis-, tuin- en keukenterm. Onze "harde buik" of "voorwee" is een "Braxton-Hicks", onze "knip" is een "episiotomy" en onze "kraamverzorgster" is een "confinement nurse".

Het cultuurverschil in taal gevangen.

3 opmerkingen:

  1. Mooi verhaal, leuk om te lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. even reageren, toen ik nog op de kraam werkte in 1968 werd er bij een natuurlijke bevalling vaak vermeld "het hele leger van Napoleon is ook zo geboren". Kennelijk was Napoleon vriendelijker dan Hitler, de barende vrouw moest er zich maar mee troosten!Verder voorkomt thuisbevallen besmettingsgevaar. Het mooiste is de kraamkliniek, maar die bestaan bijna niet meer!
    Thiel

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Die kraamklinieken zijn weer aan een opmars bezig, gelukkig, want ik ben het helemaal met je eens Thiel dat dat het beste van twee werelden is!

    BeantwoordenVerwijderen