donderdag 15 november 2012

Papa!




S. werkt hard. Hij is meestal zo'n twaalf uur van huis (het kantoor ligt op drie kwartier lopen van ons huis), regelmatig ook langer. Er zijn dagen dat hij E. niet ziet, omdat ze nog slaapt als hij weggaat ("sorry, meeting om half acht") en alweer in bed ligt voor hij thuis komt ("sorry, belangrijke call om acht uur").

Dat vindt E. niet zo leuk. 

Niet dat ze er ooit iets van zegt, ik denk niet dat ze door heeft dat ze het niet leuk vindt, maar ik weet wel dat ze beter slaapt en gezelliger is op dagen dat het gezin compleet is. Gisteravond werd ze om negen uur wakker en wilde pas weer gaan slapen nadat papa een kus was komen geven (S. was net thuis). Daarna gingen haar oogjes pas om half acht 's ochtends weer open. (S. was al weg.) 

"Papa is werken", legde ik uit. "Papa stout", besloot E. Niet dat S. niet naar zijn werk mag - maar hij had haar geen kus gegeven voor hij wegging. En dat hoort.

Het schijnt dat sommige kindjes jaloers worden als de ouders aandacht aan elkaar geven, in plaats van aan het kind. Niet E. - die duwt ons juist naar elkaar toe. "Papa mama kus", instrueert ze dan. En: "Mama papa kus." Om zich daarna innig tevreden tussen ons in te nestelen. 

Bijna vier weken waren E. en ik in oktober in Nederland. Zonder S. Die moest werken. We spraken hem elke dag op skype, gesprekken waar E. elke dag vol enthousiasme aan begon om na vijf minuten af te haken en buiten te gaan schommelen. Of appels te plukken. Of de keukenvloer aan te vegen. 

E. genoot van het Hollandse leven. Ze kan nu zelf haar jas aan doen, ze is groot fan van haar muts (die node wordt gemist), ze at haar buikje rond aan kaas en dronk haar maagje vol met karnemelk, ze deed niets liever dan fietsen en in de kruiwagen en naar de vijver en naar buiten. Ze was wel een beetje ongedurig. Of het de kou was, allemaal grote mensen die haar overgoten met aandacht, de vreemde huizen waarin we verbleven, de lange autoritten, ik weet het niet. Het was natuurlijk ook vreemd allemaal, en lastig, al die nieuwe mensen met al die nieuwe regels en gewoonten. E. was haar ritme kwijt. Ze sliep onrustig, ze zocht de grenzen op en ze hing aan mij. 

Tot we aan kwamen in Singapore, waar S. ons en onze vracht bagage stond op te wachten. "Papa!" riep E. en begon te stralen en te draaien in het rek van het bagagekarretje waar ik haar had gestald. Ik viste haar eruit en ze sprong in zijn armen. 

S. ging een taxi regelen, terwijl ik neerzeeg op een plastic stoeltje en op de koffers en het kind lette. Maar E. sprintte zonder omkijken achter haar vader aan. 

Want E.'s wereld was juist weer compleet gemaakt en dat wou ze graag zo houden.

NaBloPoMo November 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen