vrijdag 7 september 2012

Netwerken en afwachten

Het is september. En al merk ik hier weinig van de seizoenen, behalve dan dat mijn vrienden weergekeerd zijn in de stad in het kielzog van de hongerige spoken, toch heeft me dat een tikje aangestoken. Want sinds deze week ben ik trots lid van zowel het professionele vrouwennetwerk Primetime (op aanraden van de Italiaans-Mexicaans-maar-uiteindelijk-Amerikaanse R.) en het Singaporese Mums@Work (met name actief op Facebook, zoals het hele ondernemersleven zich hier op Facebook lijkt af te spelen - wellicht een uitwas van een ultieme diensteneconomie?).

Waarom - in vredesnaam - nu, vroeg ik mezelf deze week af. Ik ben vijf maanden zwanger van een tweede kind. We kunnen er gevoeglijk vanuit gaan dat het komend jaar niet 'mijn' jaar gaat worden wat betreft carriere. We weten nog niet eens zeker waar het nieuwe kindje geboren gaat worden, laat staan dat het handig is om nu een eigen bedrijf leven in te gaan blazen. 

En toch. Zoals S. steeds zegt: "Je moet leven alsof we de komende tien jaar in Singapore blijven." Wat hij bedoelt is dat ik niet moet zitten afwachten wat de komende maanden brengen. Dat ik niet moet stilstaan, totdat er meer zekerheid is. En ons leven van de afgelopen jaren overziend, is dat een heel verstandig advies. De beslissing om van Groningen naar Utrecht te verhuizen was in een wip genomen. Dat ik daar vervolgens zes jaar zou blijven hangen, het langst dat ik in twee decennia achter elkaar in dezelfde stad heb gewoond, had ik nooit voorzien. 

Mijn nieuwe bedrijfsnaam heb ik al maanden geleden bedacht. Die is totaal ongeschikt voor Singapore, maar dat interesseert me eigenlijk niet zo heel erg - dan kort ik het wel af. Het logo, een zelfbewerkte foto (dank, fotocursus!) staat sindsdien al onder elke nieuwsbrief. 

En vorige week heb ik eindelijk mijn hoofd uit het zand getrokken en uitgezocht hoe het nu eigenlijk zit met belasting betalen in Nederland en Singapore. Dat leidde tot verrassende en werktechnisch enthousiasmerende conclusies. 

Het leven, mijn leven, laat zich niet sturen. Dus ach, laat ik mijn bootje dan ook maar gewoon roeien tot ik op de volgende zandbank stuit. Zo oeverloos dobberen is ook maar niks.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten