vrijdag 25 mei 2012

Opvoeden: taboes en oproep

39 reacties kreeg ik op mijn Facebook oproep wat de taboes zijn in de Nederlandse opvoedkundige wereld. Ik vond dat best wel veel.

Toegegeven, er waren ook reacties bij van niet-ouders, die zich afvroegen of het uberhaupt wel "done" was om op Facebook over kinderen te praten (gapende cultuurkloof), een Scandi-expat die ook de vaders graag betrokken zag in de discussie en een Belgische die zich verbaasde over de Hollandse taboes die vlak over de grens juist tot norm zijn verheven.

Maar toch. Ooit zat ik in de huiskamer bij de Scandi-expat met een originele Scandi-mama over zulke zelfde taboes te praten. De Scandi-expat greep regelmatig in, om context te geven zodat we elkaar begrepen.

"Weer gaan werken als je kind zes maanden oud is, is enorm vroeg hier in het hoge Noorden."

"Borstvoeding geven tot je kind negen maanden is ontzettend lang in de Lage Landen."

"Je kind met drie maanden naar kinderdagverblijf brengen is heel normaal in Nederland."

"In Scandi-land vinden ze dat een professionele pedagogische kinderopvang beter voor je kind is dan een oppassende oma."

Enzovoorts.


We merkten dat de ideeen en opvattingen van de ander schuurden met onze eigen ideeen en opvattingen - en dat we beide onderzoek hadden gelezen dat onze eigen overtuiging staafde. Maar laten we wel wezen, al het onderzoek naar het wel en wee van kinderen is toch eigenlijk van toevalligheden aan elkaar geknoopt?

Denk eens aan alcohol tijdens de zwangerschap. Ooit las ik dat het enige dat onomstotelijk vast staat, is dat meer dan 7 glazen alcohol per dag schadelijk is. Alle andere hoeveelheden zijn gebaseerd op aannames en mogelijkheden. En geen wonder: welke zwangere vrouw doet mee in een labtest met verschillende hoeveelheden alcohol per dag om te zien wat voor effect dat heeft op haar ongeboren kindje? Dus hoe zouden we eigenlijk moeten weten hoeveel alcohol je al dan niet mag drinken?

Op kinderen wordt niet getest als het schadelijk kan zijn. Dus al het bewijs is gebouwd op kaartenhuizen. Kaartenhuizen waar ouders zich aan vastklampen alsof het aardbevingbestendige betonnen kolossen zijn, want hoe moeten we anders weten of we het goed doen?

"Kinderen zijn het laatste fort van de taboes", zei de Scandi-moeder, in het dagelijks leven sociologe. "Ze zijn onze toekomst, niet alleen van hun ouders maar ook van de maatschappij. Daarom investeren we zoveel geloof en hoop in ze. En daarom zijn we zo stellig in onze opvattingen."*

De taboes die Facebook opleverde:
- pasgeboren babies in het ouderlijk bed
- potjesvoer voor kinderen
- borstvoeding voor peuters
- drinken tijdens zwangerschap en borstvoeding geven
- tv laten kijken (al dan niet om het kind te overtuigen voedsel naar binnen te werken)
- meer dan drie dagen naar kinderdagverblijf
- eigen iPad onder de vier jaar
- kindertuigjes
- peuters op les (Frans, Chinees, piano)
- een slapend kind thuis laten terwijl je zelf een boodschap gaat doen
- geen suiker voor babies/peuters
- zindelijk maken voor 1 jaar oud (jawel, dat kan wel)

Het grappige is dat ik, nu ik zoveel moeders (en vaders, maar toch vooral moeders) ken uit verschillende landen, voor elk taboe wel een cultuur heb ontdekt die het juist tot norm heeft verheven. (Baby Einstein, iemand?)

En wat me nog het meeste frappeert: ik zie geen verschil tussen die kindjes en onze eigen E. Het zijn allemaal kleine blije bengeltjes die genieten van de wereld, ballenbakken machtig vinden, bellen blazen zo mogelijk nog cooler en snacks werkelijk het einde. Ik zie geen apathische vierkante oogjes, geen dociele volgestampte papegaaitjes of psychopaatjes-in-spe.

Wat mij tot de uiterst geruststellende conclusie leidt: het maakt eigenlijk niet zoveel uit wat we doen als ouders. Als we maar van ze houden.

Maar! Nu moeten jullie dit van me aannemen. Dat is natuurlijk veel minder leuk dan meegriezelen en verbazen over alle mogelijke verhalen uit andere culturen. Dus wil ik een nieuwe serie starten, en daar heb ik jullie hulp voor nodig:

OPVOEDEN IN DEN VREEMDE

Ik zoek Hollandse expatmama's en -papa's die mij willen vertellen over hun ervaringen en wat er anders is in hun nieuwe thuisland - wat wij Hollanders kunnen leren, wat we vooral niet moeten overnemen, en hoe het zit met die typisch Nederlandse taboes. Leven die elders ook? Of vrezen ze daar juist hele andere dingen? (Om maar wat te noemen: bevallen zonder pijnbestrijding. Just sayin'.)

Ik hoop van jullie te horen!


Singaporese horror: Maar wat als die geit bijt? Wie weet waar die geit met zijn snuit in heeft gezeten! (Nog erger: hierna zette E. met zichtbaar plezier zelf haar tanden in de afgekloven boterham.) Nederland, mei 2012


*Ik parafraseer, al zet ik er aanhalingstekens omheen. Dom genoeg heb ik deze briljante conclusie, waar ik nog heel vaak aan denk, toen niet snel in een aantekenboekje opgeschreven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen