vrijdag 27 april 2012

Reisvoorbereidingen

Als het goed is, liggen wij op het strand wanneer jullie dit lezen. Dat zal sommigen een beetje verrassen, aangezien we toch ook naar Nederland vliegen deze vrijdag, maar dat is pas rond middernacht. En aangezien op deze donderdagavond de tassen al bijna gepakt zijn (en daarmee bedoel ik dat bijna alle spullen erin zitten, niet dat ik bijna begonnen ben met inpakken) en mijn lieve vriendinnetjes morgenmiddag met hun koters richting S.' favoriete stek Sentosa vertrekken, dachten we: dan kunnen we net zo goed aansluiten. Daarna gaan we uit eten en dan richting vliegveld.

Wie denkt dat E. dan wel eens totaal uitgeput zou kunnen zijn: dat hopen wij wel ja. De lichten in het vliegtuig gaan pas rond twee uur 's nachts lokale tijd uit, dus om haar in slaap te krijgen en te houden (en zo mij te laten slapen, S. heeft het zo slim weten te spelen dat hij op een andere vlucht zit, de smiecht) zijn paardemiddelen nodig. Wij hebben ook van een Chinese vriendin yam-puree gekregen (een hele specifieke soort yam, die alleen op hele lokale, Chinees georienteerde, in kelders verborgen markten te vinden is) die nogal slaapverwekkend schijnt te zijn. Bij E.'s middagdutje eergisteren werkte het als een tierelier, dus ik heb goede hoop.

Mochten al deze tactieken falen, dan heb ik ook een nieuw Dribbel-boekje ingepakt, krijtjes, knuffels, klei, stickers en S. heeft voor mij de tablet volgeladen met baby-apps. Al deze zaken gaan, samen met een maandvoorraad mini-koekjes, visjes en rozijnen in E.'s nieuwe uilentasje, dat ze helemaal zelf heeft uitgezocht (uit de drie die ik had geselecteerd, inderdaad. Maar ik vond zelf het lieveheersbeestje veel leuker. Stomme eigen mening.)

E. en haar uilentas, april 2012

Voor mezelf neem ik een met boeken gevulde Kindle mee. S. heeft mij geleerd dat piekeren nutteloos is: als het een drama wordt, voorkomt piekeren dat niet. Als ik daarentegen stug geloof dat alles goed komt, heb ik in ieder geval vantevoren plezier.

Dus ik ga nu alvast in mijn boek beginnen. Het is de eerste van een serie van drie - dat moet toch lukken in vijftien uur vliegtuig?

Optimisme rules! Tot volgende week!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten