vrijdag 13 april 2012

Kinderangst is iets typisch Westers

Ik wou dat ik foto's had bij deze blog post. Maar je zult van me moeten aan nemen dat de mannen over wie het hier gaat stuk voor stuk in het bezit waren van indrukwekkende gebruinde borstpartijen en van die armen die niet meer langs hun ribben passen maar door opbollende biceps een stukje naar buiten staken.

Na mijn duathlon (en nadat ik gedoucht had) gingen S., E. en ik 's middags naar een barbecue van een aantal lokale collega's van S. Ik schrijf "lokale" collega's, maar wat ik bedoel is: "collega's die voor het lokale kantoor werken". De groep bestond uit Singaporezen, Britten, Brazilianen en nog wat onbestemde Aziaten. De groep was half man, half vrouw (de vrouwen hadden niet zulke indrukwekkende borstpartijen, maar droegen hun bikini's met gepaste trots. Ik, de enige moeder van het gezelschap, droeg een zedig T-shirt met rok).

Het was lastig om non-alcoholische drank te vinden. Om drie uur ging de tequila open (en aangezien die gifgroen was, heb ik die beleefd afgeslagen). S. had het uitstekend naar zijn zin en E. sliep in een hoekje in de kinderwagen, uitgeput na haar inspanningen van die morgen. Ik bewonderde de uitgestoken borstkassen en uitte mijn medeleven over alle blauwe plekken - de collega's waren die ochtend gaan paintballen en dat ziet er naderhand best wel pijnlijk uit.

Toen werd E. wakker en ontstond een cultureel schisma.

Het Britse contingent complimenteerde ons met het schattige wichtje, en verschool zich vervolgens achter de palmbomen in de buurt van de koelbox met bier en regenboogkleurige alcohol. De Aziaten schoven juist naar voren en informeerden geinteresseerd naar haar leeftijd, het aantal woorden dat ze inmiddels spreekt, ze bewonderden E.'s parmantige stappen, trachten de kleine blonde te verleiden dichterbij te komen en lachten als zij hun avances hardhandig van zich af sloeg.

Dit was geen verschil tussen mannen en vrouwen - de Britse dames hielden de Britse heren gezelschap op gepaste afstand, terwijl de Aziatische mannen aan kwamen zetten met borden fruit en worst om aan ons wichtje te voeren (de worst was gemarineerd in bier, dus de Aziatische vrouwen visten die weer van het bord voordat ze het aan E. presenteerden - verschil blijft er altijd). E.'s fascinatie met mooie blauwe blikjes Tiger bier kon op enthousiaste instemming rekenen.

Zelfs toen ze in huis besloot de stereo van dichtbij te gaan inspecteren, sloeg onze zwartharige, breed beborstkaste gastheer niet op tilt, maar zakte hij door zijn knieen en schoof haar zachtjes een klein stukje aan de kant. "She's so cute", verzuchtte hij. Het leek ons een goed moment om te vertrekken. (Belangrijk: altijd weggaan als je kind nog leuk is.)

De Aziatische man houdt van kinderen. De Britse vrouw niet. Frappant.

(Jaja, generalisatie op basis van een steekproef met n = te klein om representatief te zijn. Maar dit is niet de eerste keer dat het gebeurt, en ik zie het ook bij andere - niet-blonde - kinderen.)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen