maandag 12 maart 2012

De smaak van vroeger: red bean paste

"Wat doen jullie allemaal?" vroeg zus F. belangstellend over de skype aan het bezoek in huize Tamtam.
"Eten", antwoordde oma F. "Heel, veel eten."

Het allereerste dat ik op Singaporese bodem at, waren spring rolls: kleine, Chinese loempiaatjes die je in zoete chilisaus doopt. Ik had geluk: ze waren heerlijk knapperig en licht, precies zoals ik ze van vroeger herinnerde en waar ik iedere keer weer op hoopte als ik bij de Vietnamees zo'n lange lap lauwloene filodeeg bestelde. Ik heb het hele mandje in mijn eentje verorbert (dit was voordat E. goed kon kauwen, en S. was na drie weken eenzaam verblijf in de Tropen vergeten hoe snel ik precies kan eten als ik iets echt heel lekker vind).

(courtesy of Nairaland Forum)

Een paar dagen later heeft S. mij mee genomen naar een dim sum-restaurant, waar allemaal gestoomde balletjes rijst, deeg, groente en vlees werden geserveerd. Denk aan: broodjes bapao, dumplings, ravioli en tortellini - maar dan Chinesig. Volgens mijn moeder liep ik vroeger likkebaardend achter de voortrijdende stoomkarretjes aan. Dat was niet veranderd.

Ook E. houdt erg van dim sum, vooral de chicken bao van lokale gigant Tim Sum. Er is een heldere correlatie tussen gerechten waarvan E. ontdekt dat ze die lekker vindt en zaken die vaak in huis worden gegeten, dus als we heel lui zijn (jaja, als ik heel lui ben dus) dan halen we bij het food court op de terugweg van het kinderdagverblijf chicken bao's en eten die als lunch.

(courtesy of yo-china.com)

Soms probeer ik ook nieuw eten uit - dat ik dan soms allang blijk te kennen. Zoals de red bean bao. En de mung bean bao. Die bao's lagen uitgestald op het ontbijtbuffet, tussen het fruit, de yoghurt, sla, worteltjes en broccoli, mie, toast, kaas, ham, rijst, sate, kippensoep, croissants en chocoladebroodjes. Ik laadde mijn bordje vol, zette mij in de zetel, nam een voorzichtige hap van de red bean bao en sperde mijn ogen open.

Dit was de smaak waar ik al jaren naar op zoek was. De smaak waarvan ik tien jaar geleden in de VS besloot dat het dan wel Newton's Fig Cookies geweest zou zijn - al hield ik altijd dat knagende gevoel dat het toch net anders was dan ik me herinnerde. Minder lekker. Ik had dat aan het idealiseren van de kindertijd geweten. Aan dat iets nooit meer zo lekker kan zijn als die allereerste keer.

Onzin, naar blijkt. Mijn tempo ging een versnellinkje hoger. (De mie en croissant-voor-de-zekerheid lagen er wat verloren bij, totaal genegeerd op mijn bordje.)

S. keek verbouwereerd toe. "Vind je dat echt lekker?" informeerde hij voorzichtig. Hij besnuffelde de andere bao die nog op zijn bordje lag. Zijn neus rimpelde een beetje. Voorzichtig zette hij zijn linkersnijtand in het broodje. Maar red bean paste is niet aan hem besteed. Hij legde het broodje weg.

Ik hield me in. Zeker anderhalve seconde. "Hoef je niet meer?" vroeg ik nog voor de vorm, terwijl het broodje al in hoog tempo voorbij mijn voortanden richting de malende kiezen schoof. S. schudde zijn hoofd. E. probeerde nog een hapje te pakken te krijgen, maar als goede moeder beschermde ik haar vingertjes tegen het malende geweld van mijn kaken. Suiker is helemaal niet goed voor kleine kindjes.


(Courtesy of belachan2)


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen