maandag 13 februari 2012

Zo ziet het eruit - de noordoostkant

Uw webteam kreeg recentelijk klachten over een overmaat aan aandacht voor de vierkante millimeter van de Singaporese maatschappij met als gevolg een gapend gebrek aan overzicht van het leven in huize Tamtam. Met name beeld werd node gemist. Nu is het zo dat de - geheel niet misselijke - elektronische verzameling van huize Tamtam recent is verrijkt met een digitale spiegelreflexcamera (een DSLR, voor wie dat ooit in het Engels moet benoemen - handig als je net als mevrouw Tamtam een fotocursus probeert te boeken en je camera moet benoemen). Dus organiseerde uw webteam fotografische tocht langs de noordoostelijke zijde van ons leefgebied: Fort Canning Park.*

Fort Canning Park is gesitueerd op een heuvel rondom een reservoir. Mevrouw Tamtam loopt hier hard, want zij hoopt dat de vele treden het gebrek aan daadwerkelijke lengte van de ronde goedmaken. U treft ons hier op tweederde van de klim:


Voor de goede orde: al wat hier te zien is aan pad, bestaat uit treden, dus ook het witte gedeelte. Huize Tamtam is gevestigd in het rode gebouw op de achtergrond.

De vegetatie wijkt enigszins af van die in het Tamtam geboorteland. Bij gebrek aan seizoenen verliezen bomen en planten op willekeurige momenten hun blad, en bloeien zij naar eigen inzicht: 



Aangezien huize Tamtam midden in het centrum ligt, volgt daar logischerwijs uit dat Fort Canning Park ook midden in het centrum ligt. En dat is ook zo:



Tussen het groen slingert de Singapore River, met aan de ene zijde Clarke Quay en de bungee-ball, en aan de andere zijde Central Mall met halverwege 'rooftop bar' Helipad. Dakterrascafes zijn het summum van cocktails drinken in Singapore. Vader en moeder Tamtam zijn hier nog nooit geweest. (Wel in de screening room in Chinatown, overigens.)

Ook huize Tamtam zelf is te zien vanuit Fort Canning Park - weliswaar niet de bewuste balkons, aangezien die zich aan de zuidelijke zijde bevinden, maar wel de rode bakstenen toren met afgeronde hoekjes waarvan uw webteam na uitgebreid onderzoek en overleg heeft besloten dat het toch daadwerkelijk het aller- aller- allerlelijkste gebouw van de hele stad moet zijn. Afkomstig als mevrouw Tamtam is uit Eindhoven, voelt zij hier zich dus zeer wel thuis.


Tja, helaas, zelfs de camera was niet van zins scherp te stellen op ons onderkomen.

Dit is daarentegen het lievelingsgebouw van uw webteam, de voormalige politiekazerne en tegenwoordige galerij van kunstgalerien. Getrouwde stelletjes woonden in kamers met luiken, ter vergroting van hun privacy, terwijl ongetrouwde kerels aan de binnenzijde van het gebouw hokten aan de galerij.


Uw webteam werd, als altijd, terzijde gestaan door de lieftallige E. die minutieus het wandelpad schoon hield door verdwaalde blaadjes, takjes en steentjes terug te dirigeren naar de perken waar zij horen:


E. vindt er overigens niks aan, al dat gefotografeer.


Maar dat is dan heel jammer voor haar.

De zuidoostelijke zijde was al eens aan bod gekomen. Het grasveld dat de rivier idyllisch omzoomt op de laatste foto is inmiddels verdwenen achter grote schuttingen. Ook het grasveld zelf is verdwenen, kunnen wij zien vanuit ons apartement, want daar wordt een metrostation aangelegd.

1 opmerking:

  1. Ah...ik herbeleef weer die stilte in verder hectisch centrum, de geuren, en de blik op die prachtige zuidamerikaanse bomen....

    BeantwoordenVerwijderen