vrijdag 17 februari 2012

It's all about E.

Serious Request continues op Singapore Tamtam! Na het uitvogelen van het Aziatische wasserette-fenomeen en een expeditie naar de noordoostelijke hoek van ons leefgebied, is het de beurt aan de familie-roep om "meer foto's van E. (van jullie mag ook natuurlijk)".

E. heeft zich, tot mijn stomme verbazing en met verwaarloosbare hulp onzerzijde (hoewel S. wel vaak piano voor haar speelt), op de rijpe leeftijd van 15 maanden ontwikkeld van een oerbehoeftig baby-alien tot een herkenbaar menswezen. Jawel, wij kunnen inmiddels met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen dat zij toch echt een mensje is. 

Kijk maar:


Zij is bovendien een mensje met een Mening. (Nee, geen idee van wie ze dat heeft.) Die Mening verkondigt zij luidkeels en uitgebreid, maar vooralsnog zonder daadwerkelijke woorden. Gelukkig is E. ook inventief als het gaat om haar bedoeling duidelijk te maken: met enige regelmaat neemt zij mij de hand en brengt zij mij naar de kamer waarvan zij denkt dat er bepaalde dringende activiteiten moeten worden uitgevoerd. Soms helpt ze ook alvast met het uitzoeken van de daarvoor benodigde hulpstukken (keuken en pan; slaapkamer en voorleesboek; badkamer en stop voor het bad). 

Dat wij weinig met deze opvoeding te maken hebben, blijkt wel uit het feit dat E. veel netter is dan wij zelf zijn. Wij eten nogal eens op de bank, zeker nu S. 's avonds tot laat doorwerkt, maar E. weigert te eten als niet aan de volgende vier eisen is voldaan:

1. Aan tafel
2. In de kinderstoel
3. Met de slab om 
4. In gezelschap van alle in huis aanwezige volwassenen (je gaat toch niet in je eentje eten? Quelle horreur!)

E. eet nog steeds goed, met een grote voorkeur voor pasta, broccoli, quiche en kokossauzen. Ze probeert alles, en als het op ons bord ligt zelfs twee keer. Zo heeft ze recent, toen ik het volwassen maal aan het bereiden was, tot tweemaal toe getest of een handvol versnipperde ui en knoflook lekker is (nee). Yoghurt is nog steeds favoriet, niet in het minst omdat het ook zo decoratief is:


Je kunt E. dus ook rustig ergens mee naar toe nemen (geholpen door het feit dat Aziaten geen probleem hebben met een ingenieus spreidingspatroon van rijstkorrels danwel pastasaus over hun voorheen smetteloze restaurantvloer). Soms zijn wij dus ladies who lunch:


Slapen kan ze ook, zo'n 11 tot 12 uur per nacht, mits haar hoest (ze heeft nu bronchitis en een vernevelaar, maar die moeten we vanmiddag teruggeven aan de kliniek) haar daar niet van weerhoudt. Wat overigens niet betekent dat ze er ook altijd zin in heeft - soms moet ze, onder koerend ouderlijk toezicht, zin maken.

E. loopt graag, hoewel bij voorkeur aan mama's hand. Dat is bijzonder prettig en praktisch. Behalve als we thuis zijn en ik Iets Anders wil doen dan van kamer naar kamer wandelen (we hebben een drie-kamerappartement. Dat verveelt, op den duur, wel een beetje). Dus heeft E. nu een winkelwagentje om mee te wandelen:


Mocht E. een toekomst ambieren als bag lady, dan is zij goed op dreef: haar winkelwagentje bevat niet alleen nep-versies van boodschappen, maar ook The corrections van Jonathan Franzen (ik kwam er niet doorheen, en als verzwarend element is het toch nog nuttig), mijn afgebroken brillenpoot, twee knuffels, een telefoon, een vel met stickers en wat gekleurde rietjes. 

Het kan ook zijn dat E. danseres wil worden, maar die foto's zijn gezien hun compromitterende aard (het was zaterdagochtend, het was warm, we rolden net uit bed) niet geschikt om hier te plaatsen. E. is nog immer uitermate lenig en legt zichzelf met enige regelmaat in spagaten en splitten. Ze staat ook graag op haar tenen. Dan kan ze namelijk net bij het onderste knopje van de lift, toevallig net het enige knopje waar je geen sleutelkaart voor nodig hebt om daar te komen. (Sorry, lieve mede-bewoners, het is inderdaad onze schuld dat de lift altijd in de parkeergarage beland.)

Er zijn ook een aantal dingen waar E. (nog steeds) niet van houdt: vreemde mensen die haar aanraken, deeg voor brood of pizza, hoesten, papa die naar werk gaat, mama die computert, babysnoepjes die opraken en een dichte koelkast. Dan laat zij haar ongenoegen luidkeels blijken en indien er een ander menswezen binnen bereik is, door te slaan en te bijten. (Oma F. had een vermoeden van wie ze dat heeft.)


Maar, zoals vertrekkend vriendin A. opmerkte: "At this age, it's all about distraction."



1 opmerking: