maandag 30 januari 2012

Singapore vervult de kinderwens

Gistermiddag stond ik tijdens het koken te rekenen. Toen ik werd geboren, was mijn moeder net zo oud als mijn oma toen ze mijn moeder kreeg. Ik ben de oudste. Mijn moeder is de vierde in de rij. Toen E. werd geboren, was ik net zo oud als mijn moeder toen die overwoog nog een derde kindje te krijgen. En de ouders van de 7 maanden oude tweeling met wie S., E. en ik gisteren door de Botanic Gardens hobbelden zijn net zo oud als mijn moeders moeder toen ik werd geboren.

"Daar heb jij vast een mening over", zei zus F. op onheilspellende toon. En dat is ook zo, of, dat zou ook zo zijn als ik niet had gezien met hoeveel liefde die vader en moeder hun kroost overstelpen. En als ze niet hun hart bij ons uit hadden gestort over het medische circus en de bijbehorende financiele aderlating die de jarenlange gang langs de specialisten hen had gekost. Ze willen dit echt. Ze offeren vol vreugde hun leven op voor twee kleine wondertjes (ze hebben natuurlijk ook al een heel leven gehad, dat is dan ook wel weer zo). Het enige dat mij enigszins zorgen baart, is het gebrek aan een hechte kring van vrienden of familie die hen kan steunen. Want het zijn natuurlijk wel expats hier in Singapore. En ze durfden niet zo goed aan hun vrienden te vertellen dat ze zwanger was. 

Terwijl ik aan mijn mommy-netwerk bouw, hoor ik regelmatig IVF-verhalen, adoptie-perikelen en leer ik zelfs de ins en outs van surrogaatmoederschap kennen (van de baby-wensende kant). Nu is mijn vriendenkring in Nederland grotendeels nog te jong voor zulke verhalen (al ken ik hier ook een moeder wiens eierstokken al vroegtijdig aan hun verschrompeling bleken te zijn begonnen en daarom aan de IVF moest), dus wellicht lijkt het alleen maar alsof het hier veel meer voorkomt en is de leeftijdsspreiding van de mensen die we hier leren kennen gewoon wat groter.

Maar het scala aan vruchtbaarheidsbehandelingen is in Azie wel groter en toegankelijker, zeker als je expat bent en (dus) geld hebt: IVF op latere leeftijd, surrogaatmoederschap, snellere adoptieprocedures. De verzekering dekt veel, de medische stand is goed en wordt (nog?) niet geplaagd door allerlei ethische regelgeving zoals in grote delen van Europa en Noord-Amerika. Ook belangrijk: Hier zijn onze vrienden geen voorpaginanieuws, zoals de Friese oma-moeder in Nederland wel was.

Dat wil niet zeggen dat het (dus) ook makkelijk is. Het kostte het oudere echtpaar twee jaar zwoegen en klussen om hun lichamen in goede conditie te krijgen, waarbij en passant nog een auto-immuunziekte en een schildklierafwijking werden geconstateerd. Twee andere wensouders raakten zes maanden na de adoptie alsnog hun dochtertje kwijt, omdat de wet hier bepaalt dat de biologische ouders zich tot dat moment nog mogen bedenken. Een andere Europese vrouw werd gebeld door de surrogaatmoeder van haar toekomstige kindje. Ze kon toch geen afstand doen van de vrucht in haar buik, ondanks dat de mannelijke inbreng niet van haar eigen echtgenoot afkomstig was.

Vrijwel al deze mensen hebben inmiddels een eigen kindje (of twee), zonder uitzondering stevige, gezonde, tevreden wezentjes. De ouders stralen. Zij waren zonder een garantie op succes bereid om zichzelf door te laten lichten, naar de andere kant van de wereld te verhuizen, een nieuwe baan te zoeken en met twee handen al hun spaargeld in de diepe put van medische wetenschap, adoptiebureaus en surrogaatbemiddeling te smijten. Dat is pas toewijding.


Ongerelateerd plaatje uit de dierentuin: E. wijst opa D. en S. op het bestaan van aapjes. Maar het aaien van de konijntjes vond ze suf (er was namelijk ook een glijbaan!) De nijlpaarden vond ze cool, maar van de giraffes en de leeuwen was ze niet onder de indruk. Ze sliep zelfs door het voeren van de witte tijgers heen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen