vrijdag 2 december 2011

Wat wil die man?

Status idioot triathlonplan: het zou er niet van komen. Ik was laat naar bed gegaan, dus kon niet vroeg opstaan om te zwemmen, E. ging niet naar kinderdagverblijf want we zouden bij Nana gaan spelen, en 's avonds had ik een schrijfworkshop van een gepubliceerde dichter (een daverende mislukking mijnerzijds, dat dichten). Dus wat schetst mijn verbazing toen ik mezelf rond het middaguur al hardlopend achter de wandelwagen langs de rivier tegen kwam? Blijkbaar zit dat ritme er toch stevig in. (Dat je van hardlopen met de wandelwagen spierpijn krijgt, ontdekte ik vanochtend toen ik mijn arm probeerde op te tillen om mijn oksel met deodorant te bekleden. Maar vrees niet, deo is in voldoende mate op de juiste bestemming gearriveerd. Lijden voor de mensheid.)

Om in het kader van veren te blijven: het begin van een vermoeden heeft zich in mijn hersens genesteld dat de Singaporese man wel eens meer in mij geïnteresseerd zou kunnen zijn dan ik denk. Het gaat er over het algemeen onopvallend aan toe. Maar toch. Gisteravond was de druppel.

Ik was naar de writers monthly geweest, een maandelijkse bijeenkomst van schrijvers-in-spe, waar we over genres en boeken praten, en schrijfoefeningen doen. De voertaal is proper English maar de groep bestaat over het algemeen voor het merendeel uit Singaporezen - serieuze Singaporese studenten om precies te zijn met liefde voor Literatuur ("I mainly read the classics - I love Dickens and Dostojevski" vertrouwde één bebrild meisje mij toe. Wat het laatste boek was dat ik gelezen had? Nou, op dat moment toevallig de autobiografie van Andre Agassi, Open. Toen viel er een diepe stilte.)(Een fantastisch boek overigens, ook als je niks met sporten of sporters hebt, gaat dat lezen!).

Gisteravond was er een Serieuze Jongeman in legertenue. (Alle Singaporese jongemannen moeten het leger in, en dan gaan ze twee jaar door jungles tijgeren en daarna haten ze die jungles uit de grond van hun hart. Dit is een deel van de verklaring waarom Singaporezen binnen prefereren boven buiten.) Deze groengeklede, bebrilde soldaat-in-opleiding was speciaal voor deze avond uit de jungle getijgerd, aan boord van de metro geklommen en naar het centrum gereden. Ik kwam hem tegen op de terugweg.

Hij zag mij vanaf de andere kant van het perron. Ik ging zitten, hij verscheen naast mijn stoel en een halte later (waar ik eruit moest) verder had ik zijn naam, telefoonnummer en emailadres op een papiertje in mijn tas zitten en hem beloofd hem te facebooken. Ik was er nogal beduusd van.

Thuis gekomen vertelde ik het voorval aan S., die afwezig knikte. "Hoe kom je eigenlijk aan die paraplu?" vroeg hij, terwijl hij wees naar een immens zwart exemplaar dat over de pianostoel hing te drogen. Die was een jongen van de tegenover ons huis gelegen brouwerij-annex-biercafé mij op een holletje komen brengen toen ik die middag door de motregen naar huis wandelde. Op de paraplu staat de naam van een nabijgelegen hotel en "discover love".

Ik ben facebookvrienden met twee andere Singaporese heerschappen. Die, naar ik nu heb begrepen, soms mijn status updates door Google Translate halen. (Ik ga dit blog dus ook niet posten.) Hen ken ik ook van de schrijversgroep. Ik dacht eigenlijk dat het mijn status als ooit-betaald-schrijvend-iemand was die hen ertoe verleidde mij te frienden. Nu twijfel ik.

Zijn het mijn nieuwe nagels? Is het mijn exotische status als expat-vrouw? Ben ik te bot Hollands om de Aziatische ridderlijkheid op waarde te schatten? Is dit de mannelijke versie van de Sarong Party Girl? (Nu hoop ik écht dat geen van hen dit blog ooit vindt, want eerlijk gezegd weet ik wel zeker dat deze ernstige, betrouwbare, intelligente, Flanoriaanse kerels niet in dat hokje passen.)

De Singaporese man heeft geen slaapkamerogen of een verleidelijke glimlach. Het ontbreekt hem aan een jongensachtige, ontembare lok over zijn voorhoofd die hij telkens naar achteren moet vegen en ook ontbeert hij een brede schouder om nonchalant mee tegen een muur te leunen. (Nou ja - dat laatste kan ook aan mijn perspectief van nogal uit de kluiten gewassen Westerse vrouw liggen.) Het spel wordt hier anders gespeeld. En ik geloof dat ze graag willen dat ik mee doe.


Hier gaat het dus blijkbaar om. Snap jij het, snap ik het.

1 opmerking: