maandag 12 december 2011

Sales hinderlagen

Status idioot triathlonplan: ik ben dit weekend naar een nieuwe yogastudio geweest, op aanraden van een collega van Simon. Verder concentreer ik me voorlopig op slapen, want dat lijkt 's nachts minder goed te lukken...

Vandaag, wederom, een geirriteerde klaagzang. (Ja, daar ontbreekt een trema. Mijn laptop deed raar, toen heeft S. 'm geformatteerd en nu doen mijn sneltoetsen het niet meer, het muisvlak is niet meer 'palm-beveiligd' en dirigeert mijn cursor dus bij elke perongelukke aanraking over het hele scherm, de webcam staat op zijn kop en het beeld is een soort uitgerekte Windows-veilig-opstarten-editie. Het ding werkt, maar ik voel me wel behoorlijk prehistorisch, wat jammer is aangezien de laptop pas anderhalf jaar oud is.)(Dit was nog niet de klaagzang.)

Ik word tegenwoordig suf gebeld. En dat is niet omdat ik mijn nummer aan willekeurige vreemdelingen heb uitgedeeld. Nee, dat is omdat ik, als ik een proefles yoga of fitness of een bibliotheekabonnement of wat dan ook wil nemen, ik mijn volledige adresgegevens, telefoonnummer en paspoortnummer moet afgeven. En liefst ook al die gegevens voor een emergency contact. Nu had ik al vanaf het begin gelogen over die laatste gegevens, want S. houdt er niet van als ik strooi met zijn data.

Maar nu blijkt dat die uiterst vriendelijke, in joggingpak gestoken jongens en meisjes op commissiebasis werken. En die deals die ze mij zo voordelig voor rekenen, die zijn allemaal tijdelijk en moeten echt zo snel mogelijk worden verzilverd en mag ik dan straks even terugbellen? Ik ben te schijterig om nee te zeggen (zo iemand doet tenslotte ook alleen zijn werk, en ik heb zelf telefonische verkoop gedaan van achteraf hele eville spaarleaseproducten, dus laat ik dan toch aardig blijven) maar na de vierde keer neem ik ook de telefoon niet meer op (dan herken ik het nummer namelijk). Dus dan gaan ze sms-en.

Ik vond het al zo raar dat die makelaar naar buiten sprong toen ik de plaatjes van huizen in de etalage bekeek waar ik toevallig langs liep. Ik vond het zelfs een beetje eng toen hij voor de derde keer vroeg: "Maar wanneer loopt jullie huidige contract dan af? Ik help je tegen die tijd heel graag!" Als ik het zo opschrijf, denk ik ook: was gewoon doorgelopen! Maar toen ik daar aan de grond genageld stond, vond ik dat zo... Onaardig.

Ooit liep ik mee met huis-aan-huisverkopers. Daar leerde ik de "stoomwalstechniek". De truc is om mensen eerst ergens "ja" op te laten zeggen ("Woont u hier?" "Ja"), dan een compliment te geven ("Leuke buurt!") en dan over ze heen te rollen met een geweldig aanbod ("U wilt toch ook de Millenniumdoelen halen nou dat kan door met onze loterij mee te doen maadelijks maakt u kans op fantastische prijzen en u helpt er de armoede mee de wereld uit") en ze geen tijd te geven om na te denken. Kortom, vooral niet ademhalen totdat de handtekening op papier is gezet.

Ik was daar niet zo goed in. Ik praat weliswaar veel, maar wel met komma's.

Ik herken de verkooptechniek dus wel. En ik zeg op de juiste momenten "nee". Maar het irriteert me wel mateloos. En uiteindelijk werkt het averechts. Ik heb een yogapas bij een andere, veel duurdere studio die me wel de mogelijkheid bood een tienrittenkaart te nemen. Ik loop een blokje om, om de makelaar en de fitness te vermijden. Oh, wat mis ik dan de Hollandse desinteresse van de trainers die veel liever gewoon hun werk doen, lekker op een spinningfiets zitten of de neerbuigende makelaars die na een blik op mijn ongekamde, grijzende sprietharen al weten dat ik nooit een mooie courtage zal opleveren.

Gewoon bot zijn, was het advies van de Vietnamese mama N. Maar zij is veel gedecideerder dan ik (dat zie je ook terug in haar dochter, trouwens). Ik neem gewoon de telefoon niet meer op bij onbekende nummers. Gelukkig heb ik geen voicemail.

1 opmerking:

  1. Haal vooral wel adem, zeker bij dat mooie weer, en beantwoord de spreker in je eigen taal, misschien schrikt dat af?
    sterkte Thiel

    BeantwoordenVerwijderen