vrijdag 9 december 2011

Ben ik verwend?

Status idioot triathlonplan: werken en sporten gaan maar zeer moeizaam samen. Dat blijkt maar weer nu mijn hele groepje mama's ineens op zoek is naar een baan (ik vermoed dat het iets te maken heeft met het feit dat de kindjes hun eerste verjaardag hebben gevierd en dat er goede voornemens aan zitten te komen). Ineens komen mensen hier langs om te eten, gaan wij bij mensen langs om een borrel te drinken en netwerken we er lustig op los. Heel gezellig, maar de pest voor plannen om extra slaapzakken voor E. in elkaar te zetten, om nog maar te zwijgen van op tijd gaan slapen. De score van deze week is tot nog toe beperkt tot éénmaal zwemmen en éénmaal hardlopen. De yoga mislukte vandaag omdat ik de studio niet op tijd kon vinden. (Jaja, ik had ook eerder weg kunnen gaan.)


S. cultiveert bij zijn collega's de fictie dat ik een verwende prinses-op-de-erwt ben. (Ik parafraseer.) Dat komt, ik ben niet onverdeeld lyrisch over ons appartement (of: de omhooggevallen hotelkamer). S.' collega's, met name die met een Aziatische achtergrond, vinden dat belachelijk.

Er is housekeeping die elke ochtend het appartement schoon maakt en de afwas doet (wat je in Singapore niet hebt: afwasmachines. Als je geen helper of housekeeping hebt, dan doe je dus elke dag de vaat, want anders wordt je keuken overgenomen door mierenkolonies. Ja, ook op de 23e verdieping). Op de 8e verdieping staat dagelijks het ontbijtbuffet klaar. Op diezelfde verdieping is ook de children's playroom en het zwembad. We kunnen de was meegeven aan de laundry service (tegen betaling), de airco wordt regelmatig gecontroleerd, maandelijkse komt de pest control langs (voor die mieren dus), als er iets stuk is, staat binnen een uur de lange, brede Chinese maar Australisch klinkende maintenance man op de stoep en als ik veel boodschappentassen de lobby in sjouw, brengt de security die voor mij naar boven.

En ik ben dus niet tevreden. Miep.

Laat ik voorop stellen: met al het bovenstaande ben ik uitermate content. En mijn vergelijkingsmateriaal zijn de uiterst luxueuze condominiums van andere expats, want in de lokale behuizing van HDB-flats ben ik nog niet geweest. Maar op dit moment, zou ik zeggen (en daarin word ik gesteund door S.' recent gearriveerde Hollandse collega D.) dat dit appartement het niveau van goed gemeubileerde sociale woningbouw heeft.

Zo irriteert het me mateloos dat het appartement kartonnen muurtjes heeft tussen de kamers, wat betekent dat E. van elke zucht in de woonkamer wakker wordt. (Wij hebben de afgelopen weken de oorlogsserie Pacific gekeken en zombieserie The walking dead, die er allebei een handje van hebben dialogen te fluisteren en bij het eerste geweerschot de volumeknop vervolgens ver open te draaien. S. is inmiddels zeer bedreven geworden in het snelschakelen tussen volumes, maar we misten af en toe toch vrij essentiële delen van de dialoog. "Zei die nu dat de oorlog voorbij is?" "Ik geloof het wel, maar waarom kijken ze dan zo bedrukt?")

Ook vind ik het vervelend dat ik geen spijker in de muur mag slaan om iets op te hangen. (Dat heb ik inmiddels wel gedaan, anders hing de stamboommobile van broer W. nu nog steeds niet.) En het is vervelend dat de keuken geen werkbaar aanrechtblad heeft (ik balanceer de snijplank nu op de rand van het fornuis en de gootsteen en creëer zo wat ruimte) en dat E. zo gezellig met de knoppen van de oven kan spelen. Wat dat betreft, is het ook irritant dat alle audiovisuele apparatuur precies op babyvingerprik-hoogte is geplaatst. Ze hoefde er niet eens voor te gaan staan, dan hadden we er nog wat aan gehad.

Er is ook altijd het klein grut: ik heb nog nooit in een hotelkamer gezeten waar niet iets uit de muur viel wanneer je er te lang naar keek. In dit geval is dat het handdoekenrek in de badkamer. En natuurlijk bladdert zo her en der de verf, zou de badkamerdeur wel eens een likje verf mogen hebben, is de vloerbedekking van een ontstellende lelijkheid en vraag ik me af wanneer de dag komt dat Sara besluit om de ramen te lappen. (Babyvingerprik, I say no more.)

Maar het aller-ergerlijkste is de vriendelijke glimlachende sociale controle bij de balie van de receptie die mij confronteert met mijn luizenleventje. "Going shopping?" vragen ze allervriendelijkst als ik 's ochtends het pand verlaat. "Out for lunch?", een uurtje later ben. En 's avonds: "Where you off to? Daddy looking after baby so now you have free time!" Om vervolgens mij een welgemeend schouderklopje te geven: "You so lucky you don't have to work!" Hrmpf.

Nu weet ik wel: die meisjes (vrouwen) komen uit Maleisië. Elke ochtend. En elke avond gaan ze weer terug. Ze forensen drie tot vier uur op een dag om mij de hele dag stralend toe te glimlachen, niemendalgesprekjes te voeren, al mijn problemen op te lossen en al mijn wensen uit te doen komen. Ze zijn dol op E. Geen wonder, ze hebben zelf kinderen die net zo oud zijn als E.

Ook de mannen komen van over de Straits, het kanaal tussen Singapore en Maleisië. De ene security man woont in Singapore, maar gaat op zijn vrije dag het water over naar zijn vrouw en drie kinderen, de andere security man is veel jonger, woont nog bij zijn ouders (in Maleisië dus) en studeert. "Hoe combineer je dat in vredesnaam", vroeg ik hem. "Oh", antwoordde hij. "Op de dagen dat ik les heb, werk ik geen twaalf, maar negen uur. Die overgebleven drie uur ga ik dan naar school." Hij heeft nog een vriendinnetje ook.

Ik ga mijn zegeningen maar eens tellen, denk ik.


E. ontdekt in de ontbijtzaal tot haar stomme verbazing dat ananas helemaal niet gruwelijk smerig is.

3 opmerkingen:

  1. Thiel probeert steeds een reaktie te geven, maar komt deze ook door?
    Ik geniet van je verhalen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Yes nu snap ik hoe het werkt.
    Een reaktie van een echte internet dummy!
    Thiel

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat heeft Elsemieke een stoer pakje aan. Echt eentje voor een sterke vrouw. Liefs, Lydia

    BeantwoordenVerwijderen