vrijdag 16 december 2011

Motoren, sloebers, olietankers en fietstochtjes

Wij gaan op vakantie. Vandaag moet ik inkopen doen, inpakken, een kerstboom voor S. in elkaar klussen (hij leest dit blog niet, dus het maakt niet uit dat hij nog niet weet wat de verrassing is), E. gaat niet naar kinderdagverblijf en ik heb vannacht twee keer drie uur geslapen, omdat E. om onduidelijke redenen liever niet alleen in bed wilde liggen. E. voelt zich vandaag overigens kiplekker, kleine smiecht.

Dus een klein lijstje met dingen die anders zijn:

- taxi's bel je niet, maar die sms je. (Tenminste, als je de code van de dichtst bijzijnde taxistandplaats weet, want taxi's mogen niet zomaar overal stoppen.)

- rijke mensen hebben een auto, arme sloebers rijden op motoren. Nog armere sloebers hebben een fiets. Mensen die niet rijk zijn, maar ook geen sloeber gebruiken het openbaar vervoer.

- het is okay om het verbod op wandelwagens op de roltrap te negeren.

- het is niet okay om andere verboden te negeren. Behalve als je heel dronken bent. Op weekendochtenden ligt onze stoep vol met lege flessen en hamburgerpapiertjes. Denk: Poelestraat of Stratumseind.

- het regent alleen 's middags. Daarom gaan we 's ochtends fietsen in East Coast Park.

- het wijdse uitzicht over de oceaan wordt belemmerd door lange rijen olietankers en containerschepen (zoals ik al fietsend langs de kust in East Coast Park constateerde).

- op het vliegveld, waar ik gisteren een overstappende studiegenoot ontmoette die op vakantie in Bali was geweest, had ik voor het eerst niet de neiging om direct het volgende vliegtuig naar Verweggistan te pakken. Ik vond het wel fijn om weer naar huis te gaan.

Tot over twee weken!



E. kan tegenwoordig kruipen, lopen aan de handen van haar ouders en woedeaanvallen krijgen als ze niet de jam van haar brood mag likken maar ook het brood zelf op moet eten. Ze slaapt van 7 tot 7 en lijkt daar erg chagrijnig van te worden. Ze lust geen erwtensoep maar wel hutspot. Ze heeft niet op schoot gezeten bij Sinterklaas of Santa Claus maar wel cadeaus geincasseerd. E. houdt van zoet, van boeken, van knuffels en knuffelen en lachende mensen. E. houdt niet van lachende mensen die haar aanraken als die mensen niet papa, mama of juffie bij het kinderdagverblijf zijn. Sara is een twijfelgeval.

woensdag 14 december 2011

The lack of public bins explained

On a sunny day S. and E. and I headed out for a walk in one of Singapore's amazing nature parks. Since I am not organized enough to make sure that we'd get there and back in between E.'s frequent nap and food breaks, I opted for the next best thing, which was to simply bring everything she might need with us. And lo and behold, within five minutes of starting the actual walk, it was lunch time. So we sat down on the thoughtfully provided benches overlooking the gorgeous view of tropical island and oil tankers and munched on the not-so-lovely-but-it's-the-best-I-could-find bread.

Afterwards we were left with a bag.

And even though there were comfortable benches underneath a well constructed pavilion on the side of a tarmacked road weaving its way up through the park, so you'd think the park-people had really thought of everything, there were no bins. And littering in Singapore is illegal. I looked behind the bench (the most likely spot in my European experience, both making sure throwing stuff away is as easy as possible and making sure nobody occupies said bench for any considerable length of time). I looked behind the pillars carrying the pavillion rooftop (the option for visually more aware construction people). I even walked across the road and looked up and down. No bin in sight.

I walked back to S. and stretched out my hand with the balled up bag in it. "No pockets", I pointed at my skirt. (He hates it when I do this. He once pointed out that women carry big wallets because they never actually have to put them in their pockets, which is certainly true in my case. I also like big wallets. And I carry several keys on my chain that are solely there for sentimental reasons. And a couple whose corresponding door I seem to have lost. Still, you just never know. Look at Alice.) "For a country where littering is strictly forbidden, they do seem to have few bins", he observed peevishly while putting the offending object in his trouserpocket. (E. had thrown milk all over the bag, so we couldn't put with her stuff but S.' trouser was going to get all sweaty and dirty anyway, so I'd just wash that.)

But it's true. There are surprisingly few bins dotted around Singapore. So S. and I have been observing this phenomenon. And we discovered something: there are surprisingly few bins, because there is not a whole amount of litter to be thrown away.

See, most litter involves food, in my experience. Fries, empty cans, wrappers, take away coffee cups, ice cream cones, paper napkins, brown bags, half eaten sandwiches, that kind of thing. You get your Starbucks, you drink while running for the bus, you hop on and discard the cup. But Singaporeans value their nourishment far too highly to multitask around it. Eating means observing the plate, tasting the food, meditating on the flavour, analysing it with your makan mates. Eating is a serious business, to be handled sitting down in a leisurely fashion. (S. also has good-sized lunch breaks.) All this sitting down and relaxing and enjoying your food means there are no wrappers, fries or empty coffee cups to be thrown away in random places. Therefore it eliminates the need for bins.

But we are still adjusting, so we compromise by carrying used plastic shopping bags at all times.

dinsdag 13 december 2011

The baring of the expat soul

This is, by far, the best read post on my blog, probably because of the title. (I wish I were as good at thinking up clever, curiosity inducing titles as my former colleagues F. and I. but well, there's room for improvement.) I thought it only fitting to try and translate this one first.

Expats make lovely stereotypes. That was the first thing I discovered after going online to find more information on living in Singapore. Lots and lots of expat bloggers devote time and energy to make fun of the poor souls who have been banished by their companies to some tropical paradise with far too much money to make up for the hardship. Keywords: condo's, swimming pools, helpers, coffee, lunch, cocktails and shopping. The Dutch bloggers throw in tennis and travel for good measure, whereas the English speaking contingent seems more into tanning.

Well. We've got a pool. And there's the lovely Sara from housekeeping who cleans the apartment every morning while carrying E. on her arm. (Incidentally, Singaporeans don't really seem to be into dishwashers which makes the appearance of Sara every morning utter bliss.) And I'm not working, although I still carry the hope that this might change. I don't play tennis, but my English is weirdly accented, so I can pass myself off as another country's native ("Are you Russian?" enquired one kind gentleman. I'll take that as a compliment, having seen the Russian beauties on the Turkish riviera.)

But something else struck me soon after arriving here, something none of the other bloggers had mentioned: the expats readily bare their souls.

I met a Hong Kong mum who bought 180 ovulation sticks over the internet because her project this year is to have a second child (it's the year of the Dragon, so apparently it's going to get really busy on the maternity wards). So far, I've met three couples who had their babies through IVF, some on account of their age, others on account of shrivelling eggs. There's a lovely yoga-loving mum who has two children three months apart; after ten years of trying they gave up, arranged for a surrogate mum and three months in, the yoga-loving mummy got pregnant after all. And in the elevator at my favourite mall, a beaming sturdy German mum guessed her African baby's age to be about eight months - "she only arrived yesterday". It was her fourth child, the other three were her biological children. Then the elevator arrived at our floor.

But it's not just mummies and babies who love to tell their stories. (Although I will confess I have a bias towards hearing those kind of tales.)

"It's not my story, I can't make those changes", a tall, flamboyant woman exclaimed over the phone at the sandwichshop where E. and I were having lunch. I thought she might be a writer, but she turned out to be a choreographer. A Singaporean company had hired her to choreograph part of their theatricals, but as it turned out the star players were not satisfied with the way the story unfolded through the dance. So they wanted to change the story. "Really, it's because they're just not very good dancers", the choreographer confided. "But they hired me because they liked my work so much and they wanted me to push the envelope." She sighed at the thought of all her hard work that she'd been so proud of. "I'm damned if I do, and damned if I don't."

"I really hope it won't take another seven years get over my homesickness", said a lovely European lady who'd lived in Japan for fifteen years before arriving in Singapore a couple of months earlier. "You know, when someone in the Japanese subway says 'look there's a farang', I turn around and ask 'where?'" But her husband's job took them out of Japan and chances are they won't return, since he never learned to speak Japanese. She had left the Japanese contender when he didn't want to have children, and now she had had to leave Japan to be with her child's father. I could see her heart breaking.

And the soul-baring seems to be contagious. "Do you think homosexuality is genetic or taught?" asked one of S.' Singaporean colleagues during a lull in the conversation at lunch. We didn't know what to say. Homosexuality is illegal in Singapore. "I think it's genetic", the colleague said defiantly. Another Asian colleague concurred: "My niece is lesbian, but she wasn't raised any different than my nephew."

Fortunately, some things don't change as I found out when E. and I went to have lunch at the local Google office (they have a nice view, but not as good as S.' view I can proudly say). Facebook told me an old friend from UCC had moved here to plot Google's way around Asian revenue. He's Irish, so I expected good company, lots of jokes and chitchat and skating on the surface. And I wasn't disappointed. We had a lot of fun reminiscing, catching up and watching E. navigate the Google office and discover lots of wonderful crumpled paper which fairies had hidden inside a dustbin. He kept his soul to himself.

maandag 12 december 2011

Sales hinderlagen

Status idioot triathlonplan: ik ben dit weekend naar een nieuwe yogastudio geweest, op aanraden van een collega van Simon. Verder concentreer ik me voorlopig op slapen, want dat lijkt 's nachts minder goed te lukken...

Vandaag, wederom, een geirriteerde klaagzang. (Ja, daar ontbreekt een trema. Mijn laptop deed raar, toen heeft S. 'm geformatteerd en nu doen mijn sneltoetsen het niet meer, het muisvlak is niet meer 'palm-beveiligd' en dirigeert mijn cursor dus bij elke perongelukke aanraking over het hele scherm, de webcam staat op zijn kop en het beeld is een soort uitgerekte Windows-veilig-opstarten-editie. Het ding werkt, maar ik voel me wel behoorlijk prehistorisch, wat jammer is aangezien de laptop pas anderhalf jaar oud is.)(Dit was nog niet de klaagzang.)

Ik word tegenwoordig suf gebeld. En dat is niet omdat ik mijn nummer aan willekeurige vreemdelingen heb uitgedeeld. Nee, dat is omdat ik, als ik een proefles yoga of fitness of een bibliotheekabonnement of wat dan ook wil nemen, ik mijn volledige adresgegevens, telefoonnummer en paspoortnummer moet afgeven. En liefst ook al die gegevens voor een emergency contact. Nu had ik al vanaf het begin gelogen over die laatste gegevens, want S. houdt er niet van als ik strooi met zijn data.

Maar nu blijkt dat die uiterst vriendelijke, in joggingpak gestoken jongens en meisjes op commissiebasis werken. En die deals die ze mij zo voordelig voor rekenen, die zijn allemaal tijdelijk en moeten echt zo snel mogelijk worden verzilverd en mag ik dan straks even terugbellen? Ik ben te schijterig om nee te zeggen (zo iemand doet tenslotte ook alleen zijn werk, en ik heb zelf telefonische verkoop gedaan van achteraf hele eville spaarleaseproducten, dus laat ik dan toch aardig blijven) maar na de vierde keer neem ik ook de telefoon niet meer op (dan herken ik het nummer namelijk). Dus dan gaan ze sms-en.

Ik vond het al zo raar dat die makelaar naar buiten sprong toen ik de plaatjes van huizen in de etalage bekeek waar ik toevallig langs liep. Ik vond het zelfs een beetje eng toen hij voor de derde keer vroeg: "Maar wanneer loopt jullie huidige contract dan af? Ik help je tegen die tijd heel graag!" Als ik het zo opschrijf, denk ik ook: was gewoon doorgelopen! Maar toen ik daar aan de grond genageld stond, vond ik dat zo... Onaardig.

Ooit liep ik mee met huis-aan-huisverkopers. Daar leerde ik de "stoomwalstechniek". De truc is om mensen eerst ergens "ja" op te laten zeggen ("Woont u hier?" "Ja"), dan een compliment te geven ("Leuke buurt!") en dan over ze heen te rollen met een geweldig aanbod ("U wilt toch ook de Millenniumdoelen halen nou dat kan door met onze loterij mee te doen maadelijks maakt u kans op fantastische prijzen en u helpt er de armoede mee de wereld uit") en ze geen tijd te geven om na te denken. Kortom, vooral niet ademhalen totdat de handtekening op papier is gezet.

Ik was daar niet zo goed in. Ik praat weliswaar veel, maar wel met komma's.

Ik herken de verkooptechniek dus wel. En ik zeg op de juiste momenten "nee". Maar het irriteert me wel mateloos. En uiteindelijk werkt het averechts. Ik heb een yogapas bij een andere, veel duurdere studio die me wel de mogelijkheid bood een tienrittenkaart te nemen. Ik loop een blokje om, om de makelaar en de fitness te vermijden. Oh, wat mis ik dan de Hollandse desinteresse van de trainers die veel liever gewoon hun werk doen, lekker op een spinningfiets zitten of de neerbuigende makelaars die na een blik op mijn ongekamde, grijzende sprietharen al weten dat ik nooit een mooie courtage zal opleveren.

Gewoon bot zijn, was het advies van de Vietnamese mama N. Maar zij is veel gedecideerder dan ik (dat zie je ook terug in haar dochter, trouwens). Ik neem gewoon de telefoon niet meer op bij onbekende nummers. Gelukkig heb ik geen voicemail.

vrijdag 9 december 2011

Ben ik verwend?

Status idioot triathlonplan: werken en sporten gaan maar zeer moeizaam samen. Dat blijkt maar weer nu mijn hele groepje mama's ineens op zoek is naar een baan (ik vermoed dat het iets te maken heeft met het feit dat de kindjes hun eerste verjaardag hebben gevierd en dat er goede voornemens aan zitten te komen). Ineens komen mensen hier langs om te eten, gaan wij bij mensen langs om een borrel te drinken en netwerken we er lustig op los. Heel gezellig, maar de pest voor plannen om extra slaapzakken voor E. in elkaar te zetten, om nog maar te zwijgen van op tijd gaan slapen. De score van deze week is tot nog toe beperkt tot éénmaal zwemmen en éénmaal hardlopen. De yoga mislukte vandaag omdat ik de studio niet op tijd kon vinden. (Jaja, ik had ook eerder weg kunnen gaan.)


S. cultiveert bij zijn collega's de fictie dat ik een verwende prinses-op-de-erwt ben. (Ik parafraseer.) Dat komt, ik ben niet onverdeeld lyrisch over ons appartement (of: de omhooggevallen hotelkamer). S.' collega's, met name die met een Aziatische achtergrond, vinden dat belachelijk.

Er is housekeeping die elke ochtend het appartement schoon maakt en de afwas doet (wat je in Singapore niet hebt: afwasmachines. Als je geen helper of housekeeping hebt, dan doe je dus elke dag de vaat, want anders wordt je keuken overgenomen door mierenkolonies. Ja, ook op de 23e verdieping). Op de 8e verdieping staat dagelijks het ontbijtbuffet klaar. Op diezelfde verdieping is ook de children's playroom en het zwembad. We kunnen de was meegeven aan de laundry service (tegen betaling), de airco wordt regelmatig gecontroleerd, maandelijkse komt de pest control langs (voor die mieren dus), als er iets stuk is, staat binnen een uur de lange, brede Chinese maar Australisch klinkende maintenance man op de stoep en als ik veel boodschappentassen de lobby in sjouw, brengt de security die voor mij naar boven.

En ik ben dus niet tevreden. Miep.

Laat ik voorop stellen: met al het bovenstaande ben ik uitermate content. En mijn vergelijkingsmateriaal zijn de uiterst luxueuze condominiums van andere expats, want in de lokale behuizing van HDB-flats ben ik nog niet geweest. Maar op dit moment, zou ik zeggen (en daarin word ik gesteund door S.' recent gearriveerde Hollandse collega D.) dat dit appartement het niveau van goed gemeubileerde sociale woningbouw heeft.

Zo irriteert het me mateloos dat het appartement kartonnen muurtjes heeft tussen de kamers, wat betekent dat E. van elke zucht in de woonkamer wakker wordt. (Wij hebben de afgelopen weken de oorlogsserie Pacific gekeken en zombieserie The walking dead, die er allebei een handje van hebben dialogen te fluisteren en bij het eerste geweerschot de volumeknop vervolgens ver open te draaien. S. is inmiddels zeer bedreven geworden in het snelschakelen tussen volumes, maar we misten af en toe toch vrij essentiële delen van de dialoog. "Zei die nu dat de oorlog voorbij is?" "Ik geloof het wel, maar waarom kijken ze dan zo bedrukt?")

Ook vind ik het vervelend dat ik geen spijker in de muur mag slaan om iets op te hangen. (Dat heb ik inmiddels wel gedaan, anders hing de stamboommobile van broer W. nu nog steeds niet.) En het is vervelend dat de keuken geen werkbaar aanrechtblad heeft (ik balanceer de snijplank nu op de rand van het fornuis en de gootsteen en creëer zo wat ruimte) en dat E. zo gezellig met de knoppen van de oven kan spelen. Wat dat betreft, is het ook irritant dat alle audiovisuele apparatuur precies op babyvingerprik-hoogte is geplaatst. Ze hoefde er niet eens voor te gaan staan, dan hadden we er nog wat aan gehad.

Er is ook altijd het klein grut: ik heb nog nooit in een hotelkamer gezeten waar niet iets uit de muur viel wanneer je er te lang naar keek. In dit geval is dat het handdoekenrek in de badkamer. En natuurlijk bladdert zo her en der de verf, zou de badkamerdeur wel eens een likje verf mogen hebben, is de vloerbedekking van een ontstellende lelijkheid en vraag ik me af wanneer de dag komt dat Sara besluit om de ramen te lappen. (Babyvingerprik, I say no more.)

Maar het aller-ergerlijkste is de vriendelijke glimlachende sociale controle bij de balie van de receptie die mij confronteert met mijn luizenleventje. "Going shopping?" vragen ze allervriendelijkst als ik 's ochtends het pand verlaat. "Out for lunch?", een uurtje later ben. En 's avonds: "Where you off to? Daddy looking after baby so now you have free time!" Om vervolgens mij een welgemeend schouderklopje te geven: "You so lucky you don't have to work!" Hrmpf.

Nu weet ik wel: die meisjes (vrouwen) komen uit Maleisië. Elke ochtend. En elke avond gaan ze weer terug. Ze forensen drie tot vier uur op een dag om mij de hele dag stralend toe te glimlachen, niemendalgesprekjes te voeren, al mijn problemen op te lossen en al mijn wensen uit te doen komen. Ze zijn dol op E. Geen wonder, ze hebben zelf kinderen die net zo oud zijn als E.

Ook de mannen komen van over de Straits, het kanaal tussen Singapore en Maleisië. De ene security man woont in Singapore, maar gaat op zijn vrije dag het water over naar zijn vrouw en drie kinderen, de andere security man is veel jonger, woont nog bij zijn ouders (in Maleisië dus) en studeert. "Hoe combineer je dat in vredesnaam", vroeg ik hem. "Oh", antwoordde hij. "Op de dagen dat ik les heb, werk ik geen twaalf, maar negen uur. Die overgebleven drie uur ga ik dan naar school." Hij heeft nog een vriendinnetje ook.

Ik ga mijn zegeningen maar eens tellen, denk ik.


E. ontdekt in de ontbijtzaal tot haar stomme verbazing dat ananas helemaal niet gruwelijk smerig is.

woensdag 7 december 2011

The cost of European taste buds

"You really need a portfolio in English", a university teacher pointed out to me when I told her about my tentative plans of finding out if any of the local papers or magazines might take me on. She was right. I need to hone my skills - conversing with fellow mummies and their toddlers is one thing, putting thoughts and ideas into writing is quite another. So I have designated Wednesday as my day for blogging in English and I plan to translate some of the older posts into English as well. I do like a nice plan. (The university teacher also pointed out that Singapore is a tiny country with loads of media students so that my plan might very well be doomed from the start.)

"Excuse me? How much did you spend at the Carrefour?" S. could not quite believe his ears this Saturday when I told him. And seeing as I could not find everything I needed at the French hypermarché (unbelievable, but true) I had to go down to our lovely local Japanese store Meidi-Ya and spend even more money. Loveliness comes with a hefty price tag in these parts. "So how come the fridge looks so empty?" S. wondered while opening randomn kitchen cupboards and being underwhelmed by their contents. "We've got guests coming tomorrow. Where's the beer?"

The beer, unfortunately, was still at Carrefour. It all began when we decided to host a tiny Sinterklaasparty for S.'s colleagues. So we invited all of them, fully expecting at least half would send their regrets. They didn't. In fact, they were really, really enthusiastic about our plan. Their eagerness was bit intimidating, because before I realised the number of people who'd attend I had somehow let slip I would actually Bake Traditional Stuff Myself. There is a reason I had my last couple of parties catered by the fantastic PhD-student-cum-baker-cum-keeping-things-alive-specialist M.

So I went down to Orchard Road on Saturday afternoon to get the necessary elements for the party: silly presents for the Sinterklaasgame*, dice for same game, plastic plates and cutlery, presents for gullible children with a sense of fairness who would not take kindly to being cheated out of their presents by hard-playing grown-ups such as S. and food. Lots of food and drink.

I paid. I looked at my bags. There were dozens of them. (In Singapore they tend to stick two or three items into an individual plastic bag and move on to the next. I think they take weight into account, but there's also this thing where apparently you're not supposed to combine certain foodstuffs in the same plastic bags. I have not yet figured out the precise packaging rules, but I do know the cashiers do not take kindly to my unpacking all their grocery bags and repacking them so as to fit them into our pram.)(I was without pram on this particular trip. This is a vital piece of information.)

Then I remembered: Carrefour delivers groceries for free if total expenditure exceeds 150 Sing dollar (87 euros). So I bought a few extra boxes of diapers, I decided to not switch E. to cow's milk completely yet, but invested instead in a 1.5 kg box of Nestlé Gold Probiotics 3 formula (10 mo+). Those three items alone would come to about 115 dollars (67 euros).

But still, I had not expected the price tag to come to 360 dollars (or the grand amount of 210 euros). I admit I was a tiny bit shocked. I had to pay by credit card, as I hadn't brought enough cash with me and our joint account hadn't yet received its latest money infusion, which I discovered when my debit card bounced. Twice. Even detracting the Pampers and Nestlé, it still came to 250 dollars, whereas we usually spend between 120 and 150 dollars. So, what happened on the way through the Carrefour?

I analysed the bill for you. These are the culprits:

- two sixpacks of beer at 30 dollars (17 euros)
- a tin of Illy coffee to go with S.' new coffeemaker at 17 dollars (10 euros)
- 700 g of Brussels sprouts at 15 dollars (9 euros)
- Président cream cheese with garlic and herbs at 11 dollars (6 euros)
- three pieces of broccoli at 8 dollars (5 euros)(which made the broccoli more expensive than the 200 g of mature cheddar cheese, which came in at a surprising 7.90 Sing dollar)
- also, two packs of unsalted butter at 8 dollars (5 euros and it was the cheapest I could find)
- smiling cow cheesespread which E. doesn't particularly like but I do and she'll have to lump it at 7 dollars (4 euros, admittedly around the same price as in Europe)
- organic cashew nuts at 7 dollars as well (I distinctly remember there being cheaper, non-organic ones, but I couldn't locate those)
- 4 bars of Cadbury chocolate at 21 dollars (12 euros. We tried the cheaper - Dutch brand - chocolate. It's just... not nice. And why eat chocolate at all if we're not enjoying it?)

Damn our European taste buds. It's Asian all the way from now on. Bring on the red bean paste!

But the worst bit was yet to come. See, the Carrefour only delivers the non-perishable goods. So I still had to lug half of the bags home myself, thereby cutting all blood circulation to my hands for a good half hour. Which hurt.

The delivery itself could not be scheduled earlier than Tuesday, delivery-girl told me that Saturday (if this hadn't been Singapore, I could have sworn she was chewing gum). Whereas the party was on Sunday (in Tamtam-land this meant we reached a new pinnacle of forward thinking and planning). So S. had to go down to Meidi-Ya AGAIN to get a couple of sixpacks. And then his thoughtful colleagues brought Coronas! And mince pies! And not-very-spicy pasta! So we now have more alcoholic beverages and more food in our home than we had at the start of the party.

Some things never change.



*It's what cheapie Dutch people do instead of getting massive, lovely presents for everyone involved.

I know my English is not flawless. Feel free to point out any mistakes, grammatical, spelling, where I've simply translated the Dutch and all other things that come to mind.

maandag 5 december 2011

Moeders maakt een slaapzak

Status idioot triathlonplan: yoga leidt ook tot spierpijn. En die zogenaamd ontspannende downward facing dog-pose is pokke-zwaar. (Terwijl deze pose verhoudingsgewijs eigenlijk best meeviel - maar ik zal hem wel niet helemaal goed hebben gedaan. Of mijn zwaartepunt ligt gewoon handiger. Feit is dat mijn kont minstens tweemaal zo ver uitstak vanaf mijn middel dan die van elke willekeurige andere aanwezige vrouw.) Maar het is wel waar wat Scandi-mama J. zei: na die bloedhete yogastudio voelt de Singaporese temperatuur lekker aangenaam, als een zachte Franse zomeravond. Op zondag vierden we Sinterklaas en heb ik de hele dag gebakken (tenminste, tot we dus Sinterklaas gingen vieren). Al het goede werk van de afgelopen week weggeworpen in een orgie van zelfgebakken pepernoten, zelfgebakken gevuld speculaas (met zelfgemaakt marsepein) en niet-zelfgebakken chocolade pepernoten. Er was ook nog quiche en helemaal-niet-spicy pasta. S.' Singaporese collega C. had er "maar een paar chillitjes" doorheen gedaan.

Verse mama-Friezin S. vroeg er al naar: hoe zit het nu met die slaapzak voor E.? Die is af. Jawel. Kijk maar:


E. in haar nieuwe slaapzak. E. slaapt er heel goed in, wij vermoeden omdat ze niet meer opgepropt in haar eigenlijk-te-kleine Hemapakje zit.

Ik heb deze slaapzak met de hand in elkaar gezet, op basis van de slaapzak die oma F. tot onze grote vreugde in de Singaporese brievenbus had laten deponeren (mensen: wij ontvangen post! Zelfs de Sint heeft ons huis weten te vinden met niet één maar TWEE gedichten waarin op glorieuze wijze wordt gerijmd op "Singapore"). Dit is het origineel:


Al doende heb ik een aantal lessen geleerd. Zo loont het de moeite om een patroon te tekenen op papier, dat uit te knippen en vervolgens op de stof te spelden. Het dwingt je ertoe over je project na te denken. Zo knipte ik tweemaal exact hetzelfde pand uit, en knipte het voorpand vervolgens doormidden. Als gevolg daarvan, zoals jullie hieronder kunnen zien, kwam ik stof tekort om de rits aan vast te hechten. Een tweede voordeel van een uitgemeten en -geknipt patroon is dat vermoedelijk de armgaten dan even groot zouden zijn geweest.


Mijn arm past tot boven de elleboog in het kleinste van de twee armgaten, terwijl E.'s hoofd niet door het grootste armgat past, dus ze kan er zonder zorgen in slapen. En daar gaat het natuurlijk om.

Nu ik handmatig alle randjes heb gezoomd (dus ook alle extra, speciaal door mij gecreëerde randjes omdat ik zo nodig twee extra repen stof moest gebruiken om daar een rits aan vast te maken) begrijp ik pas echt wat een bevrijding de komst van de naaimachine moet zijn geweest. Ik bedoel, ik gebruikte niet alleen twee keer zoveel garen voor die heen-en-weer-springende zoomsteek, ik had er ook twee keer zoveel tijd voor nodig. Tenminste, als ik niet per ongeluk de verkeerde stukken stof aan het zomen was. Bij naaien moet je juist buiten de lijntjes naaien.


Ook heb ik geleerd om vantevoren een kleur garen te kiezen en dan te zorgen dat je daar véél van in huis hebt. (Dat stuk dat niet gezoomd lijkt, is gezoomd met geel.)

Toen ik zelf dacht dat ik klaar was, bleek dat de neklijn in mijn versie nogal schuurde langs E.'s poezelige nekje. En hoewel ik echt heel erg mijn best deed, lukte het me niet haar grote blauwe au-mama-ogen te negeren. (Ze is een kleine manipulatieve smiecht.) Dus heb ik met grote, woeste halen nog wat extra stukjes stof langs de ritsrand gezet.



Na vier weken verwoed naaien is de slaapzak dan officieel af. En ze kan er nog in groeien. Ik heb met enig enthousiasme mijn voortgang gedocumenteerd, dus voor geïnteresseerden heb ik ook een steek-voor-steek-serie van wat er gebeurt als naald, draad, stof en schaar een totaal gebrek aan zelfinzicht tegenkomen.


De volgende kan alleen maar beter, toch? Alles ligt al klaar. Zoals Lambik altijd zei: "Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen en ik moet toch bewijzen dat ik geen ezel ben."


vrijdag 2 december 2011

Wat wil die man?

Status idioot triathlonplan: het zou er niet van komen. Ik was laat naar bed gegaan, dus kon niet vroeg opstaan om te zwemmen, E. ging niet naar kinderdagverblijf want we zouden bij Nana gaan spelen, en 's avonds had ik een schrijfworkshop van een gepubliceerde dichter (een daverende mislukking mijnerzijds, dat dichten). Dus wat schetst mijn verbazing toen ik mezelf rond het middaguur al hardlopend achter de wandelwagen langs de rivier tegen kwam? Blijkbaar zit dat ritme er toch stevig in. (Dat je van hardlopen met de wandelwagen spierpijn krijgt, ontdekte ik vanochtend toen ik mijn arm probeerde op te tillen om mijn oksel met deodorant te bekleden. Maar vrees niet, deo is in voldoende mate op de juiste bestemming gearriveerd. Lijden voor de mensheid.)

Om in het kader van veren te blijven: het begin van een vermoeden heeft zich in mijn hersens genesteld dat de Singaporese man wel eens meer in mij geïnteresseerd zou kunnen zijn dan ik denk. Het gaat er over het algemeen onopvallend aan toe. Maar toch. Gisteravond was de druppel.

Ik was naar de writers monthly geweest, een maandelijkse bijeenkomst van schrijvers-in-spe, waar we over genres en boeken praten, en schrijfoefeningen doen. De voertaal is proper English maar de groep bestaat over het algemeen voor het merendeel uit Singaporezen - serieuze Singaporese studenten om precies te zijn met liefde voor Literatuur ("I mainly read the classics - I love Dickens and Dostojevski" vertrouwde één bebrild meisje mij toe. Wat het laatste boek was dat ik gelezen had? Nou, op dat moment toevallig de autobiografie van Andre Agassi, Open. Toen viel er een diepe stilte.)(Een fantastisch boek overigens, ook als je niks met sporten of sporters hebt, gaat dat lezen!).

Gisteravond was er een Serieuze Jongeman in legertenue. (Alle Singaporese jongemannen moeten het leger in, en dan gaan ze twee jaar door jungles tijgeren en daarna haten ze die jungles uit de grond van hun hart. Dit is een deel van de verklaring waarom Singaporezen binnen prefereren boven buiten.) Deze groengeklede, bebrilde soldaat-in-opleiding was speciaal voor deze avond uit de jungle getijgerd, aan boord van de metro geklommen en naar het centrum gereden. Ik kwam hem tegen op de terugweg.

Hij zag mij vanaf de andere kant van het perron. Ik ging zitten, hij verscheen naast mijn stoel en een halte later (waar ik eruit moest) verder had ik zijn naam, telefoonnummer en emailadres op een papiertje in mijn tas zitten en hem beloofd hem te facebooken. Ik was er nogal beduusd van.

Thuis gekomen vertelde ik het voorval aan S., die afwezig knikte. "Hoe kom je eigenlijk aan die paraplu?" vroeg hij, terwijl hij wees naar een immens zwart exemplaar dat over de pianostoel hing te drogen. Die was een jongen van de tegenover ons huis gelegen brouwerij-annex-biercafé mij op een holletje komen brengen toen ik die middag door de motregen naar huis wandelde. Op de paraplu staat de naam van een nabijgelegen hotel en "discover love".

Ik ben facebookvrienden met twee andere Singaporese heerschappen. Die, naar ik nu heb begrepen, soms mijn status updates door Google Translate halen. (Ik ga dit blog dus ook niet posten.) Hen ken ik ook van de schrijversgroep. Ik dacht eigenlijk dat het mijn status als ooit-betaald-schrijvend-iemand was die hen ertoe verleidde mij te frienden. Nu twijfel ik.

Zijn het mijn nieuwe nagels? Is het mijn exotische status als expat-vrouw? Ben ik te bot Hollands om de Aziatische ridderlijkheid op waarde te schatten? Is dit de mannelijke versie van de Sarong Party Girl? (Nu hoop ik écht dat geen van hen dit blog ooit vindt, want eerlijk gezegd weet ik wel zeker dat deze ernstige, betrouwbare, intelligente, Flanoriaanse kerels niet in dat hokje passen.)

De Singaporese man heeft geen slaapkamerogen of een verleidelijke glimlach. Het ontbreekt hem aan een jongensachtige, ontembare lok over zijn voorhoofd die hij telkens naar achteren moet vegen en ook ontbeert hij een brede schouder om nonchalant mee tegen een muur te leunen. (Nou ja - dat laatste kan ook aan mijn perspectief van nogal uit de kluiten gewassen Westerse vrouw liggen.) Het spel wordt hier anders gespeeld. En ik geloof dat ze graag willen dat ik mee doe.


Hier gaat het dus blijkbaar om. Snap jij het, snap ik het.

donderdag 1 december 2011

Lezersvraag: Wat vond jij het meest memorabele blogje?

Status idioot triathlonplan: Tja, zulke enthousiaste en actieve dagen kennen hun weerslag, vooral als ik de avond ervoor met S. drie afleveringen wandelende zombies achter elkaar kijk... Dan is opstaan om te gaan zwemmen ineens heel lastig.

Lieve lezers,

op moment van schrijven telt dit blog, geopend met een Mededeling van Huishoudelijke Aard op 25 september, 1650 pageviews, waarvan 455 in oktober en 1176 in november. Het effect van het posten van de bloglink op Facebook is duidelijk terug te vinden in de statistieken. Dank voor jullie geklik!

Per e-mail is mij al ego-strelende verzoek ter ore gekomen om toch vooral vaak te blijven schrijven, ook nu november-blogmaand is afgelopen. Sterker zelfs, er is een mini-movement gaande om mij op papier te krijgen. Van mensen die verstand van lezen hebben. Ik duim van deze kant van de oceaan hard mee om dat mogelijk te maken. Ook daarvoor dank!

"Reageren er nu eigenlijk meer mensen op je blog dan wij kunnen zien?" werd mij per Skype gevraagd. Het antwoord is: Nee. Op de hierboven gememoreerde pauwenveren na, schrijf ik in het luchtledige (S. is niet zo van het woord voor een woord een tekst ontleden, al kan hij wel heel puik veren steken.)

Nu klopt mijn inschatting van hoe ik schrijf meestal wel met hoe het wordt ontvangen. Dat wil zeggen: ik kan niet inschatten of wat ik schrijf beter of slechter is dan dat van andere mensen (de uitersten daargelaten) maar ik weet wel precies waar het op de schaal van Katrijn valt. (Zo ontdekte ik recentelijk tot mijn chagrijn dat de Pijnlijke Afwijzing van wat S. het "depressieve blaadje voor mensen met een midlife crisis" noemt, misschien toch wel enigszins gestoeld was op een soort van gebrek aan potentiële kwaliteit van het ingezonden stuk. Note to self: geen artikelen meer schrijven na de 38e week van de zwangerschap.) Maar kwaliteit van tekst zegt nog niks over interesse in onderwerpen.

Dus, wat vonden jullie van de afgelopen maand? Welke stukje springt eruit en om wat voor reden? Waar wil je meer over weten, waar minder, wat werkte wel en wat mag voortaan weg blijven? Deel je gedachten!

Overigens, lieve Russische en andere mij onbekende bezoekers: reageer gerust mee!


Kijk, dit is E. vandaag een jaar geleden (een kwartslag draaien maakt het niet beter).


E. hield toen al van warm:


Maar het was dan ook koud:


En tot slot eentje met haar ogen open, want dat deed ze ook veel: