dinsdag 15 november 2011

Zo ziet het eruit

Status idioot triathlonplan: Gisteravond kwam S.' collega S. eten - niet alleen hebben ze dezelfde initialen, maar ze hebben ook dezelfde slanke bouw en hun hersens werken op dezelfde golflengte. S2 is dan ook de enige van S.' collega's die hem door heeft, wat haar danig in zijn achting doet stijgen. Maar van sporten kwam het niet. Wel van yoga. Om de zaak wat te bespoedigen (ik doe de oefeningen voor het naar bed gaan) heb ik de minuut rust ertussen geschrapt. Dat heeft ook onverwachte bijwerking dat de oefeningen beter lijken te gaan en daarmee bedoel ik dat mijn spieren enerzijds wel zeuren, maar anderzijds ook als vanzelf de juiste houding aan lijken te nemen en vol houden. Het is alsof mijn spieren mediteren: ze hebben wel allerlei gedachten en meningen, maar daar laten ze zich niet door afleiden bij het uitvoeren van hun taak.


Dit is het uitzicht vanaf het balkon van het appartement dat S.' collega S2 deelt met een collega die een geheimzinnig schaduwbestaan leidt - zij is nooit thuis wanneer wij er zijn. S2 woont vier verdiepingen onder ons. Rechtdoor is de haven van Singapore, met in de verte Marina Bay Sands - dat zijn de drie flatgebouwen met een cruiseschip erop. Links ligt Fort Canning Park met historische wandeling en graf van een onbekende koning, rechts tussen de wolkenkrabbers ligt ergens het kantoor van S. De gekleurde gebouwtjes met de joekelparaplus zijn het uiterst hippe uitgaansgebied Clarke Quay, dat op onze stoep ligt. Wie scherpe ogen heeft ontwaart ook nog de rode daken en het witte torentje van het parlementsgebouw in de verte en twee hijskraanachtige machines met een brug erachter (ik bedoel niet de witte halfronde brug, maar eentje daarvoor). Tussen die brug en die witte halfronde brug ligt Boat Quay.


Dit is Clarke Quay van dichtbij. Toeristen begrijpen Clarke Quay niet zo goed - zij lijken te denken dat het een verzameling kroegen is waar je in T-shirts en slippers kunt chillen. Singaporezen weten wel beter, zoals duidelijk blijkt na een uurtje of elf 's avonds: dit is waar de ultra coole crowd gaat om gezien te worden. Daarom zijn er ook zulke enorme paraplus boven de straatjes geplaatst: het is natuurlijk niet de bedoeling dat je haar nat wordt. (In krijtstreep gestoken expats en mensen met schattige blonde babietjes worden overigens ook getolereerd.)


Dit is Boat Quay. Hier horen de toeristen thuis. Boat Quay ligt zo'n 50 meter verderop aan dezelfde rivier als Clarke Quay. De eettentjes zijn gehuisvest in krakkemikkige folklorische huizen, want Westerlingen stellen er geen prijs op als dingen er schoon en goed verzorgd uitzien. Zij noemen dat "karakterloos". En ze drinken veel bier. Zoals mijn Ierse studievriend en huidig Googler B. vandaag zei: "Als je meer dan één glas alcohol drinkt, denken Aziaten dat je alcoholist bent." Maar ze vinden het prima om daar geld aan te verdienen.


Overigens komen Singaporezen zelf ook regelmatig op Boat Quay, want de vis is altijd vers. En ja, dat ruik je.


Net voorbij Boat Quay heeft de Chinese United Overseas Bank voor de deur van haar hoofdkantoor twee beeldhouwwerken neer laten zetten. De ene is een man met gaten waar ballen in hangen van de hand van Salvador Dalí en heet "Homage à Newton", de andere is een vogel van Botero. Deze vogel staat, getuige het eronder gemonteerde bord, voor inspiratie, sereniteit en vrede. De vogel staat niet voor vrijheid. Net voorbij de vogel is de facade van het koloniale Fullerton Hotel te zien. Het hotel staat op de hoek waar de rivier de haven instroomt.


En hier wonen wij, in het rode gebouw boven de shopping mall Liangcourt en naast de parkeerplaats voor rondvaartboten:


Het zwembad ligt achter de palmbomen op de achtste verdieping.


Dat ben ik die zwemt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen