vrijdag 4 november 2011

Wij gaan naar Ikea

Status idioot triathlonplan: Nada, S. was op stap met collega's en kwam pas net voor E. wakker werd weer thuis. Meestal ga ik zwemmen terwijl hij de ochtendshift doet, maar vanochtend leek het me beter hem een glas sinaasappelsap op bed te brengen. En heel veel glazen water.

Nederlanders houden van Ikea vanwege de goedkope gehaktballen, schrijft Stuff Dutch People Like. Daar weten ze in Singapore ook wel raad mee, ontdekten wij toen we een kast, een pan, een ovenschaal, een vijzelhamer, twee theedoeken en een orchidee gingen halen. Naast de liften stond een oerwoud van volgeladen karretjes, en de rij slingerde zich door het hele restaurant. De Lonely Planet had al gewaarschuwd dat Singaporezen bereid zijn lang in de rij te staan voor goed eten*, maar misschien dat mijn idee van goed eten afwijkt van dat van de Singaporezen?

Wij waren dus bij Ikea. Dat is best raar. Het ene moment kookte de zon onze hoofden terwijl we over de met palmbomen omzoomde stoep liepen en hoorden we Singlish gekwetter om ons heen - het andere moment waren we weer in Utrecht. Het zag er echt exact hetzelfde uit, alleen had iedereen zwart haar. (Dat konden we heel goed zien, want iedereen was ook anderhalve kop kleiner dan wij. Een zee van zwart haar strekte zich voor ons uit, tot aan de kassa in het restaurant.) Het was ook net zo druk en volgestouwd als op een druilerige, Hollandse Paasmaandag, al waren wij er ter gelegenheid van het Indiase lichtjesfeest Deepawali.

Gelukkig kenden we de weg al uit Utrecht en konden we snel-snel naar onze uitverkoren Ikea-aankopen toe:

1. Een witte Expeditkast omdat E. gaat staan en dus alle spullen omhoog moeten die nu nog op fancy glazen platen in het evenzeer fancy tv-meubel staan. (Okay, en omdat ik een beetje wild met mijn credit card heb gezwaaid tijdens het Singapore Writers Festival.)
2. Een goedkoop keukenblokje omdat het niet de bedoeling is dat er daadwerkelijk in deze keukens wordt gekookt en er dus geen aanrechtruimte is (minder dan we in Utrecht hadden! dat kan!)(Maar we hebben wel een mooie oven. E. kan die heel goed aanzetten, heeft ze ontdekt).
3. Allerlei pannen en bijbehoren omdat die ook ontbreken.
4. En natuurlijk een plant. Want Een Plant Maakt Het Gezellig.

En toen stonden we met onze aankopen weer buiten. En we realiseerden ons dat we geen auto hadden. En ook geen fiets. Het is verbazingwekkend wat je allemaal wel niet met één, desnoods twee fietsen vervoerd kunt krijgen: vijf pakken Kruidvat-luiers als je hoogzwanger bent (collega I.), twee floorballgoals, twee keeperspakken en een tas met sticks (floorballmannen W. en MD) of 50 vierkante meter vloerbedekking (S. en ik bij onze verhuizing naar de Croeselaan). Maar die hadden we dus niet.

Dus namen we een taxi. (Hmm, realiseer me nu dat ik ook geen parkeergelegenheid heb gezien, alleen een hele drukke taxistandplaats.) De taxichauffeur trachtte zich in eerste instantie nog onder zijn airconditionede stuur te verstoppen (tillen is zweten en zweten moet ten allen tijde worden voorkomen), maar toen wij probeerden om de Expedit-kast diagonaal door de passagiersstoel te boren, kwam hij fluks in actie. Samen met de hoofdschuddende oude man die officieel karretjesverzamelaar was, maar eigenlijk ruimtelijk specialist taxi-inpakken bleek te zijn, wisten ze alles zodanig in de taxi te manoeuvreren dat wij er met gemak bij pasten.

Onderweg bespraken we hoe we dat bij het appartement zouden aanpakken. We besloten alles op de stoep te laden en dan E. tijdelijk maar even in haar bed te droppen, terwijl wij de rest naar binnen zouden sjouwen. Maar nog voor we een vinger hadden kunnen uitsteken naar de Ikea-dozen was Silvam, de besnorde bewaker die van koken houdt, al naar buiten gerend, had onze spullen op een draagkar geladen en ons de lift in gedirigeerd. "Will be there directly, sir, ma'am." Drie minuten na thuiskomst ging de bel: Silvam met kar en kruiskopschroevendraaier. "You will need this, I think?"

Het resultaat:


Een van de vele lage, glazen meubelstukken in ons huis. Deze tafel was het onderkomen van potten thee, afstandsbedieningen en tijdschriften.


Op de achtergrond doemt hier de Expedit-kast op. In de blauwe plastic bakken zit het speelgoed van E. Dat heeft ze nog niet door.


Het kleurenschema is blauw, wit en bruin, dus we zijn erg blij met de mooie blauwe geboortekaartjes van Timo en Duuk.


En hier dan de plant, een orchidee, waar S. duidelijk minder warme gevoelens voor koestert dan voor zijn bananenplant (die uit logeren is in de kas van opa D.).

*In dit kinderboek, dat ik kocht op het Writers Festival en dat de slogan "I sit, I write, I flush" draagt, staat dat Ikea-gehaktballetjes één van de top 3 favorieten maaltijden van de Singaporezen is.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen