woensdag 9 november 2011

Thai Green Curry

Status idioot triathlonplan: Ik heb hard gelopen! Jawel! 15 minuten 'heuvelprogramma', level 2, 9 km/u (ik moet het natuurlijk wel leuk blijven vinden, dus niet meteen kapot gaan). Het viel me alleszins mee, zo'n programma is veel afwisselender dan gewoon een half uurtje doorsjokken. Of zou dat komen omdat ik de gym voor mezelf had en daarom de tv keihard aan kon zetten? (Geen reden tot jaloezie, het is een afgesloten stukje van de gang waar wat apparaten zijn neergekwakt en waar een tv - met alleen Mediacorp programma's, ik keek een talkshow over sparen voor de universitaire studie van je kind - in de hoek is gemonteerd). Het is zelfs ook nog gelukt om yoga te doen, hoewel ik deze pose meerdere malen moest onderbreken om E. van de bank te vissen voor ze er zelfstandig afkukelde. Vond mijn rug niet zo erg.

S. kan vijf gerechten maken (ik gebruik "gerecht" in ruime van het woord): appeltaart, omelet, pastarodesaus, pastawittesausmetzalm en AVG. Hijzelf zou daar nog zijn gehaktbal-met-geheim-ingrediënt aan toevoegen, die inderdaad uiterst sappig en smakelijk is, maar hij heeft die nog maar twee keer voor mij gemaakt. In acht jaar tijd. Dat haalt de canon dus niet.

Al het andere eten dat bij ons ter tafel verschijnt, maak ik. Mijn gerechten zijn dan ook van een minder consistent hoog niveau dan die van S., simpelweg omdat het repertoire uitgebreider is en ik daarom minder oefening krijg. Maar ook ik heb zo mijn favorieten: kipkerrie, Popeyepasta, salade rucola/kerstomaat/parmaham of avocado/mango/kip, spruitjestaart, kerriebanaansoep en sperziebonenfetacouscous.

Al deze gerechten hebben drie dingen gemeen:

1. het zijn over het algemeen eenvoudige gerechten (en, in mijn geval, vaak ook in één pan te bereiden gerechten. Het moge duidelijk zijn wie in ons huishouden de afwas deed).
2. het zijn gerechten die snel klaar zijn.
3. het zijn gerechten met ingrediënten die in Singapore moeizaam te vinden en in ieder geval ranzig duur zijn. (Zoals sperzieboontjes. Of tomatenpuree.)


Ter illustratie dat tegen de juiste prijs alles hier te koop is: deze meloen in de Meidi-Ya is vers ingevlogen uit Japan (zie sticker: Air Flown) omdat Japanners liever eigen meloenen eten dan Maleisische. Wij weten niet waarom, omdat we het prijskaartje van 69 Sing dollar (of bijna 40 euro) een tikje aan de exotische kant vonden. 

Toen de Carrefour haar volledige selectie aan Aziatische kookboeken in de uitverkoop gooide, vatte ik dat op als een teken. Wij zouden voortaan Aziatisch gaan eten, want gezond, goedkoper en when in Asia. Dus zijn we nu de trotse bezitters van Asian Spicy Cuisines, All About Home-cooked Dishes en het imponerende, want met harde kaft en glimmende fotografie getooide Singapore Cooking: Fabulous Recipes From Asia's Food Capital. Die heb ik nog maar even dicht gelaten (hij zou weleens vies kunnen worden in de keuken.)

Maar met gepaste trots kan ik melden dat we wel degelijk een begin hebben gemaakt met project Eet Aziatisch. S. heeft zich geworpen op het vervolmaken van saté-saus en heeft ook meteen een blitse blender aangeschaft (na mijn geërfde blender na jaren van hartelijk uitlachen uit huis verbannen te hebben). We hebben nu twee keer saté-S. gegeten, en de kipmarinade is goed, maar de saus heeft nog wat aandacht en liefde nodig.

Diezelfde blender heb ik gebruikt om de 'pasta' voor Thai green curry te maken. (Eerder maakte ik al eens gado-gado, waarvoor je ook een paar handenvol pinda's moet vermalen. Dat duurt met de hand en een Ikea-keukenhamer drie kwartier. Ik was daarna behoorlijk pro-nieuwe blender.) Hieronder mijn resultaat:


Recept: Maal 10 groene chilis, 5 sjalotjes, 5 tenen knoflook, 2 stelen lemongrass, een cm galangal (Thaise gembervariant), het schrap van een halve citroen, 3 kaffir lime blaadjes met twee theelepels garnalenpasta en een halve 'cup' water tot pasta.
Breng 400 ml kokosmelk met 2 'cups' water aan de kook, voeg pasta toe, wacht tot het weer kookt, voeg 300 g kipstukjes toe. Laat op laag vuur 10 minuten koken, voeg 20 'straw mushrooms' toe en breng op smaak met zout en palmsuiker (gula melaka).
Serveer met aan reepjes gesneden rode chilis en basilicumblaadjes.


Vanwege E.'s voorkeur om van onze borden mee te smikkelen had ik het aantal groene chilis gehalveerd (vijf in plaats van tien). Ook had ik wat minder water bij de kokosmelk gedaan, om de smaak wat zoeter te maken (zoet schijnt de scherpte van chili te neutraliseren). Dat hielp bij E. helemaal niks, die probeerde na één hapje kip met twee handjes zelf haar tong te verwijderen*. S. vond het romig en zoet, ik vond het zelf te zoet.

Zo ziet de officiële versie (van het restaurantje om de hoek bij E.'s kinderdagverblijf) eruit:


Dun, waterig, superscherp maar oh, wat was het lekker. En oh, wat leek het totaal niet op mijn creatie.

Heeft iemand tips hoe mijn Thai Green Curry een metamorphose richting die onderste kan ondergaan? Of andere interessante gerechten om uit te proberen? Of een eigen keuken-horror-story zodat we samen onze faalhazigheid kunnen delen?

*Ze heeft ons na de derde rijstewafel met jam en een grote bak yoghurt weer vergeven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen