maandag 28 november 2011

Shopping odyssee

Status idioot triathlonplan: er lijkt weer schot in de zaak te zitten (al moet ik dat natuurlijk nooit hardop toegeven - beschouw dit als een mompel). Vanmiddag 20 minuten hardgelopen, op het heuvelprogramma van level 5. Dat is 3 hele levels hoger dan de vorige keer, maar dit keer keek ik dan ook ondertussen de making of van Twilight Breaking Dawn I en als dat niet goed voor de hartslag is (er zijn hier zoveel snedige grappen over te maken dat ik even blokkeer, vul je eigen vampier/weerwolf/horror/aantrekkelijke mannengrap in), dan weet ik het ook niet meer. Of moest die nu juist laag blijven? Ingewikkelde zaak, dat sporten.

Wellicht dat er lezers zijn, die zich mij voorstellen tussen wuivende palmbomen. Of met zonnebril mijmerend langs een meanderende rivier. Of in kek rokje gestoken met een verkoelend drankje onder een parasol.

Al die mensen verwarren Singapore met Azië. Het is hier anders. De nationale sport is om zo min mogelijk buiten te komen en tegelijkertijd zoveel mogelijk winkels te bezoeken. We nemen afgelopen donderdag als case study. (Ook leuk: weet je precies hoe mijn dagen er hier uit zien! Als ik niet thuis zit tenminste.)

Om vijf voor elf sprongen E. en ik in een taxi om naar Tanglin Mall te gaan voor onze wekelijkse positiviteitsinjectie en klaagzangdrainage. De injectie ontvingen wij op de derde verdieping in het Mother and Child Centre, de drainage vond gepast in de kelder plaatst, onder het genot van een Indiase currymaaltijd (denk: plastic tafeltjes, gillende kinderen en eten op dienblaadjes).

Vervolgens nam ik de taxi naar het Apollo Centre, waar naast alle reisagenten en boekingskantoren van luchtvaartmaatschappijen ook E.'s kinderdagverblijf zit. Vanaf het Apollo Centre moest ik, horror der horrors, naar buiten, de straat oversteken en kon toen pas in Central Mall (een heel suf winkelcentrum) naar ons lokale metrostation Clarke Quay.

Ik stapte uit op Orchard Road, de shopshopwalhallastraat. Dat is bij wijze van spreken, want ik stapte natuurlijk niet uit op straat, maar in Ion Mall. Ion is een onduidelijk labyrint waar alleen veertienjarige meisjes met hun schooluniform in handtasjes gepropt de weg weten. Gelukkig zijn er ook bordjes. Die volgde ik naar Tangs warenhuis aan de overkant van Orchard Road (via de Underpass natuurlijk!) dat zo groot is dat het niet in een mall past maar gewoon een Eigen Winkelpand heeft. Een ongekende luxe, in Singapore.

In Tangs warenhuis kocht ik een dienblaadje om onze troep op te verzamelen. Eigenlijk wilde ik ook een theepot, maar ze hadden alleen hele dure en lelijke (dus theepotten die tegelijk duur en lelijk waren, een dodelijke combinatie) dus nam ik de metro naar het kantoor van S. Daaronder zit namelijk ook een malletje met een winkel waar ik de vorige keer met hem niet in mocht. ("Hee", zei S. bij thuiskomst. "Wat fijn, we hebben weer een theepot! Waar heb je die vandaan?") Gelukkig heb ik winkel-laser-vision, dus wist ik dat die pot daar was (niet heus; ik was er op de terugweg langs gegaan nadat ik S. bij zijn kantoor had afgezet.)

Daarna moest ik nog even langs de Carrefour om een stoompan te halen. (E. houdt van gestoomd eten, wij houden van E. die eet.) Nu is de Carrefour wel in Suntec Shopping Centre, maar helemaal aan de andere kant van de mall dan de kant waar de dichtstbijzijnde metrohalte is. Die halte zit namelijk in een andere mall - Raffles City - en leidt slechts via hetzij de toepasselijk genaamde Citylink Mall of de opgepimpte Marina Square Mall naar Suntec. Het kostte mij 17 minuten (dat heb ik ter jullie lering ende vermaeck en om mijn eigen frustratie te voeden bijgehouden) om van de metro naar de supermarkt te komen en ik denk dat ik zo'n twee winkels per seconde ben gepasseerd.

Kortom, volgens Singaporese standaarden een uitermate geslaagde exercitie.


Toen moest ik E. ophalen. En wat bleek toen ik eindelijk weer boven de grond kwam? Het regende. Dus E., stoompan en ik hebben een geairconditionede taxi naar ons huis genomen, een luttele kilometer verderop.

Lopen, daar doen ze ook niet aan in Singapore.


De oude idioot kleine stoommandjes naast de nieuwe idioot grote stoommand. Het was de kleinste die ik kon vinden bij de Carrefour die wel groter was dan de mandjes die ik al had. Zulke mandjes, werd mij meewarig uitgelegd, zijn héél moeilijk te vinden. Een beetje alsof je een ouderwets wasbord zoekt om je goed te schrobben.


Om een idee te geven van de afmetingen van de stoompan, hier een plaatje waar E. ook op staat. E. meet momenteel zo'n 80 centimeter van top tot teen.

Zo'n tocht is antropologisch dan wel weer interessant. Singapore is een smeltkroes van alle Zuidoost-Aziatische culturen. Hier een Indiase vrouw die gepaste afstand houdt van haar echtgenoot. Hoe hij het wist is mij een raadsel, maar op een gegeven moment merkte hij dat ze een beetje achterbleef. Hij draaide zich om, glimlachte en wachtte tot ze hem tot op twee meter genaderd was. Toen liep hij door.

2 opmerkingen:

  1. Winkels, winkels en nog meer winkels? Klinkt als een plaats voor mij! En hoef je daar niet af te dingen? In Egypte is het aanbod leuke koopwaar bedroevend, afgezien van een enorme lading souvenirs natuurlijk, en dan moet je voor elke aankoop ook nog eens een kwartier onderhandelen. Zo duurt een paar boodschapjes doen wel heel lang...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Singapore doet gewoon aan prijskaartjes (hele normale prijskaartjes, vrees ik, en de Sing dollar is een sterke valuta). Er zijn wel plekken waar je af kunt dingen (Little India) maar dat is beperkt tot rustieke en pittoreske uithoekjes van de stad. Ik vermoed dat jij wel een paar dagen zoet zou kunnen zijn op Orchard Road. Al keken mijn (kleine, rondingsloze, Aziatische) mede-mama's mij meewarig aan toen ik zei dat Singapore zo'n shopping walhalla was, en vroegen: "Zeker nog niet in Hong Kong geweest?"

    BeantwoordenVerwijderen