donderdag 17 november 2011

Project Eet Aziatisch: Double Cooked Pork

Status idioot triathlonplan: S. en ik zijn deze week afwisselend op stap. Gisteren was het mijn beurt en ben ik met blissfull mama's Mexicaans gaan eten en margarita's gaan drinken op Dempsey Hill. We hebben vooral heel, heel hard gelachen om mannen die borstvoeding geven (Indiase mama JB voelde een kwartje vallen: "Wait, so my husband can do that too?"), om de Formule 1 (Singaporese mama Jes: "No, really, the only time anything happened was when a driver crashed into this wall and when he got out of his car he didn't even take off his helmet, so you never saw his face! What's the fun in that!") en, uit medeleven, om de nachtmerrie van de Chinese tweelingmama ("You know, before I had my twins I wouldn't have thought it was a nightmare, but last night I dreamt I was pregnant again with twins.") Sporten en yoga schiet er dus een beetje bij in.

Mijn excuses - vandaag ga ik me er makkelijk vanaf maken. Dat komt, ik ben een beetje moe. Hier het verslag van mijn poging om het Chinese gerecht double cooked pork te maken. De moraal van het verhaal: het is niet handig om als je een gerecht uit een ander werelddeel voor het eerst maakt, te besluiten bepaalde ingewikkeld te vinden ingrediënten dan maar weg te laten. Of, zoals S. diplomatiek zei: "Weet je, sinds we in Singapore wonen hou ik gewoon niet meer zo van varkensvlees."


Dit zijn de ingrediënten met een foto van hoe het er uiteindelijk uit moet komen te zien. Het gerecht heet "double cooked" of "twice cooked" omdat het varkensvlees (pork belly) eerst gekookt wordt tot het half gaar is en daarna nog eens gewokt in de zwartige saus in de Ikea-schaal.


Echt, ik had mijn best gedaan om sweat bean paste te vinden. De Carrefour had het niet (maar die specialiseert zich ook om mijn onbekende redenen in Koreaanse waar), de Japanse Meidi-Ya had het niet en de lokale Fair Price had het ook niet. De Chinese mama's die ik ernaar vroeg trokken een passend blanco gezicht. Eentje vermoedt dat ze misschien weet wat ik zou kunnen bedoelen, en ze zou me nog sms-en, maar mijn telefoon is geruisloos gebleven.

Dus dacht ik, een beetje geïrriteerd omdat mijn lente-uitjes in de koelkast lagen te verpieteren, dat ik het dan wel zonder zou maken. (Dit is ook een goed moment om op te merken dat ik ook niet zeker wist of mijn soy bean paste with chili hetzelfde was als de spicy bean paste die in het recept stond of dat ik toch de pureed soy beans (salty) had moeten kopen. Of dat bean paste überhaupt wel met sojabonen wordt gemaakt - want de mama's vroegen unaniem wát voor bonen ik dan precies tot pasta gemalen had willen zien. Maar dat stond er niet bij in het kookboek.) Zoet is zoet, redeneerde ik, dus ik gooide er gewoon een extra lepel of twee suiker bij. En wat extra soy bean paste with chili voor de bonensmaak.



Nota bene de mooie placemats waarvanaf wij eten.

S. kwam laat thuis die dag, wat goed uitkwam, want volgens de taxichauffeur die mij met 700 boodschappentassen van de Carrefour in Suntec naar huis vervoerde, is de sleutel tot de Chinese keuken "looooooooooooong cooking". "Jullie Westerlingen denken dat lang koken de vitamines vernietigd", voegde hij glimlachend toe. "Wij denken dat het juist nodig is om ze te bevrijden." Ik ben niet zo van het lange koken, maar door omstandigheden lag dit gerecht dus best een tijdje in de wok. Zeker wel een half uur. En ik moet toegeven: dat kwam het uiterlijk en de intensiteit van de smaak absoluut ten goede.

Die smaak was allesoverheersend zout. Alsof het varkensvlees in Dodezeewater gekookt en opgediend was. Nu weet ik niet of dit ook daadwerkelijk zo hoort - theoretisch zou dat natuurlijk kunnen - maar mijn eerdere kennismakingen met de Chinese keuken suggereren dat er hier toch iets ernstigs is mis gegaan.

S. heeft liever niet dat ik een tweede poging waag (we hebben nog een lap pork belly in de vriezer liggen). Sterker zelfs, S. is een beetje klaar met Aziatisch eten. Gisteren keek hij in de koelkast: "Wat moet ik koken?" vroeg hij zich vertwijfeld af. "We hebben niks in huis. Er is geen tomatenpuree. En ik hou niet van maïskolven." Hij besloot een bak instant noedels op te warmen en die weg te spoelen met E.'s yoghurt. Met treurige hondenogen keek hij mij terwijl ik hem in de steek liet om mij aan restaurant-voedsel te laven.

Een kort overzicht van de inhoud van onze keukenkastjes: komkommer, wongbok, pompoen, lente-uitjes, wortelen, spinazie, pakchoi, aardappelen, pasta, rijst, kokosmelk, gewone melk, drie soorten sojasaus, zalm, kip en gehakt, knoflook, twee soorten gember, alle mogelijk soorten kruiden, pinda's en cashewnoten, mango, papaya en appels. 

3 opmerkingen:

  1. Ja dat Aziatisch eten. Ik weet nu weer waarom ik slechts enkele pogingen heb gedaan. India´s eten is makkelijker, zeker als je een kook cursus hebt gedaan. Dat heb ik in HK bij een mevr.. thuis gedaan, heel gezellig en knus en toen kon ik ook de ingrediënten vinden, en die zijn toch wel erg belangrijk. Anders wordt het nooit het zelfde. Onthoud wel dat alle kookfoto´s getrukeerd zijn!!In het echt ziet het eten er zelden zo uit.
    Succes liefs Fien

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, Indiaas eten is veel makkelijker, gewoon heel veel kruiden met ingrediënten heel lang in een pan laten pruttelen. Altijd goed. Thais is op zich ook wel te doen, maar Chinees is echt lastig! We zullen zien hoe het verder gaat, ik hoop eigenlijk dat S. binnenkort weer saté gaat maken :-) Die is prima te nassen :-D

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ook dit verhaal klinkt mij verdacht bekend in de oren. Dit keer niet vanwege de Belgische connecties (Belgisch eten is toch minder afhankelijk van specifieke ingrediënten). Maar die ene keer dat ik zelf probeerde kip in zwarte bonen-saus te maken, met behulp van een potje, was het ook verschrikkelijk zout. Sindsdien staat het potje ergens achterin de koelkast te wachten op de volgende grondige koelkast-uitmest-beurt. Met de aanwezige voorraad zou ik gewoon lekker pompoensoep maken (met gember en lenteui). Of gebakken aardappels ;-)

    BeantwoordenVerwijderen