zaterdag 19 november 2011

Pas op, babypraat

Status idioot triathlonplan: zoals jullie al wel hadden gemerkt wil het sporten niet echt vlotten. Dus ga ik mijn middagen anders indelen. Het zwemmen blijft een ochtendactiviteit, maar voortaan ga ik nadat ik E. naar haar kinderdagverblijf heb gebracht eerst een uur sporten en dan werken. En om mijzelf daar ook daadwerkelijk toe te dwingen, kleed ik mij voor het wegbrengen om. Vandaag heb ik weer een minirondje rond de rivier gesjokt - ik durf niet eens op google maps te kijken hoe ver het eigenlijk is. Maar het punt is dat ik het gedaan heb.

Dit weekend zijn we naar Bintan, een Indonesisch eiland dat groter is dan heel Singapore bij elkaar. Het plan is om naast het zwembad te liggen. Het hotel schijnt er twee te hebben, en nog een stuk strand ook. E. hoest niet meer, en heeft vandaag gezwommen (van blijdschap ontspanden al haar spieren zich en heeft de swim nappy zijn nut bewezen).

Het leek me een mooi moment om jullie eens bij te praten over E.'s vorderingen. E. kan dus staan, zoals al eerder gemeld. E. kan ook "ooooooohhhh" zeggen met een gespitst mondje en parmantig getuite lipjes. E. kan wijzen en vanuit haar stoel op tafel klimmen en de telefoon op speakerphone zetten (dat laatste is handig, want dan weten we of ze per ongeluk iemand belt of niet). Ze kan doosjes in en uit andere doosjes doen, ze kan de wc-rol afrollen, ze kan lichtknopjes aan en uit zetten en ze kan met de deksel van de pan op de grond rammen terwijl ik aan het koken ben.

(Er is overigens ook heel veel dat ze niet kan: E. kan niet praten, niet los staan, ze kan niet gaan zitten als ze eenmaal staat dus dan roept ze één van ons, ze kan niet lopen en ze kan al helemaal niet voetballen, broer J.)

Maar het allerleukste is dat E. de wereld om haar heen begint te snappen. Zo weet ze dat het tijd is voor de lunch als ik met de broodplank naar de tafel loop. Dan gaat ze alvast op de grond bij haar stoel zitten zodat ik haar op kan pakken en erin kan zetten. En ze weet dat het ronde bakje voor het toetje is, dus als ze vindt dat ze genoeg avondeten heeft gehad, pakt ze dat bakje en geeft ze dat aan mij. Dan kijkt ze me verwachtingsvol aan en is het de bedoeling dat ik het bakje met yoghurt vul. En ze weet dat de ringsling, de zijdelingse draagdoek die we vlak voor vertrekt van doctor F. kregen, betekent dat we naar buiten gaan en dat ze dan de hele tijd tegen mij aan mag hangen en kusjes krijgt. Dus zodra ik die uit de la haal, begint ze te juichen.

E. neemt ook initiatief. Ze trekt zich op aan mijn benen en steekt haar armen omhoog als ze wil worden opgetild. Als ze vindt dat het tijd is voor een liedje en een dansje roept ze "ah ah ah" terwijl ze met haar armpjes wuift en heen en weer wiegt. Of ze klapt als ze liever "klap eens in je handjes" wil horen. Ze weet ook dat "ozewiezewoze" betekent dat ze moet gaan slapen. Dus dan schreeuwt ze heel hard, trekt aan mijn haren en werpt mijn bril boos weg. Om vervolgens, als ik gewoon doorzing, haar hoofd op mijn schouder te leggen, haar duim in haar mond te steken en haar arm om mijn nek te vouwen. Dan smelt mijn hart en zing ik stiekem een liedje extra om haar nog even vast te kunnen houden.

Al zou het me niks verbazen als ze dat ook gewoon door heeft.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen