woensdag 30 november 2011

Ik koop kunst

Status idioot triathlonplan: Herman Pleij kan heel goed college geven. En als ik op een loopband sta, heb ik daar wel oren naar. Dus, om mijn hardloopplannen niet door de moesson te laten verregenen (of door de verblindende zon te laten verdampen), wie weet er nog leuke colleges/audioboeken/documentaires die ik voor een appel en een ei op mijn Ipod kan zetten? De score van vandaag: 25 min heuvellandschap op level 5 en, tromroffel, een snelheid van 9,5 hele km per uur!

De collega's bij Energeia hebben een Leven. Dat was handig toen S. de gekolfde melk vergat ("Ga je dan nu naar huis", vroeg de onvolprezen chef redactie, maar hardvochtige moeder die ik ben, besloot ik E. dan maar met kunstmelk te laten voederen). En ik leerde nog eens wat. Zo ken ik nu minstens veertien verschillende manieren die ratten gebruiken om een kippenhok binnen te dringen (maar die ene manier die de ratten in kwestie gebruikten is nog steeds in nevelen gehuld, want de bekende veertien had de desbetreffende collega potdicht gemaakt). Ik weet waar je het beste papegaaienbehang ter wereld kunt krijgen (in Gent) en hoe je dat het beste in je huis verwerkt (tegen de wanden van de inloopkast). Ik weet hoeveel uren onze jeugdige turnstertjes in de trainingszaal doorbrengen (al heeft de collega nog steeds een trampoline in de tuin staan, omdat ze anders haar energie niet kwijt kan) en met dank aan de jeugdherinneringen van oud-turnster classica L. wist ik de trotse ouder zelfs enige semi-intelligente vragen te stellen.

Kunst kopen,  nog zo'n niet-werk gerelateerd onderwerp waar collega F. en ik het wel eens over hadden in de trein naar huis. Hij had daar namelijk Verstand van, al zal hij dat bij lezing waarschijnlijk onmiddelijk ontkennen - maar hij mocht de boel wel recenseren voor een Landelijk Dagblad in Belgische Handen. Hij wist wel bij welk Design-huis hij zich zou melden als hij de loterij zou winnen. (In zijn huis hangt ook dat tropische behang.)

Ik niet. Al vind ik Kunst vaak wel Mooi. Maar ook Duur. Bovendien had ik in het Financieele Dagblad gelezen dat kunst kopen voor amateurs niet loont als investering ("als het een goede investering is, kost het nu ook al tonnen. Dat worden dan miljoenen" - ik parafraseer). Dus je kunt maar beter iets kopen dat je gewoon graag in je huis wil hebben. Wij hadden dus twee schilderijtjes uit India hangen (ingelijst van het geld dat ik met mijn eerste artikel had verdiend) en twee foto's-op-linnen die S. via zijn kerstpakketten op de kop had getikt. En veel foto's natuurlijk, want hoe weet een willekeurige inbreker anders wiens zuurverdiende spulletjes hij aan het jatten is?

En toen stond ik op Schiphol. En daar was de olifantenparade. En ik werd verliefd.

Nu heb ik altijd van olifanten gehouden. Ze groot, dik, goeiïg en strak van geheugen. Kortom: ze lijken op mij. Maar ja, ik had net een huisinhoud opgeslagen in een loods en liep op het vliegveld met een kind, een luiertas, een eigen tas en een kinderwagen. Als handbagage. De ruimbagage paste niet in zijn geheel op de loopband. Dus het leek me niet het juiste moment om olifanten aan te schaffen. Portemonnee-technisch geen slecht besluit.

Maar soms geeft het universum een wenk. Zoals toen ik op Orchard Road uit de metro stapte en rijen vrolijk beschilderde olifanten aan trof. Dit jaar staat de olifantenparade in Singapore. Dit zijn onze nieuwe huisgenoten:

Tropical Feeling uit Emmen (Wij noemen hem: roze bloem)

Invisible uit Milan (wij noemen hem: vlinder)

Radja uit Londen (hier: spiegeltjes)

White Tiger uit Singapore (hier: Tijger)

Deze Amsterdamse olifant heeft een gekke Thaise naam, maar wordt hier in huis meestal "die ene" genoemd. Het was niet de bedoeling dat deze bij ons kwam wonen, maar soms gebeuren die dingen nu eenmaal.

Dit is dus geen geldverspilling aan nodeloze, breekbare ornamenten die we straks weer een oceaan over zullen moeten zeulen.

Dit is Kunst. En elke olifant heeft een Certificaat om dat te bewijzen.

ps. Radja kwam pas een paar dagen na de rest van de kudde. Toen hij bij thuiskomst ineens een invasie van olifanten aantrof, trok S. zijn wenkbrauwen op, inspecteerde de dieren en vroeg vervolgens teleurgesteld: "Niet die ene met de spiegeltjes?" Tja, toen heeft Sinterklaas die een paar dagen later maar in zijn schoen gestopt.

2 opmerkingen:

  1. Heel erg leuk de olifanten. Toch wel weer opvallend dat S. Radja graag wilde, die kon ik nergens vinden, behalve dan in een grote, dus dure uitgave!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk! Wj hebben twee koeien van de Cowparade, die hebben we in Sydney voor het eerst gezien. Ook heel mooi.

    BeantwoordenVerwijderen