maandag 21 november 2011

Mijn Bintan-trofee

Status idioot triathlonplan: "Je kunt heel goed zwemmen in Bintan Lagoon Resort", moedigde S.' fietsmaat en fervent triathleet WJ mij aan. Ik had dit nooit op mijn blog moeten zetten. Of ik had het blog niet op facebook moeten zetten. Nu heb ik Verwachtingen Geschept bij mensen die denken dat ik doorzettingsvermogen heb. En die mensen mag ik natuurlijk niet teleurstellen: 600 meter gezwommen waarvan, hoestend en ploeterend, 250 meter borstcrawl. Mensen, wat was dat zwembad LANG. Geen yoga. Wel om negen uur naar bed gegaan.

Nog zoiets wat ik nooit had moeten zeggen, in dit geval tegen OK-verpleegster A. uit Australië. Dat ik ondanks de tropische zon die Singapore geselt en mijn door lokale mensen onbegrepen voorkeur tot wandelen in de bloedhitte nog steeds niet was verbrand.


Zoals jullie kunnen zien heb ik de afgelopen twee dagen op het Indonesische eiland Bintan in een haltertop-jurkje rond gelopen. Tenminste, als ik niet in mijn bikini in het zwembad lag.

(Een fantastisch jurkje overigens, dat ik ooit voor een euro op de Koninginnedagmarkt in Groningen kocht -reken maar uit hoelang dát geleden is - en dat ondanks mijn wisselende gewicht en de neiging tot aan mijn huid plakken van de elastische stof nog steeds goed staat! Ik gaf die dag twintig euro uit, gooide 's avonds twee T-shirts en een ander jurkje weg, het slabestek en het afdruiprek zijn we kwijt, maar het was nog steeds geen geld voor dit jurkje en de roze tijgergestreepte bikini die ik erbij droeg.)

Het was natuurlijk ook niet zo verstandig om me niet in te smeren voor ik met man en kind naar een tropisch strand vertrok. Al was het dan negen uur 's ochtends. En zijn we maar een kwartiertje onder de parasol uit geweest. Ik weet zeker dat ik toen verbrand moet zijn, want mijn benen laten precies zien op welke plekken het zand zat vast gekleefd.

De foto's met het kind zijn niet zo goed gelukt, want die viel met dank aan de witte sunblock van de Etos weg tegen het strandzand. Het is net alsof er een verdwaald roze petje in de branding drijft - maar dat is dus E. (Ja, Bossche E., dat is jullie Gap-petje!)

Ze vond de zee fantastisch. Haar vader vond de glijbaan fantastisch, vooral met E. Ik vond de fruitsmoothies fantastisch. Dat vond E. ook en die was heel boos toen we haar water probeerden te geven, terwijl er toch twee enorme cocktailglazen met glanzend geel sap binnen handbereik stonden geparkeerd. Satésaus met chili vond ze smerig, dus heeft ze haar buikje gevuld met het brood dat we voor de maaltijd kregen. En een kuipje boter dat ze stiekem leeg zat te slurpen, terwijl wij dachten dat ze gewoon aan het spelen was (en zo rustig!) Een tweede inspectie, nadat het wiegen van de veerboot haar maag binnenstebuiten had doen kieperen, leverde ook nog een redelijke score aan papaya op, dus hoeven we haar niet op scheurbuik te controleren.

Voor we naar Bintan vertrokken hebben we eerst Sinterklaas verwelkomd met zwarte Pieten. E. vond het razend spannend om zoveel kindjes bij elkaar te zien. Het is toch wel gek om in Sint-sferen naast een zwembad te gaan liggen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen