donderdag 24 november 2011

In de taxi

Status idioot triathlonplan: Vanochtend weer heerlijk geslapen, maar het was ook laat geworden gisteravond bij S.' Engelse collega's. E. sliep in haar tentje in de tweede logeerkamer ("we wilden een apartement met drie slaapkamers, maar deze met vier was goedkoper... Nee, de maid's room zit naast de keuken, die hadden we niet meegeteld") en hun huis was ondanks gebrek aan eigen kinderen uiterst baby-vriendelijk. "Van het weekend hadden onze vrienden hun licht destructieve hond meegenomen, vandaar." Maar geen sport dus vandaag.

"I'm retired", zegt de taxichauffeur. Ik snap het niet. Hij rijdt toch deze taxi, hoezo met pensioen? "Ik was vliegtuigmonteur", vertelt hij trots. Andere taxichauffeurs werkten als technicus op een boorplatform of hadden een kantoorbaan in één van de vele wolkenkrabbers in de stad. Nu zijn ze met pensioen en rijden ze op de taxi.

Dat komt, begreep ik van onze lokale guru Neil Humphreys, omdat de oudedagsvoorzieningen in Singapore redelijk karig zijn uitgevallen. De overheid gaat ervan uit dat kinderen voor hun ouders zorgen - sterker zelfs, dat heeft de staat tot wet verheven. Er zijn dus ouders op leeftijd die hun kind voor de rechter slepen omdat ze geen levensonderhoud krijgen.

Maar er zijn ook ouderen die werken. Als schoonmaker bij MacDonalds, als drankjesverkoper en dweiler in de hawker centres, als straatveger of als taxichauffeur. Maar voor die laatste klus moet je wel geld hebben, want de chauffeurs huren de taxi: 108 Sing dollar of ruim 61 euro per dag exclusief benzine. Veel taxichauffeurs delen hun taxi dan ook: de een werkt overdag, de ander 's nachts. Soms delen ze ook met zijn drieën, en hebben ze af en toe een dag vrij.

Dat is geen overbodige luxe, want de familie-afhankelijkheid werkt naar beide zijden. De kinderen moeten de ouders onderhouden, maar die kinderen moeten daarvoor wel kunnen werken. Man én vrouw. En dus passen opa en oma op de kleinkinderen. Ik vroeg de gewezen vliegtuigmonteur, die mij halverwege de nacht van een drankovergoten expatbarbeque weer naar huis reed, naar zijn dagschema. Zijn ogen lichtten op bij de gedachte dat hij over een paar uurtjes weer met de kleintjes (hij had er vijf, van drie tot negen jaar oud) mocht gaan ravotten.

Zo zagen zijn grootouderlijke dagen eruit:

10 pm: op de taxi stappen
12-3 am: nachtdutje
3-7 am: taxi rijden
7.30 am: de kleinkinderen komen, oma serveert het ontbijt
8.30 am: opa brengt de kleinkinderen naar school
9-12 am: slapen
12-5 pm: schoonmaken, koken, boodschappen doen
5 pm: oma haalt de kleinkinderen van school en geeft hen avondeten
7.30 pm: het kroost wordt opgehaald, oma serveert het avondeten voor de volwassenen
8.30 pm: kinderen en kleinkinderen gaan naar huis

"Ach", haalde hij zijn schouders op. "Je hebt steeds minder slaap nodig naarmate je ouder wordt."


E. inspecteert haar bezittingen op haar eerste verjaardag, nadat ze via een whatsapp filmpje is toegezongen door haar grootouders. Misschien is het Singaporese model niet helemaal ideaal, maar ons kleine gezinnetje mist de grootouders wel. Ook als ze niet oppassen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen