vrijdag 18 november 2011

Ik, Tigermom

Status idioot triathlonplan: Het niet-hoesten van E. heeft allerlei aangename neveneffecten. Zo slaapt ze ineens tot na zeven uur door en speelt dan nog een kwartiertje vanuit haar bedje met het gordijn. Ook is ze ongekend vrolijk nu ze voldoende slaap krijgt en gaat ze genoeglijk zelf slapen na de afscheidszwaai bij de deur. Meestal duurt het een week. Soms twee. Gisteravond yoga-oefeningen gedaan - de ingewikkelde positie waarbij ik een U vorm met mijn benen boven mijn hoofd parallel aan de vloer (en in theorie een rechte rug, maar daar heb je meer buikspieren voor nodig dan ik bezit) vlotte niet zo goed, maar de staande voorovergebogen U met de rug parallel aan de vloer werkte wonderwel. En ik heb diep en innig geslapen, ondanks de lichtelijk benevelde man die zo rond een uurtje of twee naast mij kroop.

"Jij bent een tigermom!" chatte S.' gelijktijdig ge-expatrieerde oud-collega B. vanuit Hong Kong. Haar kindje is net zo oud als E. Net als ik volgde zij haar echtgenoot, al was het in haar geval met behoud van baan. Maar in tegenstelling tot ons heeft zij wel de ruimte en de mogelijkheid een helper in huis te nemen.

Wij wonen in een serviced apartment, een soort apartement in hotelvorm. Dat betekent dat het gemeubileerd is (al hebben wij het een en ander weggehaald en toegevoegd), dat elke ochtend Sara de boel aan kant komt maken en dat we elke dag schone lakens en handdoeken krijgen (behalve E. dan, die het gewoon met de Nederlandse boel moet doen en dus slechts éénmaal per week een schoon bed krijgt. En dat terwijl zij er het meeste in ligt.) Het betekent ook dat we niet, zoals in veel huizen en condominiums gebruikelijk is, een apart kamertje met douche en wc voor de inwonende hulp hebben. Die is met alle service die we ontvangen van Sara, de mensen bij de receptie, de lange Chinese maintenance man met het Australische accent (waarvan ik vermoed dat hij date met één van de meisjes van de receptie, want ik heb ze al een paar keer samen buiten zien wandelen) ook niet nodig.

E. gaat elke middag naar het kinderdagverblijf. "School", noemen ze dat hier. En dat is ook precies wat ze bedoelen. Gedurende de eerste drie jaar verdubbelt de herseninhoud van kindjes. Dat is een gouden tijd om die hersens te vormen, te trainen en vol te stoppen met kennis en de juiste attitude, aldus de Singaporezen. Elk van de drie kinderdagverblijven die wij bezochten had een schedule voor ons dat tot op het kwartier specificeerde wat E. zou doen gedurende de dag.


Dit is het schema van Alphabet School. Hun infant care, 2 tot 18 maanden, is tweetalig, halverwege de dag switchen ze naar Chinees. Op alle kinderdagverblijven worden de kindjes gewassen.


Dit is het schema van Columbia, waar E. heen gaat. Het kinderdagverblijf is niet vernoemd naar de universiteit, maar naar de Canadese provincie British Columbia, waar de twee eigenaren (Mister James en Mrs Emily) hun MBA hebben gedaan. "Prepare to go home" begint al rond half zes en houdt in dat de kindjes educatieve tv kijken.

Natuurlijk lukt dat voor geen meter. Daar hadden we het kinderdagverblijf ook niet op geselecteerd. We hadden het kinderdagverblijf gekozen met de gezelligste ruimte en de meest assertieve juffies, want redeneerde ik, die voelen zich het meest op hun gemakt en een fijne werkplek is ook een fijne opvang. Eén kinderdagverblijf, waar we op zaterdagochtend mochten rondkijken, had juist op dat moment een trainingsochtend. Alle juffies zaten op kleuterstoeltjes voor een groot schoolbord, terwijl de principal met een stok naar het woord "integrity" wees. "Wat betekent dit? Dit betekent dat je eerlijk moet zijn. Dat je oprecht moet zijn. En hoe laat je dat zien? Door op tijd te komen! Herhaal! Op tijd komen! Wat is integriteit?" Ze priemde naar een dichtbijzittend juffie die rood aanliep en mompelde: "... Op tijd komen..."

Het schema ten spijt, wordt E. op het kinderdagverblijf helemaal suf geknuffeld, vol gestopt met eten en vertroeteld. Leren doet ze thuis, blijkt telkens weer uit de verwonderde reacties van de juffies: "E. is already using her spoon!", "E. stood up today!" en "Today, E. did not want to be pet to sleep, but slept on her own!" (Dank Ria Blom!) 

Het échte leren begint ook pas over een half jaar. Met 18 maanden gaan de Singaporese kindjes naar school (dan wordt de maandelijkse factuur ook significant lager). Dan beginnen ook de optionele enrichment classes, Chinees spreken, Spreken in het openbaar, Lezen, Schrijven, gevolgd door tuition vanaf het moment dat ze naar school gaan. Want elk kindje moet voorlopen op de groep, waardoor de lat hoger en hoger komt te liggen. Kiasu parents worden dat hier genoemd, letterlijk "ouders die vrezen de boot te missen". Sinds een jaar in het Westen bekend als tigermom.

Tot ze officieel naar school gaan met vier jaar zijn kindjes prinsjes en prinsesjes. Ze slapen bij de ouders in bed, ze worden schromelijk verwend, elke willekeurige voorbijganger koert naar ze, wil high fives doen en snoepjes geven. Ze mogen alles, schreeuwen in restaurants, aan haren trekken, borstvoeding tot op hoge leeftijd, op mama's arm in slaap worden gewiegd. E. geniet hier dan ook met volle teugen.

Met vier jaar is het afgelopen. Dan begint de prestatiemaatschappij. Maar in Singapore is dat dus, kiasu-style, al een stukje eerder, met 18 maanden (al worden ze ook nog schromelijk verwend hoor!). En mij vinden ze een über-tigermom, want ik stuur mijn kindje al met 12 maanden naar school. Ja, zo gaat dat nu eenmaal in Nederland, knikken ze. En stiekem zie ik ze denken: "Kiasu hoor... Zou ik dat niet ook moeten doen?"

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen