vrijdag 25 november 2011

De liefde voor frituur

Status idioot triathlonplan: yoga opgegeven. Ik slaap liever. Dat maakt de kans dat ik ga zwemmen ook weer groter. Hoewel ook dat er de afgelopen dagen niet van is gekomen, want ik slaap liever. En dat heeft niks met E. te maken, maar met mijn biologische klok die inmiddels is afgesteld op een uur of wat waken zo rond 4 uur 's nachts. Erg vermoeiend.

"Eten is een hobby in Singapore", zei de Italiaan die ons kleine gezinnetje op Sentosa redde van de moesson en voor de deur van het appartementengebouw afzette. Dan moet een Italiaan zich hier thuis voelen, veronderstelden wij. Hij weifelde. "Italianen houden van lekker eten... Maar hier leven de mensen om te eten."

"Wij hebben twee keer gekookt sinds we hier zijn", troostte S.' triathletische collega toen ik mij beklaagde over het gebrek aan potten en pannen. "Heus, zo goedkoop en zo lekker, daar is niet tegenop te koken." Dat is waar, zowel het één als het ander. En E. eet met smaak mee (om precies te zijn: E. trekt tegenwoordig haar neus op voor haar moeders snelle happen, wat mij ertoe dwingt om daadwerkelijk mijn best te doen in de keuken. E. is goed voor onze tafelgewoontes - zo weigert ze ook te eten als niet iedereen aan tafel zit).

Geen van de events op het Singapore Writers Festival was zo druk bezocht als het panelgesprek tussen drie food writers, wat al snel uitliep op discussies waar je de beste chicken rice kon halen en of dat nu inderdaad het meest Singaporese der Singaporese gerechten was. De lof van de hawker centres werd gezongen, de kunst van het agak-agak (koken op gevoel) en de organisator stond in een hoekje te glimmen. (Wat opviel: de schrijfster in het panel was slank en elegant, terwijl de twee kerels eruit zagen alsof ze zo een halve koe konden gaan barbecuen en oppeuzelen.)

Dus ik, met mijn niet-werkende neus en grof-georiënteerde smaakpapillen, was helemaal geprimed om mij nederig te onderwerpen aan de superieure Singaporese voedselkeus. Ik ben nogal een schaap als het om het volgen van de meute gaat.

Gelukkig zijn er altijd mensen die wel zelfstandig blijven denken. Zoals S.' Engelse collega M., die met vrouw C. naar Singapore vertrok om wat vaker thuis te zijn. (Dat zit zo: Singapore is heel klein. Kleiner dan Nederland. Kleiner dan de provincie Utrecht. Dus hoe ver je ook van huis werkt, je komt altijd 's avonds thuis. Dit in tegenstelling tot Engeland, waar het bedrijf je rustig een weekje in een verlaten mijnstadje net onder de grens met Schotland laat bivakkeren als de klant dat wenst. Dit is ook de reden waarom ik niet bereid was met S. in Londen te gaan wonen.)

"Singaporezen bakken en frituren al het eten!" riep C. vol afschuw uit. Het duurde een maand voor hun keukenspullen in Singapore arriveerden en tot die tijd leefden ze op hawker food. "I craved vegetables", zei ze met grote, hongerige ogen. Voor ons hadden ze een smakelijke, Britse fish pie gemaakt met een lauwwarme salade van sperziebonen en sugarsnaps.

M. en C. zijn gek op Thais en Vietnamees eten - en, eerlijk is eerlijk, Singapore barst van de goede restaurants dus ze komen ruimschoots aan hun trekken. "Maar het is verbazingwekkend hoe Singaporezen klagen over het eten als ze de grens over gaan", verwonderde M. zich. "Helemaal niet", antwoordde C. "Dat is hartstikke logisch. Of course they don't like it, it's not fried!"

(Vandaag hebben internet en ik ruzie. Ik mag dus geen plaatje uploaden. Net zoals ik geen vliegtickets mag boeken. En de site vastloopt als ik onze excelsheets in googledocs tracht bij te werken. Zou degeen die via het appartementennetwerk illegaal films aan het downloaden is daar alsjeblieft mee op willen houden? Ga aan het werk!)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen