dinsdag 8 november 2011

De smaakpapillen van E.

Status idioot triathlonplan: ... Maar yoga is gelukt! Hoewel het me lastig lijkt een zen-status te bereiken terwijl een kindje om en over me heen kruipt. Maar ik voelde mijn voeten wel borrelen bij de laatste pose! Of zou dat simpelweg kramp zijn geweest? Wordt vervolgd.

E. lijkt smaakpapillen te hebben. Dat is, gezien haar genetische erfenis, best opmerkelijk. ("Prima meuk" betekent dat S. het eten enorm waardeert. Zijn lievelingseten: pastarodesaus. Eén keer at hij bij een sterrenrestaurant. Die nacht had hij buikpijn.) Het is ook best lastig, want ze lust geen babyvoer meer - broccoli met ei en aardappel, pasta met losse groenten, bloemkool met rijst verdwijnen allemaal met gezwinde spoed richting vloer. Wat ze wel lust: kipcurries met kokosmelk, haar vader's pastarodesaus en popiah en fish balls* van een hawkers stall in het Singaporese heartland Toa Payoh (Loorong 7 block 22, mocht je er zelf eens heen willen).


Op het groene bordje liggen de popiah, niet-gefrituurde spring rolls met vegetarische vulling, in het rode bord fish balls in bouillon met daarnaast mie met zoete chilisaus en op het blauwe bord ligt een open gehakte verse kokosnoot en een groot glas watermeloensap. E.'s boterham met smeerkaas ligt op de grond (niet op foto).

De Singaporese overheid houdt van netjes. En stalletjes met eten langs de weg zijn niet netjes. Maar schrappen was geen optie, want Singaporezen houden ook van eten (ik bedoel: Singaporezen leven om te eten). Dus organiseerde de overheid hawker courts: ruimtes met tafels en krukken waaromheen de voedselverkopers vanuit nette standjes hun waren slijten. Deze hawker centres zijn een begrip in Singapore; wij vonden deze nabij het MacRitchie Reservoir via de kenners van ieatishootipost.


E. smikkelt het vruchtvlees van een kokosnoot naar binnen.
Het eten is goed en goedkoop bij de eetstalletjes. Wij waren voor deze copieuze maaltijd 12 dollar of 6,85 euro kwijt en de fruitsappen waren het duurste. Naast de tafeltjesruimte was de wet market, die zo heet omdat de paden zo vaak schoon worden gespoeld dat je altijd door plassen water heen klost. Het eten is dus fonkelvers. Veel van de verkopers beginnen 's ochtends nog voor de zon opkomt aan de voorbereiding van hun waar. Zo staan fish balls-verkopers al om 4 uur 's ochtends gehakt vissenvlees te kneden. (En S. en ik vonden het niet eens zo lekker - vooral vanwege de gekke, gladde textuur. E. had daar helemaal geen moeite mee.)

Daarna gingen we wandelen in het MacRitchie Reservoir, een junglepark in Singapore, dat aansluit op het Bukit Timah Nature Reserve. Dit is één van twee gebieden ter wereld waar het tropisch regenwoud midden in de stad groeit en bloeit (de andere plek is Rio de Janeiro). Gelukkig had de Singaporese overheid ook door de jungle mooie paden aangelegd, want ik ben nogal een angsthaas als het om Grote Enge Slangen En Ander Wild Gespuis gaat. (Naar verluid is de biodiversiteit in dit gebied groter dan in het gehele Noord-Amerikaanse continent.) Overigens waren wij met onze wandeling nogal softies, want we werden links en rechts ingehaald door hardlopende Aziaten. (Men herinnert zich het weer hier nog?)


De bezwete E. en S. aan het begin van de 12 km durende, heuvelachtige wandeling.

Eenmaal opgelucht thuis ontdooiden we een bakje babyvoer voor E. en haalden we de laatste restjes broccoli-oudebrokkelkaas-taart uit de koelkast (het recept van vlindervriendin R., altijd een succes). E. keek naar haar bord. E. keek naar ons bord. E. opende haar muiltje wijd terwijl ze met de andere hand haar bordje stevig vast greep en in frisbeestijl naar achteren wierp. S. zuchtte diep, viste de cashewnoten uit zijn stuk taart en gaf het met een martelaarsblik aan E. Die zich daar niks van aan trok en de taart in een wip wegwerkte. Waarop ze haar hoofd 90 graden draaide, haar arm uitstak, haar vinger naar mijn bord priemde en gebiedend "DAT!" zei.**

E. houdt dus toch van broccoli en ei. Maar je moet er natuurlijk wel, in de woorden van de Topchefs Robert Kranenborg en Julius Jaspers, Iets Mee Doen.

*Fish balls zijn gehaktballen van vis. Popiah zijn niet-gefrituurde spring rolls met een zoete saus.
**Andere talige vorderingen van E.: Ze begroet de mensen bij de receptie met "aajo" en ze zwaait als S. en ik vragen "zeg eens dag met je handje". Maar verder dan klappen bij "klap eens in je handjes" komt ze niet (ik vermoed, zoals altijd, moedwil, of eigenlijk: onwil).

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen