zondag 13 november 2011

Een Nieuw Project want E. groeit

Status idioot triathlonplan: Het effect van zo'n überenthousiaste dag liet niet lang op zich wachten, noch op de weegschaal, noch op mijn actieniveau. Zelfs de yoga schoot er bij in. Het hoesten van E. verbetert zich, zij slaapt er inmiddels doorheen.

Er heeft zich een nieuw plan aangediend in huize zoek-de-zin-des-levens. Dat plan is het gevolg van E.'s plotselinge groeispurt sinds we in de Tropen wonen:


Dit is de lengte groeicurve van Nederlandse meisjes gedurende de eerste 15 maanden. E. spartelde vrolijk rond de bovenzijde van het gemiddelde, tot we (derde stip van rechts) in Singapore aankwamen. Sindsdien is haar grafiek de hoogte in geschoten.

Er zijn een aantal mogelijke oorzaken voor deze groeispurt:

1. De hitte lijkt E. wel te bevallen.
2. De juffies van het kinderdagverblijf geloven niet dat brood een lunch is - wat betekent dat E. ongeveer anderhalf uur na haar Hollandsche lunch nog eens de Aziatische variant met rijst, gestoomde vis en groenten krijgt.* En die smikkelt ze met veel genoegen op. Waarna ze wel de helft van haar avondeten laat staan maar
3. nóóit haar yoghurt. E. is dol op yoghurt en melk en krijgt daarvan veel meer binnen dan volgens het geïmporteerde foldertje van het consultatiebureau de bedoeling is. Pogingen om dat te minderen stuiten op luidkeels protest, heftige handgebaren, en, als we het dan nog niet snappen, pogingen om via een salto achterover haar kinderstoel te verlaten (wat theoretisch kan, omdat er geen tuigje in zit).

(Hieronder nog even een plaatje voor opa D., zodat hij weet dat hij zich geen zorgen hoeft te maken over de omvang van zijn kleinkind:


Terwijl E. op de lengteas vorderingen maakt, blijft haar breedte (of gewicht, zo je wil) daar enigszins bij achter. Dit is de curve van het gewicht in de eerste 15 maanden. Weliswaar is er een klein spurtje, maar dat tilt haar slechts van net onder de gemiddelde lijn tot net erboven. Haar vaders genen blijven oppermachtig.)

Onze voorheen altijd zo gemiddelde E. begint reusachtige proporties aan te nemen. Dat levert interessante problemen op, zoals dat hekjes die in Aziatische ogen kindveilig zijn, dat voor ons kind niet zijn, of dat E. zodra ze kan lopen voor de metro moet gaan betalen (ze hanteren een lengtegrens van 90 centimeter, een drie- of vierjarige in Azië). Ook hebben E.'s graaiende handjes wat meer slagkracht dan die van haar zwartharige leeftijdsgenootjes (dat vindt haar vader dan wel weer een prettige gedachten, vooral als het om jongetjes gaat).

(E. heeft trouwens ook meer tanden dan haar Aziatische  counterparts (te weten acht, vier boven, vier onder), maar ik weet niet of dat toevallig net de kindjes zijn die ik ken, of dat het verschil een diepere biologische oorzaak heeft, bijvoorbeeld omdat Westerse kindjes grote hompen vlees aan stukken moeten kunnen scheuren en aardappels vermalen, terwijl Aziatische kindjes gestoomde-rijst-prutjes naar binnen sabbelen.)

Maar het meest nijpende probleem was de slaapzak. Want haar hippe Hema-zakjes past E. niet meer. En nu had oma F. wel een pracht van een slaapzak inelkaar gezet, maar E. zweet nogal 's nachts (had ik al eens geschreven dat het hier warm is?) dus die moet ook af en toe worden gewassen. (En E.'s moeder is niet zo'n efficiënte huisvrouw dat diezelfde slaapzak dan 's avonds weer droog over de bedrand hangt.)

Aziatische kindjes slapen in pyama's blijkt. (Niet alleen dat, ze slapen ook op matrasjes op de grond, maar dat hebben we met ons kleine draaitolletje nog maar niet uitgeprobeerd.) Slaapzakjes zijn er wel, maar die zijn Heel Duur. Dus ben ik er nu zelf één in elkaar aan het zetten. Met de hand.

Het ging ongeveer zo. Micha's moeder nam mij na onze donderdagse klaaglunch mee naar Plaza Singapura (één van de vele malls waar ik nog niet eerder geweest was). Ze had een stukje oase nodig om een bloemstuk te maken ("nou, niet een echt bloemstuk hoor, maar weet je, als ik bloemen gewoon los in een vaas zet, dan staat het zo slordig"). Eenmaal aangekomen, liep ze nog éventjes langs de stoffenwinkel en terwijl ik de starter sewing kits bekeek, zei ze nadenkend: "dit zou wel een leuk stofje zijn voor een slaapzak". Een lichtje ging aan in mijn hoofd.

Ik heb twee stukjes stof gekocht, de starter sewing kit, een - naar nu blijkt volledig overbodige - extra set naalden om banken, tenten en matrassen mee te kunnen repareren, een rits en garen. Ik heb de slaapzak van oma F. gepakt en ben gaan knippen.

Dat is een beetje alsof je een Ikea-kast in elkaar zet zonder handleiding. Het is heel simpel, je zou dat toch moeten kunnen, maar achteraf blijkt dat je zonder zo'n handleiding per ongeluk allerlei essentiële stappen overslaat. Gelukkig had ik in mijn enthousiasme ook veel te veel stof gekocht. Verslag volgt, zodra er vorderingen te melden zijn.

E., hier 11 maanden, op playdate. Rechts zit Eva van 15 maanden, half Vietnamees, half Nederlands, links kruipt de Singaporeaan Warren van 10 maanden.

*Meerdere Aziatische moeders die ik ontmoet op playdates geven hun kind ook inderdaad stukjes brood als snackje, terwijl ik de mijne op zulke momenten rijstwafels toestop. Eén moeder, met een zoon van 6, een dochter van 4 en een ukje van 10 maanden, vertrouwde mij toe dat Westers eten zoveel handiger is dan Aziatisch eten: "Brood en pizza kun je gewoon uit het vuistje eten, dan hoeven ze niet aan tafel te zitten." 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen