woensdag 23 november 2011

Al dan niet een expatvrouw

Status idioot triathlonplan: vanochtend om acht uur sloop S. op kousevoeten het huis uit, terwijl E. en ik nog heerlijk lagen te slapen. Op het fornuis stond E.'s havermoutpap klaar, op tafel mijn bakje met zompige muesli (ik hou van verweekte muesli met bolle rozijnen die zich vol melk hebben gezogen). Vanmiddag playdate, vanavond eten bij een collega, dus sporten zit er niet meer in vandaag. Maar slapen is ook heel fijn.

"Ben je nou wel of niet een expat-vrouw", mijmerde zus F. terwijl we zondag skypten. "Je wil wel graag werken, maar als ik je blog zo lees doe je dat niet." Nu is een blog natuurlijk een geredigeerde versie van de werkelijkheid, maar ook in de werkelijke werkelijkheid werk ik niet. (Ik neem even een pauze om naar aanleiding van de voorgaande zin heel tevreden met mijzelf en de wereld te zijn.)

Dat is om meerdere redenen jammer. Ten eerste is het heel erg raar om na mijn halve leven voor mijn eigen zaakjes te hebben gezorgd, ineens afhankelijk te zijn van S. (Stiekem betaal ik sommige uitspattingen dan ook van mijn spaarrekening. Zo plan ik nu de aanschaf van een paar olifanten.) Ten tweede mis ik collega's. Ik was bij Energeia dan ook met mijn neus in de boter gevallen, dat geef ik onmiddelijk toe, met slimme, gedreven en gevatte collega's én een normale work-life balance. En ten derde leer ik Singapore niet echt kennen. Ja, wel de subcultuur van de mama's die via internet speelafspraken maken in hun condominiums, maar ik heb geen idee wat er in de stad speelt. En na jaren ondergedompeld te zijn geweest in de dagelijkse nieuwsstroom, voelt het heel raar om die te missen.

Energieke A. was niet tevreden met die litanie van argumenten. Waar gaat het nu eigenlijk om, vroeg ze. Wat wil je nu echt? Geld is niet het belangrijkste. Mijn aanwezigheid en die van E. levert ons meer aan vergoedingen op dan ik in Nederland aan loon binnentikte, dus in euro's uitgedrukt loont het absoluut de moeite. (Kleren koop ik dan ook van de gezamenlijke rekening - ik moet per slot van rekening wel representatief zijn, natuurlijk.) Ik mis mijn collega's, maar meer nog mis ik de vrijheid om een volwassene temidden van volwassenen te zijn. Met een boekenclubje, supperclubje en writersclubje hoop ik dat gat een beetje op te vullen.

Wat ik echt mis is het nieuws. Dat had ik niet aan zien komen. Eigenlijk dacht ik altijd dat ik een beetje een gemankeerde journalist was, omdat ik het achtuurjournaal niet keek. En DWDD niet. Of Nieuwsuur of Pauw&Witteman (eigenlijk volgde ik helemaal geen actualiteitenprogramma's). Ik las niet eens nu.nl. Op radio 1 luisterde ik het liefste naar Kunststof. Ik ben geen nieuwsjunk.

Maar hier mis ik dat ik niet weet wat er speelt. Ik voel me losgeslagen, op drift. Net alsof ik in een vreemd land ben zonder reisgids. S. wil graag een abonnement op de Straits Times. Dat zou al helpen. Maar ik wil ook gewoon weten waar mensen op straat over praten. Welke tv-programma's ze kijken. Wat ze bezig houdt, waar ze winkelen, welke merken hip zijn. De meeste boeken die ik kocht tijdens het Singapore Writers Festival gaan dan ook over Singapore. Die heb ik gelezen. Nu is het tijd voor het echie. Maar hoe?

1 opmerking:

  1. Maar gauw een abonnement nemen op de Strait Times, dan lees je het lokale nieuws en Sinterklaas geeft jullie gedurende 2 maanden een abonnement op de weekeditie van het NRC.

    BeantwoordenVerwijderen