dinsdag 25 oktober 2011

Wat ik herken

Mijn schouders zijn ontspannen. Dat is voor het eerst in jaren, misschien wel voor het eerst sinds ik me kan herinneren. Dat komt door het weer. Elke keer als ik een stap buiten de deur zet, voel ik mijn spieren opgelucht adem halen. Natuurlijk, na de derde stap ben ik doorweekt van het zweet, maar dat vindt mijn lichaam niet erg. En mijn voeten al helemaal niet, die hun drang tot naaktlopen jarenlang zagen verliezen van hun extreme kouwelijkheid. De interne thermostaat van dit kerstkindje stond sinds mijn vroegste jeugd (niet toevallig doorgebracht in, jawel, Singapore) afgesteld op standje tropisch*, blijkt nu.

Zo zijn er nog een paar dingen die ik hier herken, of eigenlijk, die me blijken te passen, want herkennen klinkt als een bewuste actie. Het zijn eerder puzzelstukjes die ineens goed vallen.

De geuren, natuurlijk, al staat de neus qua hiërarchie nogal laag op mijn zintuiglijke ladder. Maar ik kon altijd al met ogen dicht een Echte Chinees van een Chinees-Indonesiër onderscheiden (saté en nasi komen niet uit China). Meer nog de planten: Hoge varens, alle varianten bananenbomen, zo her en der een palm, overal orchideeën (bloem en orchidee zijn inwisselbare woorden in Singapore), breedbladig en laaggroeiend gras. Ik krijg uitslag van pas gemaaid gras, wisten jullie dat? Maar niet het gras waar ik in de Botanic Gardens op lag. (Foto's staan op S.' HTC, helaas.) Ik kan ook niet zo goed tegen insectenbeten, maar die ben ik hier nog niet opgelopen. Volgens Neil Humphreys een duidelijk teken dat ik een local ben.

Sommige dingen herinner ik me wel bewust: spring rolls. De eerste avond heb ik een heel mandje vol verorbert. Nog altijd verrukkelijk en niet te vergelijken met die krakerige, taugégevulde Vietnamese pakketten waartoe je in Nederland veroordeeld bent. De struik die voor ons huis stond, een vetplant-achtige met scherpe punten waar sommige mensen eieren in hingen als een soort van versiering (ons huis staat er niet meer, heeft mijn zusje al uitgevogeld bij een eerder bezoek, maar ik ga het adres nog een keertje van dichtbij bekijken). Het oorverdovende getsjirp van krekels en het geschreeuw van aggressieve zwarte vogels, al moet je daarvoor wel naar de parken toe, want in de stad hoor je ze niet. Zwemmen in de regen, wat heel vaak niet mocht omdat het meestal ook onweerde (lieve kinderhaters, sla het volgende plaatje over).


(E. op het balkon terwijl de regen naar beneden gutst en het onweer knetterde. Dat doet haar helemaal niks, en dat is maar goed ook in de lightning capital van de wereld.)

En ik deed één ontdekking. Jarenlang was ik op zoek naar gevulde koekjes met een bepaalde, hele typische smaak, die ik in Nederland nooit tegen kwam. Uiteindelijk dacht ik ze in de Verenigde Staten te hebben gevonden: Fig Newtons. Maar ik had het mis. Van de week kochten we dessert-dumplings bij het food court onder ons huis. (Wij doen ons best om nieuwe dingen te proberen. Zeker met desserts is dat al best wel vaak heel ranzig uitgepakt. Maar we geven niet op.) Het waren red bean bao's. "Gatver", zei S. na zijn eerste hap. Maar ik hoorde het niet, want ik zweefde verzaligd door mijn eigen jeugd. (Ik mocht de zijne ook opeten, terwijl hij E. in bed legde. Hij is best wel lief in die dingen.)

* Standje tropisch is overigens niet te verwarren met standje Griekenland of Turkije, waar ik helemaal niet zo goed tegen bestand ben. Dat is me veel te droog.

2 opmerkingen:

  1. Wow Katrijn! Ik moet je site even bookmarken, want ik liep 6 blogs achter... Leuke verhalen, hoor.
    Ik vind het zo grappig dat je Elsemieke steeds typeert als Albinootje. Goed, ze is blond, maar zo extreem wit vind ik haar ook niet. Volgens mij vergelijkbaar met Lorijn, toch? Maar in Singapore zal wit/blank wel heel anders beoordeeld worden.

    Fijn dat je ook al opdrachten binnen hebt. Ik had gedacht dat dat best nog eens moeilijk zou kunnen worden, maar je hebt het snel voor elkaar. Fijn!

    Hier alles ok. Duuk doet het goed, maar moet 3 keer per dag een schone outfit aan, omdat hij bij voorkeur plast op de momenten dat we hem bevrijden uit zijn Pamper. Nu zou je denken dat je je daar op kan voorbereiden, maar toch trappen we er iedere keer weer in. Wat ben ik blij met de droger die ik van Wessel en Alienke heb gekregen!

    Later weer meer!
    Gr. Susan

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hé Katrijn,

    Heb je blog ontdekt, wat een leuke inkijkjes in jullie leven in Singapore! Ik ga je zeker blijven volgen.

    Liefs Liesbeth

    BeantwoordenVerwijderen