vrijdag 21 oktober 2011

E. heeft het warm

"Hoe vind je het hier?" vragen Singaporezen nieuwsgierig, om vervolgens te verzuchten: "Het is vast moeilijk wennen. Het klimaat is echt vreselijk. Zodra ik buiten kom, zweet ik peentjes." Met veel genoegen klagen ze over het weer (31 graden, vochtigheidsgraad tussen 70 en 90%, om de dag een woeste onweersbui, waarna het nog steeds 31 graden is) - wellicht een erfenis van de Britse overheersing, want S. en ik zien het probleem niet zo. We kunnen eindelijk al onze zomerkleren uit de mottenballen halen en we douchen gewoon wat vaker (dat daardoor het warme water regelmatig op is, maakt hier ook niet zoveel uit). Maar E. dan, informeren Singaporese kindervrienden bezorgd. Dat bijna-albino meisje*, zwetend en met rood aangelopen hoofd, overleeft die dit klimaat wel?

Wees gerust - E. houdt nogal van warm.

 

(E. met broek - buiten draagt ze meer kleren dan binnen. Op de achtergrond een schip op drie flatgebouwen. De hele constellatie heet Marina Bay Sands. In het schip huist een casino. Volgens S. kun je in het bijbehorende winkelcentrum je route in 3D uitstippelen. Honderd meter achter mij - niet op foto - staat ons huis.)

E.'s oma draaide toen zij zes weken oud was en haar moeder niet oplette, stiekem de verwarming omhoog en gooide nog een wollen quilt (handgemaakt, in Singapore, de reden ontgaat mij inmiddels geheel of het moet pure handenarbeid-om-de-arbeid zijn geweest) over de wieg. E. sliep, voor het eerst in haar jonge leventje, zes uur aan één stuk. Ook wandelen bleek ineens langer dan tien minuten mogelijk te zijn, mits E. was gehuld in romper, broek, shirt met lange mouwen, sokken, sloffen, jas, dekentje, lakentje, dekentje, kruik, dekje, mutsje-voor-binnen bedekt met mutsje-voor-buiten. En baby-handschoentjes, die we (hoe kan het ook anders?) van oma hadden gekregen. "Ze ziet er zo koud uit," zei de vrouw die mijn hele jeugd lang weigerde om de kachel hoger dan 17 graden te zetten, vrieskou niettegenstaande. "Je trekt maar een trui aan," zei oma-in-spe toen nog stoer. "Hier, nog een paar skisokken voor binnen."

Sindsdien houden wij E. bij voorkeur zo warm mogelijk. Ondanks de vernieuwing van de ketel (de oude dateerde uit 1973) verstookten wij hetzelfde aantal kuub gas als voorgaande jaren. Tot ver in maart stopten wij in E.'s bed tussen haar twee dekentjes ook nog een kruikje-kokend-water (die we middernachtelijks verversten, als de temperatuur buiten onder de 10 graden Celsius zakte). De hele zomer heeft ze in een slaapzak onder een dekentje geslapen. Zelfs nu nog slaapt ze, het zweet dampend op haar voorhoofd, met een rompertje in een slaapzak onder een lakentje terwijl de airco haar kamertje op 25 graden houdt. De standaardstand was 24 graden, maar sinds we het een graad hebben verhoogd, huilt ze 's nachts veel minder.

E. geniet met volle teugen. Ze tijgert door het appartement, ze kukelt van de balkondrempel, ze plonst enthousiast van de zwembadrand het water in (dat was even schrikken), ze kruipt in sneltreinvaart naar spelende kindjes in de Botanic Gardens en ze drinkt gulzig uit haar tuitbeker. Ze bekliedert zichzelf, tafel, vloer en ons met veel genoegen met water en melk, ze hangt als een aapje in exotische planten en ze is gek op Aziatische groente en fruit. (Met name dit enge fruit.)

En ze slaapt. Veel. In bed, in de kinderwagen, in de draagdoek, in papa's armen, op de grond. Duim in de mond, ogen dicht, diepe zucht, klaar. "Wat slaapt ze lekker", zei S. afgelopen zaterdag jaloers. "Dat wordt vast een goede wielrenster." En hij kan het weten, want hij staat twee keer in de week om vijf uur op om te gaan fietsen. Even later was hij kwijt. Ik vond hem in de slaapkamer, lang uitgestrekt met geloken ogen, de vitrage langzaam wuivend op het ritme van de airco.

(E. ligt 60 meter boven een achtbaans snelweg op onnavolgbaar charmante wijze te slapen, terwijl S. en ik (oppassend voor loslopende apen die azen op onze rijstwafel-en-rozijnvoorraad) van het ene park naar het andere oversteken. Deze foto is mooier dan de mijne.)

* Dit bedenk ik niet zelf. In E.'s medische dossier heeft de dokter ergens in de weken na haar geboorte aangetekend: "Erg wit. Maar lijkt geen albino. Vader zelfde."

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen