maandag 10 oktober 2011

E. heeft dorst

E. heeft weer een ritme. Deze terugkeer van het 's nachts slapende, goed geluimde minimensje hebben we, naar wij vermoeden, te danken aan haar ontdekking van de werking van de tuitbeker. Die tuitbeker was lange tijd een bron van frustratie voor haar moeder. Want het consultatiebureau had zeer voorzichtig gesuggereerd dat mits kind er klaar voor was er een mogelijkheid zou kunnen zijn dat ze misschien wel uit een tuitbeker* kon drinken. (Ons consultatiebureau deed alleen suggesties als ik er expliciet naar vroeg, we hoefden ons nooit zorgen te maken en zowel E. als wij deden het altijd goed. Maar een moederoor proeft natuurlijk subiet de stalen eis die achter zoveel omzichtigheid schuil gaat.)

(Dit is niet de tuitbeker in kwestie.)

Maar dat deed E. dus niet. (E. doet alleen dingen waar zijzelf het nut van in ziet. Kruipen: ja. Staan: nee. In mama's been bijten: ja. Waarom? Geen idee. Maar de tuitbeker viel dus duidelijk in de categorie: niet nuttig.) Oudtante W. stelde voor om de tuitbeker te vullen met zaken die E. lekker vindt, in casu: lauwe Minty Marocco-thee. Dat werkte. Eén keertje. Mierzoete appelsap werkte in het vliegtuig ook één keer. Maar alle pogingen daarna eindigden in op de grond gedeponeerde tuitbekers, een huilende E. en een grote plas plakkerige troep op het vloerkleed.

Ondertussen was E. ritmeloos, moeder radeloos en vader naar zijn werk (nee, niet werkeloos, de bofkont). Tot ineens het kwartje viel, op een warme zondagmiddag in de National Orchid Garden in de Botanical Gardens van Singapore. We waren aan het wandelen tussen het tropische groen, de zon schroeide de aarde, E. begon te zeuren en het enige speeltje dat we bij ons hadden was de tuitbeker. Die E. aan haar mond zette, leeg slurpte, om vervolgens na een tevreden boer in slaap te vallen.

En sindsdien heeft ze weer een ritme. En een immer gevulde tuitbeker bij de hand. Die ze, als ze genoeg gedronken heeft, met veel genoegen omkeert om vervolgens met de platte platte handjes in de zo ontstane plas water te slaan.** Soms is die leercurve best wel steil, ineens.

* Voor aanstormende moeder-talenten: je kunt uit een anti-lekbeker het plastic dingetje slopen en dan heb je een gewone lekt-wel-beker maar E. had dat nodig om te snappen dat er iets ín de beker zat dat eruit kon komen.
** Je kunt het plastic dingetje weer terug in de deksel frutselen en dan is het weer een anti-lekbeker, maar E. krijgt er dan geen water uit.

1 opmerking: