donderdag 29 september 2011

E. wil rozijnen

Het schijnt dat babies regelmatig van routine veranderen. E. heeft dat tot nu eigenlijk maar één keer gedaan, overigens tot volle tevredenheid van ons allen, want met drie maanden oud ontdekte ze haar duim en switchte van de ene op de andere dag van huilend hangend hulpeloos wezentje naar vrolijk, 's nachts slapend, uitermate regelmatig minimensje.

En toen gingen we verhuizen. Naar Azië. Dus: jetlag, weg ritme, 's nachts wakker, veel huilen. (Ze duimt overigens nog steeds fanatiek, dus misschien lag het toch niet daaraan. Maar waaraan dan wel?) Sinds S. weer dagelijks zijn opwachting maakt in ons vrouwengebeuren en ons vrouwengebeuren weer gesitueerd is in een huiselijke setting, is alweer veel verbeterd (E. lacht weer, bijvoorbeeld, en ze slaapt nu om de nacht door).

Maar een herkenbaar ritme, nee. Wellicht baseert zij haar schema op de Maya-kalender, of de Fibonacci-cijferreeks, of misschien is het simpelweg de invloed van Chinese astrologie op haar Westerse tijdsbesef, vermengd met wat islamitische maankalendermomenten. Wij snappen er in ieder geval geen hout van. Complicerende factor is dat ze niet meer, zoals vroeger in Nederland (twee weken geleden), vaste, verschillende, gebaren gebruikt om honger of slaap aan te duiden. Nu duimt en huilt ze, afgewisseld met gekwetste want onbegrepen blikken onze kant op en woeste aanvallen van activiteit waarbij ze haar attenties focust op die zaken waarvan ze zéker weet dat ze er niet aan mag komen.

Uit arren moede houden wij, falende ouders*, dan maar het schema van vroeger aan. Aangevuld met een oneindige hoeveelheid rijstwafels, rozijntjes en fruit (waarbij dat laatste duidelijk het minst populair is. Hoewel het petekind in tegenstelling tot peettante wel papaya lust, maar geen watermeloen of ananas). Zo eet ze de ene ochtend een bak pap, een banaan en de helft van mama's yoghurt, slaat dan de lunch over (inclusief het zo nodige vocht in de vorm van melk) maar laat wel gedurende de rest van de middag rijstwafels aanrukken. De andere dag (vandaag) eet ze dan 's ochtends een kwart bord pap, zeven baby-bite-size stukjes papaya, drie ministukjes mango, een hele banaan in grote brokken, 50 ml melk (er moet vocht in! het zijn de tropen!) om te vervolgen met een lunch van een halve boterham met import-smeerkaas, weer 50 ml melk en drie zo mogelijk nog kleinere stukjes papaya en mango (in fruit zit ook vocht). Een half uur na de lunch: schreeuwende honger. Dus: anderhalve rijstwafel en thuis maar weer 50 ml melk. En nu slaapt ze. Nadat ze geprobeerd heeft de telefoon te demonteren, de afstandbedieningen af te lebberen en de hoekbeschermer van de scherpe rand van de kast heeft gesloopt. Ik broed op sluwe methoden om vocht in het stelsel van mijn kind te injecteren.

Maar. De rozijnen. E. is niet alleen ritmeloos, E. is ook nogal makkelijk afgeleid. Dus vaak, aan tafel, doe ik net alsof ik de inhoud van haar lepel zelf opeet. Dan zeg ik "aaaah", steek de lepel in mijn geopende mond in de hoop dat zij snel "AH" roept. Doet ze dat op tijd (een rekbaar begrip) dan stop ik het lekkere hapje alsnog in haar mond. Nu voerde ik deze tactiek laatst uit met een rozijn. En toen het doosje leeg was, keek E. nadenkend naar mij. Ze stak haar hand uit. Ze propte die hand in mijn mond. Ze groef een beetje rond. Duidelijk op zoek naar de eeuwige bron van alle rozijnen. Maar ze vond niks (mama houdt ook van rozijnen, namelijk).

Dat was gisteren. En gisteren had ze zowaar een ritme. Maar ook hier gold weer het mantra dat ik van collega I. leerde: alles gaat voorbij.

*Ik ben wel een faalmoeder, weet ik nu ik de timetables van de infant care centra heb gekregen. En dat is nog zonder de optionele enrichment classes**. Maar gelukkig blijkt uit het onderzoek dat wordt gedaan aan mijn zijde van de oceaan dat dat voor zulke jonge kinderen ook nog helemaal nergens goed voor is.
**Mea culpa: verrijkingslessen als "Chinees drama" en "Spreken in het openbaar" worden pas vanaf 18 maanden aangeboden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen