vrijdag 16 december 2011

Motoren, sloebers, olietankers en fietstochtjes

Wij gaan op vakantie. Vandaag moet ik inkopen doen, inpakken, een kerstboom voor S. in elkaar klussen (hij leest dit blog niet, dus het maakt niet uit dat hij nog niet weet wat de verrassing is), E. gaat niet naar kinderdagverblijf en ik heb vannacht twee keer drie uur geslapen, omdat E. om onduidelijke redenen liever niet alleen in bed wilde liggen. E. voelt zich vandaag overigens kiplekker, kleine smiecht.

Dus een klein lijstje met dingen die anders zijn:

- taxi's bel je niet, maar die sms je. (Tenminste, als je de code van de dichtst bijzijnde taxistandplaats weet, want taxi's mogen niet zomaar overal stoppen.)

- rijke mensen hebben een auto, arme sloebers rijden op motoren. Nog armere sloebers hebben een fiets. Mensen die niet rijk zijn, maar ook geen sloeber gebruiken het openbaar vervoer.

- het is okay om het verbod op wandelwagens op de roltrap te negeren.

- het is niet okay om andere verboden te negeren. Behalve als je heel dronken bent. Op weekendochtenden ligt onze stoep vol met lege flessen en hamburgerpapiertjes. Denk: Poelestraat of Stratumseind.

- het regent alleen 's middags. Daarom gaan we 's ochtends fietsen in East Coast Park.

- het wijdse uitzicht over de oceaan wordt belemmerd door lange rijen olietankers en containerschepen (zoals ik al fietsend langs de kust in East Coast Park constateerde).

- op het vliegveld, waar ik gisteren een overstappende studiegenoot ontmoette die op vakantie in Bali was geweest, had ik voor het eerst niet de neiging om direct het volgende vliegtuig naar Verweggistan te pakken. Ik vond het wel fijn om weer naar huis te gaan.

Tot over twee weken!

E. kan tegenwoordig kruipen, lopen aan de handen van haar ouders en woedeaanvallen krijgen als ze niet de jam van haar brood mag likken maar ook het brood zelf op moet eten. Ze slaapt van 7 tot 7 en lijkt daar erg chagrijnig van te worden. Ze lust geen erwtensoep maar wel hutspot. Ze heeft niet op schoot gezeten bij Sinterklaas of Santa Claus maar wel cadeaus geincasseerd. E. houdt van zoet, van boeken, van knuffels en knuffelen en lachende mensen. E. houdt niet van lachende mensen die haar aanraken als die mensen niet papa, mama of juffie bij het kinderdagverblijf zijn. Sara is een twijfelgeval.

woensdag 14 december 2011

The lack of public bins explained

On a sunny day S. and E. and I headed out for a walk in one of Singapore's amazing nature parks. Since I am not organized enough to make sure that we'd get there and back in between E.'s frequent nap and food breaks, I opted for the next best thing, which was to simply bring everything she might need with us. And lo and behold, within five minutes of starting the actual walk, it was lunch time. So we sat down on the thoughtfully provided benches overlooking the gorgeous view of tropical island and oil tankers and munched on the not-so-lovely-but-it's-the-best-I-could-find bread.

Afterwards we were left with a bag.

And even though there were comfortable benches underneath a well constructed pavilion on the side of a tarmacked road weaving its way up through the park, so you'd think the park-people had really thought of everything, there were no bins. And littering in Singapore is illegal. I looked behind the bench (the most likely spot in my European experience, both making sure throwing stuff away is as easy as possible and making sure nobody occupies said bench for any considerable length of time). I looked behind the pillars carrying the pavillion rooftop (the option for visually more aware construction people). I even walked across the road and looked up and down. No bin in sight.

I walked back to S. and stretched out my hand with the balled up bag in it. "No pockets", I pointed at my skirt. (He hates it when I do this. He once pointed out that women carry big wallets because they never actually have to put them in their pockets, which is certainly true in my case. I also like big wallets. And I carry several keys on my chain that are solely there for sentimental reasons. And a couple whose corresponding door I seem to have lost. Still, you just never know. Look at Alice.) "For a country where littering is strictly forbidden, they do seem to have few bins", he observed peevishly while putting the offending object in his trouserpocket. (E. had thrown milk all over the bag, so we couldn't put with her stuff but S.' trouser was going to get all sweaty and dirty anyway, so I'd just wash that.)

But it's true. There are surprisingly few bins dotted around Singapore. So S. and I have been observing this phenomenon. And we discovered something: there are surprisingly few bins, because there is not a whole amount of litter to be thrown away.

See, most litter involves food, in my experience. Fries, empty cans, wrappers, take away coffee cups, ice cream cones, paper napkins, brown bags, half eaten sandwiches, that kind of thing. You get your Starbucks, you drink while running for the bus, you hop on and discard the cup. But Singaporeans value their nourishment far too highly to multitask around it. Eating means observing the plate, tasting the food, meditating on the flavour, analysing it with your makan mates. Eating is a serious business, to be handled sitting down in a leisurely fashion. (S. also has good-sized lunch breaks.) All this sitting down and relaxing and enjoying your food means there are no wrappers, fries or empty coffee cups to be thrown away in random places. Therefore it eliminates the need for bins.

But we are still adjusting, so we compromise by carrying used plastic shopping bags at all times.

dinsdag 13 december 2011

The baring of the expat soul

This is, by far, the best read post on my blog, probably because of the title. (I wish I were as good at thinking up clever, curiosity inducing titles as my former colleagues F. and I. but well, there's room for improvement.) I thought it only fitting to try and translate this one first.

Expats make lovely stereotypes. That was the first thing I discovered after going online to find more information on living in Singapore. Lots and lots of expat bloggers devote time and energy to make fun of the poor souls who have been banished by their companies to some tropical paradise with far too much money to make up for the hardship. Keywords: condo's, swimming pools, helpers, coffee, lunch, cocktails and shopping. The Dutch bloggers throw in tennis and travel for good measure, whereas the English speaking contingent seems more into tanning.

Well. We've got a pool. And there's the lovely Sara from housekeeping who cleans the apartment every morning while carrying E. on her arm. (Incidentally, Singaporeans don't really seem to be into dishwashers which makes the appearance of Sara every morning utter bliss.) And I'm not working, although I still carry the hope that this might change. I don't play tennis, but my English is weirdly accented, so I can pass myself off as another country's native ("Are you Russian?" enquired one kind gentleman. I'll take that as a compliment, having seen the Russian beauties on the Turkish riviera.)

But something else struck me soon after arriving here, something none of the other bloggers had mentioned: the expats readily bare their souls.

I met a Hong Kong mum who bought 180 ovulation sticks over the internet because her project this year is to have a second child (it's the year of the Dragon, so apparently it's going to get really busy on the maternity wards). So far, I've met three couples who had their babies through IVF, some on account of their age, others on account of shrivelling eggs. There's a lovely yoga-loving mum who has two children three months apart; after ten years of trying they gave up, arranged for a surrogate mum and three months in, the yoga-loving mummy got pregnant after all. And in the elevator at my favourite mall, a beaming sturdy German mum guessed her African baby's age to be about eight months - "she only arrived yesterday". It was her fourth child, the other three were her biological children. Then the elevator arrived at our floor.

But it's not just mummies and babies who love to tell their stories. (Although I will confess I have a bias towards hearing those kind of tales.)

"It's not my story, I can't make those changes", a tall, flamboyant woman exclaimed over the phone at the sandwichshop where E. and I were having lunch. I thought she might be a writer, but she turned out to be a choreographer. A Singaporean company had hired her to choreograph part of their theatricals, but as it turned out the star players were not satisfied with the way the story unfolded through the dance. So they wanted to change the story. "Really, it's because they're just not very good dancers", the choreographer confided. "But they hired me because they liked my work so much and they wanted me to push the envelope." She sighed at the thought of all her hard work that she'd been so proud of. "I'm damned if I do, and damned if I don't."

"I really hope it won't take another seven years get over my homesickness", said a lovely European lady who'd lived in Japan for fifteen years before arriving in Singapore a couple of months earlier. "You know, when someone in the Japanese subway says 'look there's a farang', I turn around and ask 'where?'" But her husband's job took them out of Japan and chances are they won't return, since he never learned to speak Japanese. She had left the Japanese contender when he didn't want to have children, and now she had had to leave Japan to be with her child's father. I could see her heart breaking.

And the soul-baring seems to be contagious. "Do you think homosexuality is genetic or taught?" asked one of S.' Singaporean colleagues during a lull in the conversation at lunch. We didn't know what to say. Homosexuality is illegal in Singapore. "I think it's genetic", the colleague said defiantly. Another Asian colleague concurred: "My niece is lesbian, but she wasn't raised any different than my nephew."

Fortunately, some things don't change as I found out when E. and I went to have lunch at the local Google office (they have a nice view, but not as good as S.' view I can proudly say). Facebook told me an old friend from UCC had moved here to plot Google's way around Asian revenue. He's Irish, so I expected good company, lots of jokes and chitchat and skating on the surface. And I wasn't disappointed. We had a lot of fun reminiscing, catching up and watching E. navigate the Google office and discover lots of wonderful crumpled paper which fairies had hidden inside a dustbin. He kept his soul to himself.

maandag 12 december 2011

Sales hinderlagen

Status idioot triathlonplan: ik ben dit weekend naar een nieuwe yogastudio geweest, op aanraden van een collega van Simon. Verder concentreer ik me voorlopig op slapen, want dat lijkt 's nachts minder goed te lukken...

Vandaag, wederom, een geirriteerde klaagzang. (Ja, daar ontbreekt een trema. Mijn laptop deed raar, toen heeft S. 'm geformatteerd en nu doen mijn sneltoetsen het niet meer, het muisvlak is niet meer 'palm-beveiligd' en dirigeert mijn cursor dus bij elke perongelukke aanraking over het hele scherm, de webcam staat op zijn kop en het beeld is een soort uitgerekte Windows-veilig-opstarten-editie. Het ding werkt, maar ik voel me wel behoorlijk prehistorisch, wat jammer is aangezien de laptop pas anderhalf jaar oud is.)(Dit was nog niet de klaagzang.)

Ik word tegenwoordig suf gebeld. En dat is niet omdat ik mijn nummer aan willekeurige vreemdelingen heb uitgedeeld. Nee, dat is omdat ik, als ik een proefles yoga of fitness of een bibliotheekabonnement of wat dan ook wil nemen, ik mijn volledige adresgegevens, telefoonnummer en paspoortnummer moet afgeven. En liefst ook al die gegevens voor een emergency contact. Nu had ik al vanaf het begin gelogen over die laatste gegevens, want S. houdt er niet van als ik strooi met zijn data.

Maar nu blijkt dat die uiterst vriendelijke, in joggingpak gestoken jongens en meisjes op commissiebasis werken. En die deals die ze mij zo voordelig voor rekenen, die zijn allemaal tijdelijk en moeten echt zo snel mogelijk worden verzilverd en mag ik dan straks even terugbellen? Ik ben te schijterig om nee te zeggen (zo iemand doet tenslotte ook alleen zijn werk, en ik heb zelf telefonische verkoop gedaan van achteraf hele eville spaarleaseproducten, dus laat ik dan toch aardig blijven) maar na de vierde keer neem ik ook de telefoon niet meer op (dan herken ik het nummer namelijk). Dus dan gaan ze sms-en.

Ik vond het al zo raar dat die makelaar naar buiten sprong toen ik de plaatjes van huizen in de etalage bekeek waar ik toevallig langs liep. Ik vond het zelfs een beetje eng toen hij voor de derde keer vroeg: "Maar wanneer loopt jullie huidige contract dan af? Ik help je tegen die tijd heel graag!" Als ik het zo opschrijf, denk ik ook: was gewoon doorgelopen! Maar toen ik daar aan de grond genageld stond, vond ik dat zo... Onaardig.

Ooit liep ik mee met huis-aan-huisverkopers. Daar leerde ik de "stoomwalstechniek". De truc is om mensen eerst ergens "ja" op te laten zeggen ("Woont u hier?" "Ja"), dan een compliment te geven ("Leuke buurt!") en dan over ze heen te rollen met een geweldig aanbod ("U wilt toch ook de Millenniumdoelen halen nou dat kan door met onze loterij mee te doen maadelijks maakt u kans op fantastische prijzen en u helpt er de armoede mee de wereld uit") en ze geen tijd te geven om na te denken. Kortom, vooral niet ademhalen totdat de handtekening op papier is gezet.

Ik was daar niet zo goed in. Ik praat weliswaar veel, maar wel met komma's.

Ik herken de verkooptechniek dus wel. En ik zeg op de juiste momenten "nee". Maar het irriteert me wel mateloos. En uiteindelijk werkt het averechts. Ik heb een yogapas bij een andere, veel duurdere studio die me wel de mogelijkheid bood een tienrittenkaart te nemen. Ik loop een blokje om, om de makelaar en de fitness te vermijden. Oh, wat mis ik dan de Hollandse desinteresse van de trainers die veel liever gewoon hun werk doen, lekker op een spinningfiets zitten of de neerbuigende makelaars die na een blik op mijn ongekamde, grijzende sprietharen al weten dat ik nooit een mooie courtage zal opleveren.

Gewoon bot zijn, was het advies van de Vietnamese mama N. Maar zij is veel gedecideerder dan ik (dat zie je ook terug in haar dochter, trouwens). Ik neem gewoon de telefoon niet meer op bij onbekende nummers. Gelukkig heb ik geen voicemail.

vrijdag 9 december 2011

Ben ik verwend?

Status idioot triathlonplan: werken en sporten gaan maar zeer moeizaam samen. Dat blijkt maar weer nu mijn hele groepje mama's ineens op zoek is naar een baan (ik vermoed dat het iets te maken heeft met het feit dat de kindjes hun eerste verjaardag hebben gevierd en dat er goede voornemens aan zitten te komen). Ineens komen mensen hier langs om te eten, gaan wij bij mensen langs om een borrel te drinken en netwerken we er lustig op los. Heel gezellig, maar de pest voor plannen om extra slaapzakken voor E. in elkaar te zetten, om nog maar te zwijgen van op tijd gaan slapen. De score van deze week is tot nog toe beperkt tot éénmaal zwemmen en éénmaal hardlopen. De yoga mislukte vandaag omdat ik de studio niet op tijd kon vinden. (Jaja, ik had ook eerder weg kunnen gaan.)

S. cultiveert bij zijn collega's de fictie dat ik een verwende prinses-op-de-erwt ben. (Ik parafraseer.) Dat komt, ik ben niet onverdeeld lyrisch over ons appartement (of: de omhooggevallen hotelkamer). S.' collega's, met name die met een Aziatische achtergrond, vinden dat belachelijk.

Er is housekeeping die elke ochtend het appartement schoon maakt en de afwas doet (wat je in Singapore niet hebt: afwasmachines. Als je geen helper of housekeeping hebt, dan doe je dus elke dag de vaat, want anders wordt je keuken overgenomen door mierenkolonies. Ja, ook op de 23e verdieping). Op de 8e verdieping staat dagelijks het ontbijtbuffet klaar. Op diezelfde verdieping is ook de children's playroom en het zwembad. We kunnen de was meegeven aan de laundry service (tegen betaling), de airco wordt regelmatig gecontroleerd, maandelijkse komt de pest control langs (voor die mieren dus), als er iets stuk is, staat binnen een uur de lange, brede Chinese maar Australisch klinkende maintenance man op de stoep en als ik veel boodschappentassen de lobby in sjouw, brengt de security die voor mij naar boven.

En ik ben dus niet tevreden. Miep.

Laat ik voorop stellen: met al het bovenstaande ben ik uitermate content. En mijn vergelijkingsmateriaal zijn de uiterst luxueuze condominiums van andere expats, want in de lokale behuizing van HDB-flats ben ik nog niet geweest. Maar op dit moment, zou ik zeggen (en daarin word ik gesteund door S.' recent gearriveerde Hollandse collega D.) dat dit appartement het niveau van goed gemeubileerde sociale woningbouw heeft.

Zo irriteert het me mateloos dat het appartement kartonnen muurtjes heeft tussen de kamers, wat betekent dat E. van elke zucht in de woonkamer wakker wordt. (Wij hebben de afgelopen weken de oorlogsserie Pacific gekeken en zombieserie The walking dead, die er allebei een handje van hebben dialogen te fluisteren en bij het eerste geweerschot de volumeknop vervolgens ver open te draaien. S. is inmiddels zeer bedreven geworden in het snelschakelen tussen volumes, maar we misten af en toe toch vrij essentiële delen van de dialoog. "Zei die nu dat de oorlog voorbij is?" "Ik geloof het wel, maar waarom kijken ze dan zo bedrukt?")

Ook vind ik het vervelend dat ik geen spijker in de muur mag slaan om iets op te hangen. (Dat heb ik inmiddels wel gedaan, anders hing de stamboommobile van broer W. nu nog steeds niet.) En het is vervelend dat de keuken geen werkbaar aanrechtblad heeft (ik balanceer de snijplank nu op de rand van het fornuis en de gootsteen en creëer zo wat ruimte) en dat E. zo gezellig met de knoppen van de oven kan spelen. Wat dat betreft, is het ook irritant dat alle audiovisuele apparatuur precies op babyvingerprik-hoogte is geplaatst. Ze hoefde er niet eens voor te gaan staan, dan hadden we er nog wat aan gehad.

Er is ook altijd het klein grut: ik heb nog nooit in een hotelkamer gezeten waar niet iets uit de muur viel wanneer je er te lang naar keek. In dit geval is dat het handdoekenrek in de badkamer. En natuurlijk bladdert zo her en der de verf, zou de badkamerdeur wel eens een likje verf mogen hebben, is de vloerbedekking van een ontstellende lelijkheid en vraag ik me af wanneer de dag komt dat Sara besluit om de ramen te lappen. (Babyvingerprik, I say no more.)

Maar het aller-ergerlijkste is de vriendelijke glimlachende sociale controle bij de balie van de receptie die mij confronteert met mijn luizenleventje. "Going shopping?" vragen ze allervriendelijkst als ik 's ochtends het pand verlaat. "Out for lunch?", een uurtje later ben. En 's avonds: "Where you off to? Daddy looking after baby so now you have free time!" Om vervolgens mij een welgemeend schouderklopje te geven: "You so lucky you don't have to work!" Hrmpf.

Nu weet ik wel: die meisjes (vrouwen) komen uit Maleisië. Elke ochtend. En elke avond gaan ze weer terug. Ze forensen drie tot vier uur op een dag om mij de hele dag stralend toe te glimlachen, niemendalgesprekjes te voeren, al mijn problemen op te lossen en al mijn wensen uit te doen komen. Ze zijn dol op E. Geen wonder, ze hebben zelf kinderen die net zo oud zijn als E.

Ook de mannen komen van over de Straits, het kanaal tussen Singapore en Maleisië. De ene security man woont in Singapore, maar gaat op zijn vrije dag het water over naar zijn vrouw en drie kinderen, de andere security man is veel jonger, woont nog bij zijn ouders (in Maleisië dus) en studeert. "Hoe combineer je dat in vredesnaam", vroeg ik hem. "Oh", antwoordde hij. "Op de dagen dat ik les heb, werk ik geen twaalf, maar negen uur. Die overgebleven drie uur ga ik dan naar school." Hij heeft nog een vriendinnetje ook.

Ik ga mijn zegeningen maar eens tellen, denk ik.

E. ontdekt in de ontbijtzaal tot haar stomme verbazing dat ananas helemaal niet gruwelijk smerig is.

woensdag 7 december 2011

The cost of European taste buds

"You really need a portfolio in English", a university teacher pointed out to me when I told her about my tentative plans of finding out if any of the local papers or magazines might take me on. She was right. I need to hone my skills - conversing with fellow mummies and their toddlers is one thing, putting thoughts and ideas into writing is quite another. So I have designated Wednesday as my day for blogging in English and I plan to translate some of the older posts into English as well. I do like a nice plan. (The university teacher also pointed out that Singapore is a tiny country with loads of media students so that my plan might very well be doomed from the start.)

"Excuse me? How much did you spend at the Carrefour?" S. could not quite believe his ears this Saturday when I told him. And seeing as I could not find everything I needed at the French hypermarché (unbelievable, but true) I had to go down to our lovely local Japanese store Meidi-Ya and spend even more money. Loveliness comes with a hefty price tag in these parts. "So how come the fridge looks so empty?" S. wondered while opening randomn kitchen cupboards and being underwhelmed by their contents. "We've got guests coming tomorrow. Where's the beer?"

The beer, unfortunately, was still at Carrefour. It all began when we decided to host a tiny Sinterklaasparty for S.'s colleagues. So we invited all of them, fully expecting at least half would send their regrets. They didn't. In fact, they were really, really enthusiastic about our plan. Their eagerness was bit intimidating, because before I realised the number of people who'd attend I had somehow let slip I would actually Bake Traditional Stuff Myself. There is a reason I had my last couple of parties catered by the fantastic PhD-student-cum-baker-cum-keeping-things-alive-specialist M.

So I went down to Orchard Road on Saturday afternoon to get the necessary elements for the party: silly presents for the Sinterklaasgame*, dice for same game, plastic plates and cutlery, presents for gullible children with a sense of fairness who would not take kindly to being cheated out of their presents by hard-playing grown-ups such as S. and food. Lots of food and drink.

I paid. I looked at my bags. There were dozens of them. (In Singapore they tend to stick two or three items into an individual plastic bag and move on to the next. I think they take weight into account, but there's also this thing where apparently you're not supposed to combine certain foodstuffs in the same plastic bags. I have not yet figured out the precise packaging rules, but I do know the cashiers do not take kindly to my unpacking all their grocery bags and repacking them so as to fit them into our pram.)(I was without pram on this particular trip. This is a vital piece of information.)

Then I remembered: Carrefour delivers groceries for free if total expenditure exceeds 150 Sing dollar (87 euros). So I bought a few extra boxes of diapers, I decided to not switch E. to cow's milk completely yet, but invested instead in a 1.5 kg box of Nestlé Gold Probiotics 3 formula (10 mo+). Those three items alone would come to about 115 dollars (67 euros).

But still, I had not expected the price tag to come to 360 dollars (or the grand amount of 210 euros). I admit I was a tiny bit shocked. I had to pay by credit card, as I hadn't brought enough cash with me and our joint account hadn't yet received its latest money infusion, which I discovered when my debit card bounced. Twice. Even detracting the Pampers and Nestlé, it still came to 250 dollars, whereas we usually spend between 120 and 150 dollars. So, what happened on the way through the Carrefour?

I analysed the bill for you. These are the culprits:

- two sixpacks of beer at 30 dollars (17 euros)
- a tin of Illy coffee to go with S.' new coffeemaker at 17 dollars (10 euros)
- 700 g of Brussels sprouts at 15 dollars (9 euros)
- Président cream cheese with garlic and herbs at 11 dollars (6 euros)
- three pieces of broccoli at 8 dollars (5 euros)(which made the broccoli more expensive than the 200 g of mature cheddar cheese, which came in at a surprising 7.90 Sing dollar)
- also, two packs of unsalted butter at 8 dollars (5 euros and it was the cheapest I could find)
- smiling cow cheesespread which E. doesn't particularly like but I do and she'll have to lump it at 7 dollars (4 euros, admittedly around the same price as in Europe)
- organic cashew nuts at 7 dollars as well (I distinctly remember there being cheaper, non-organic ones, but I couldn't locate those)
- 4 bars of Cadbury chocolate at 21 dollars (12 euros. We tried the cheaper - Dutch brand - chocolate. It's just... not nice. And why eat chocolate at all if we're not enjoying it?)

Damn our European taste buds. It's Asian all the way from now on. Bring on the red bean paste!

But the worst bit was yet to come. See, the Carrefour only delivers the non-perishable goods. So I still had to lug half of the bags home myself, thereby cutting all blood circulation to my hands for a good half hour. Which hurt.

The delivery itself could not be scheduled earlier than Tuesday, delivery-girl told me that Saturday (if this hadn't been Singapore, I could have sworn she was chewing gum). Whereas the party was on Sunday (in Tamtam-land this meant we reached a new pinnacle of forward thinking and planning). So S. had to go down to Meidi-Ya AGAIN to get a couple of sixpacks. And then his thoughtful colleagues brought Coronas! And mince pies! And not-very-spicy pasta! So we now have more alcoholic beverages and more food in our home than we had at the start of the party.

Some things never change.

*It's what cheapie Dutch people do instead of getting massive, lovely presents for everyone involved.

I know my English is not flawless. Feel free to point out any mistakes, grammatical, spelling, where I've simply translated the Dutch and all other things that come to mind.

maandag 5 december 2011

Moeders maakt een slaapzak

Status idioot triathlonplan: yoga leidt ook tot spierpijn. En die zogenaamd ontspannende downward facing dog-pose is pokke-zwaar. (Terwijl deze pose verhoudingsgewijs eigenlijk best meeviel - maar ik zal hem wel niet helemaal goed hebben gedaan. Of mijn zwaartepunt ligt gewoon handiger. Feit is dat mijn kont minstens tweemaal zo ver uitstak vanaf mijn middel dan die van elke willekeurige andere aanwezige vrouw.) Maar het is wel waar wat Scandi-mama J. zei: na die bloedhete yogastudio voelt de Singaporese temperatuur lekker aangenaam, als een zachte Franse zomeravond. Op zondag vierden we Sinterklaas en heb ik de hele dag gebakken (tenminste, tot we dus Sinterklaas gingen vieren). Al het goede werk van de afgelopen week weggeworpen in een orgie van zelfgebakken pepernoten, zelfgebakken gevuld speculaas (met zelfgemaakt marsepein) en niet-zelfgebakken chocolade pepernoten. Er was ook nog quiche en helemaal-niet-spicy pasta. S.' Singaporese collega C. had er "maar een paar chillitjes" doorheen gedaan.

Verse mama-Friezin S. vroeg er al naar: hoe zit het nu met die slaapzak voor E.? Die is af. Jawel. Kijk maar:

E. in haar nieuwe slaapzak. E. slaapt er heel goed in, wij vermoeden omdat ze niet meer opgepropt in haar eigenlijk-te-kleine Hemapakje zit.

Ik heb deze slaapzak met de hand in elkaar gezet, op basis van de slaapzak die oma F. tot onze grote vreugde in de Singaporese brievenbus had laten deponeren (mensen: wij ontvangen post! Zelfs de Sint heeft ons huis weten te vinden met niet één maar TWEE gedichten waarin op glorieuze wijze wordt gerijmd op "Singapore"). Dit is het origineel:

Al doende heb ik een aantal lessen geleerd. Zo loont het de moeite om een patroon te tekenen op papier, dat uit te knippen en vervolgens op de stof te spelden. Het dwingt je ertoe over je project na te denken. Zo knipte ik tweemaal exact hetzelfde pand uit, en knipte het voorpand vervolgens doormidden. Als gevolg daarvan, zoals jullie hieronder kunnen zien, kwam ik stof tekort om de rits aan vast te hechten. Een tweede voordeel van een uitgemeten en -geknipt patroon is dat vermoedelijk de armgaten dan even groot zouden zijn geweest.

Mijn arm past tot boven de elleboog in het kleinste van de twee armgaten, terwijl E.'s hoofd niet door het grootste armgat past, dus ze kan er zonder zorgen in slapen. En daar gaat het natuurlijk om.

Nu ik handmatig alle randjes heb gezoomd (dus ook alle extra, speciaal door mij gecreëerde randjes omdat ik zo nodig twee extra repen stof moest gebruiken om daar een rits aan vast te maken) begrijp ik pas echt wat een bevrijding de komst van de naaimachine moet zijn geweest. Ik bedoel, ik gebruikte niet alleen twee keer zoveel garen voor die heen-en-weer-springende zoomsteek, ik had er ook twee keer zoveel tijd voor nodig. Tenminste, als ik niet per ongeluk de verkeerde stukken stof aan het zomen was. Bij naaien moet je juist buiten de lijntjes naaien.

Ook heb ik geleerd om vantevoren een kleur garen te kiezen en dan te zorgen dat je daar véél van in huis hebt. (Dat stuk dat niet gezoomd lijkt, is gezoomd met geel.)

Toen ik zelf dacht dat ik klaar was, bleek dat de neklijn in mijn versie nogal schuurde langs E.'s poezelige nekje. En hoewel ik echt heel erg mijn best deed, lukte het me niet haar grote blauwe au-mama-ogen te negeren. (Ze is een kleine manipulatieve smiecht.) Dus heb ik met grote, woeste halen nog wat extra stukjes stof langs de ritsrand gezet.

Na vier weken verwoed naaien is de slaapzak dan officieel af. En ze kan er nog in groeien. Ik heb met enig enthousiasme mijn voortgang gedocumenteerd, dus voor geïnteresseerden heb ik ook een steek-voor-steek-serie van wat er gebeurt als naald, draad, stof en schaar een totaal gebrek aan zelfinzicht tegenkomen.

De volgende kan alleen maar beter, toch? Alles ligt al klaar. Zoals Lambik altijd zei: "Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen en ik moet toch bewijzen dat ik geen ezel ben."

vrijdag 2 december 2011

Wat wil die man?

Status idioot triathlonplan: het zou er niet van komen. Ik was laat naar bed gegaan, dus kon niet vroeg opstaan om te zwemmen, E. ging niet naar kinderdagverblijf want we zouden bij Nana gaan spelen, en 's avonds had ik een schrijfworkshop van een gepubliceerde dichter (een daverende mislukking mijnerzijds, dat dichten). Dus wat schetst mijn verbazing toen ik mezelf rond het middaguur al hardlopend achter de wandelwagen langs de rivier tegen kwam? Blijkbaar zit dat ritme er toch stevig in. (Dat je van hardlopen met de wandelwagen spierpijn krijgt, ontdekte ik vanochtend toen ik mijn arm probeerde op te tillen om mijn oksel met deodorant te bekleden. Maar vrees niet, deo is in voldoende mate op de juiste bestemming gearriveerd. Lijden voor de mensheid.)

Om in het kader van veren te blijven: het begin van een vermoeden heeft zich in mijn hersens genesteld dat de Singaporese man wel eens meer in mij geïnteresseerd zou kunnen zijn dan ik denk. Het gaat er over het algemeen onopvallend aan toe. Maar toch. Gisteravond was de druppel.

Ik was naar de writers monthly geweest, een maandelijkse bijeenkomst van schrijvers-in-spe, waar we over genres en boeken praten, en schrijfoefeningen doen. De voertaal is proper English maar de groep bestaat over het algemeen voor het merendeel uit Singaporezen - serieuze Singaporese studenten om precies te zijn met liefde voor Literatuur ("I mainly read the classics - I love Dickens and Dostojevski" vertrouwde één bebrild meisje mij toe. Wat het laatste boek was dat ik gelezen had? Nou, op dat moment toevallig de autobiografie van Andre Agassi, Open. Toen viel er een diepe stilte.)(Een fantastisch boek overigens, ook als je niks met sporten of sporters hebt, gaat dat lezen!).

Gisteravond was er een Serieuze Jongeman in legertenue. (Alle Singaporese jongemannen moeten het leger in, en dan gaan ze twee jaar door jungles tijgeren en daarna haten ze die jungles uit de grond van hun hart. Dit is een deel van de verklaring waarom Singaporezen binnen prefereren boven buiten.) Deze groengeklede, bebrilde soldaat-in-opleiding was speciaal voor deze avond uit de jungle getijgerd, aan boord van de metro geklommen en naar het centrum gereden. Ik kwam hem tegen op de terugweg.

Hij zag mij vanaf de andere kant van het perron. Ik ging zitten, hij verscheen naast mijn stoel en een halte later (waar ik eruit moest) verder had ik zijn naam, telefoonnummer en emailadres op een papiertje in mijn tas zitten en hem beloofd hem te facebooken. Ik was er nogal beduusd van.

Thuis gekomen vertelde ik het voorval aan S., die afwezig knikte. "Hoe kom je eigenlijk aan die paraplu?" vroeg hij, terwijl hij wees naar een immens zwart exemplaar dat over de pianostoel hing te drogen. Die was een jongen van de tegenover ons huis gelegen brouwerij-annex-biercafé mij op een holletje komen brengen toen ik die middag door de motregen naar huis wandelde. Op de paraplu staat de naam van een nabijgelegen hotel en "discover love".

Ik ben facebookvrienden met twee andere Singaporese heerschappen. Die, naar ik nu heb begrepen, soms mijn status updates door Google Translate halen. (Ik ga dit blog dus ook niet posten.) Hen ken ik ook van de schrijversgroep. Ik dacht eigenlijk dat het mijn status als ooit-betaald-schrijvend-iemand was die hen ertoe verleidde mij te frienden. Nu twijfel ik.

Zijn het mijn nieuwe nagels? Is het mijn exotische status als expat-vrouw? Ben ik te bot Hollands om de Aziatische ridderlijkheid op waarde te schatten? Is dit de mannelijke versie van de Sarong Party Girl? (Nu hoop ik écht dat geen van hen dit blog ooit vindt, want eerlijk gezegd weet ik wel zeker dat deze ernstige, betrouwbare, intelligente, Flanoriaanse kerels niet in dat hokje passen.)

De Singaporese man heeft geen slaapkamerogen of een verleidelijke glimlach. Het ontbreekt hem aan een jongensachtige, ontembare lok over zijn voorhoofd die hij telkens naar achteren moet vegen en ook ontbeert hij een brede schouder om nonchalant mee tegen een muur te leunen. (Nou ja - dat laatste kan ook aan mijn perspectief van nogal uit de kluiten gewassen Westerse vrouw liggen.) Het spel wordt hier anders gespeeld. En ik geloof dat ze graag willen dat ik mee doe.

Hier gaat het dus blijkbaar om. Snap jij het, snap ik het.

donderdag 1 december 2011

Lezersvraag: Wat vond jij het meest memorabele blogje?

Status idioot triathlonplan: Tja, zulke enthousiaste en actieve dagen kennen hun weerslag, vooral als ik de avond ervoor met S. drie afleveringen wandelende zombies achter elkaar kijk... Dan is opstaan om te gaan zwemmen ineens heel lastig.

Lieve lezers,

op moment van schrijven telt dit blog, geopend met een Mededeling van Huishoudelijke Aard op 25 september, 1650 pageviews, waarvan 455 in oktober en 1176 in november. Het effect van het posten van de bloglink op Facebook is duidelijk terug te vinden in de statistieken. Dank voor jullie geklik!

Per e-mail is mij al ego-strelende verzoek ter ore gekomen om toch vooral vaak te blijven schrijven, ook nu november-blogmaand is afgelopen. Sterker zelfs, er is een mini-movement gaande om mij op papier te krijgen. Van mensen die verstand van lezen hebben. Ik duim van deze kant van de oceaan hard mee om dat mogelijk te maken. Ook daarvoor dank!

"Reageren er nu eigenlijk meer mensen op je blog dan wij kunnen zien?" werd mij per Skype gevraagd. Het antwoord is: Nee. Op de hierboven gememoreerde pauwenveren na, schrijf ik in het luchtledige (S. is niet zo van het woord voor een woord een tekst ontleden, al kan hij wel heel puik veren steken.)

Nu klopt mijn inschatting van hoe ik schrijf meestal wel met hoe het wordt ontvangen. Dat wil zeggen: ik kan niet inschatten of wat ik schrijf beter of slechter is dan dat van andere mensen (de uitersten daargelaten) maar ik weet wel precies waar het op de schaal van Katrijn valt. (Zo ontdekte ik recentelijk tot mijn chagrijn dat de Pijnlijke Afwijzing van wat S. het "depressieve blaadje voor mensen met een midlife crisis" noemt, misschien toch wel enigszins gestoeld was op een soort van gebrek aan potentiële kwaliteit van het ingezonden stuk. Note to self: geen artikelen meer schrijven na de 38e week van de zwangerschap.) Maar kwaliteit van tekst zegt nog niks over interesse in onderwerpen.

Dus, wat vonden jullie van de afgelopen maand? Welke stukje springt eruit en om wat voor reden? Waar wil je meer over weten, waar minder, wat werkte wel en wat mag voortaan weg blijven? Deel je gedachten!

Overigens, lieve Russische en andere mij onbekende bezoekers: reageer gerust mee!

Kijk, dit is E. vandaag een jaar geleden (een kwartslag draaien maakt het niet beter).

E. hield toen al van warm:

Maar het was dan ook koud:

En tot slot eentje met haar ogen open, want dat deed ze ook veel:

woensdag 30 november 2011

Ik koop kunst

Status idioot triathlonplan: Herman Pleij kan heel goed college geven. En als ik op een loopband sta, heb ik daar wel oren naar. Dus, om mijn hardloopplannen niet door de moesson te laten verregenen (of door de verblindende zon te laten verdampen), wie weet er nog leuke colleges/audioboeken/documentaires die ik voor een appel en een ei op mijn Ipod kan zetten? De score van vandaag: 25 min heuvellandschap op level 5 en, tromroffel, een snelheid van 9,5 hele km per uur!

De collega's bij Energeia hebben een Leven. Dat was handig toen S. de gekolfde melk vergat ("Ga je dan nu naar huis", vroeg de onvolprezen chef redactie, maar hardvochtige moeder die ik ben, besloot ik E. dan maar met kunstmelk te laten voederen). En ik leerde nog eens wat. Zo ken ik nu minstens veertien verschillende manieren die ratten gebruiken om een kippenhok binnen te dringen (maar die ene manier die de ratten in kwestie gebruikten is nog steeds in nevelen gehuld, want de bekende veertien had de desbetreffende collega potdicht gemaakt). Ik weet waar je het beste papegaaienbehang ter wereld kunt krijgen (in Gent) en hoe je dat het beste in je huis verwerkt (tegen de wanden van de inloopkast). Ik weet hoeveel uren onze jeugdige turnstertjes in de trainingszaal doorbrengen (al heeft de collega nog steeds een trampoline in de tuin staan, omdat ze anders haar energie niet kwijt kan) en met dank aan de jeugdherinneringen van oud-turnster classica L. wist ik de trotse ouder zelfs enige semi-intelligente vragen te stellen.

Kunst kopen,  nog zo'n niet-werk gerelateerd onderwerp waar collega F. en ik het wel eens over hadden in de trein naar huis. Hij had daar namelijk Verstand van, al zal hij dat bij lezing waarschijnlijk onmiddelijk ontkennen - maar hij mocht de boel wel recenseren voor een Landelijk Dagblad in Belgische Handen. Hij wist wel bij welk Design-huis hij zich zou melden als hij de loterij zou winnen. (In zijn huis hangt ook dat tropische behang.)

Ik niet. Al vind ik Kunst vaak wel Mooi. Maar ook Duur. Bovendien had ik in het Financieele Dagblad gelezen dat kunst kopen voor amateurs niet loont als investering ("als het een goede investering is, kost het nu ook al tonnen. Dat worden dan miljoenen" - ik parafraseer). Dus je kunt maar beter iets kopen dat je gewoon graag in je huis wil hebben. Wij hadden dus twee schilderijtjes uit India hangen (ingelijst van het geld dat ik met mijn eerste artikel had verdiend) en twee foto's-op-linnen die S. via zijn kerstpakketten op de kop had getikt. En veel foto's natuurlijk, want hoe weet een willekeurige inbreker anders wiens zuurverdiende spulletjes hij aan het jatten is?

En toen stond ik op Schiphol. En daar was de olifantenparade. En ik werd verliefd.

Nu heb ik altijd van olifanten gehouden. Ze groot, dik, goeiïg en strak van geheugen. Kortom: ze lijken op mij. Maar ja, ik had net een huisinhoud opgeslagen in een loods en liep op het vliegveld met een kind, een luiertas, een eigen tas en een kinderwagen. Als handbagage. De ruimbagage paste niet in zijn geheel op de loopband. Dus het leek me niet het juiste moment om olifanten aan te schaffen. Portemonnee-technisch geen slecht besluit.

Maar soms geeft het universum een wenk. Zoals toen ik op Orchard Road uit de metro stapte en rijen vrolijk beschilderde olifanten aan trof. Dit jaar staat de olifantenparade in Singapore. Dit zijn onze nieuwe huisgenoten:

Tropical Feeling uit Emmen (Wij noemen hem: roze bloem)

Invisible uit Milan (wij noemen hem: vlinder)

Radja uit Londen (hier: spiegeltjes)

White Tiger uit Singapore (hier: Tijger)

Deze Amsterdamse olifant heeft een gekke Thaise naam, maar wordt hier in huis meestal "die ene" genoemd. Het was niet de bedoeling dat deze bij ons kwam wonen, maar soms gebeuren die dingen nu eenmaal.

Dit is dus geen geldverspilling aan nodeloze, breekbare ornamenten die we straks weer een oceaan over zullen moeten zeulen.

Dit is Kunst. En elke olifant heeft een Certificaat om dat te bewijzen.

ps. Radja kwam pas een paar dagen na de rest van de kudde. Toen hij bij thuiskomst ineens een invasie van olifanten aantrof, trok S. zijn wenkbrauwen op, inspecteerde de dieren en vroeg vervolgens teleurgesteld: "Niet die ene met de spiegeltjes?" Tja, toen heeft Sinterklaas die een paar dagen later maar in zijn schoen gestopt.

dinsdag 29 november 2011

Mani-pedi: vaders aan de koffie, moeders aan de manicure

Status idioot triathlonplan: ondanks tegenwerpingen van S. ("Je moet je nagels minimaal drie uur rust gunnen") toch gaan zwemmen. Hoestend en proestend 600 meter volbracht waarvan de helft in borstcrawl. Ik wou nog gaan hardlopen, maar dat was gezien mijn energieniveau van de rest van de dag, toch een tikkeltje te ambitieus. Ja, ik weet het, dat is geen goed voorteken voor een triathlon, waarbij je drie verschillende soorten sport achter elkaar doet. Het goede nieuws is dat een ieniemienie triathlon slechts 250 meter zwemmen telt en ik al 50 meter meer in borstcrawl kan afleggen dan dat. Hoera!

We gingen naar de Botanic Gardens om daar de Evolution Walk te doen. (Dat is heel cool: de tuinlui hebben de staat van de aarde van heul lang geleden tot nu nagemaakt, dus het pad begint tussen stenen en viezige poeltjes en loopt dan via mossen, varens en versteende bomen naar het huidige regenwoud.) En we dachten dat het leuk zou zijn om dat met de metro te doen, aangezien er net een nieuw station is geopend aan de rand van de Botanic Gardens.

We hadden beter even kunnen checken hoe we daar dan precies moesten komen. Vier metro's en anderhalf uur later stonden we bij de poort van de Botanic Gardens, toen vanaf de overkant van de straat de geur van een Italiaanse traiteur naar ons toedreef. We hadden inmiddels ook honger.

E. had het wel een beetje gezien met de metro en het overstappen en was inmiddels in slaap gevallen. S. had een capucchino besteld en een krantje gekocht. Zijn oog viel op de nabijgelegen nail bar en er ging een lichtje bij hem branden. "Waarom laat jij je nagels niet eens doen?" vroeg hij onschuldig, terwijl zijn hand naar de krant kroop. "Kijk, ze hebben een aanbieding voor first timers."

Ik moest even een rondje gaan lopen om hierover na te denken. Ik had namelijk net die morgen mijn nagels bijgewerkt (dat betekent: bijten en scheuren totdat ze weer een acceptabele lengte hebben). Bovendien heb ik af en aan last van zwemmerseczeem en hoewel ik het huidige stadium "af" vind, wil dat niet zeggen dat het weg is. In mijn hoofd vormden zich beelden van gruwelende gezichten boven mijn bestofte pootjes.

In praktijk - want S. wilde echt heel graag koffie drinken en een krantje lezen op een terrasje onder de palmbomen zonder de storende aanwezigheid van de vrouw-van-zijn-dromen - blijk je die gruwelende gezichten niet te kunnen zien omdat ze mondkapjes dragen. Hygiënisch, legde het meisje uit. Marketingtechnisch slim, denk ik (of zouden ze zo bang zijn voor huidschilfers in hun mond? Nu ik het zo optik, klinkt dat ook eigenlijk heel goor).

"You wait two three weeks then come back when nails longer yes?" instrueerde het glimlachende meisje mij tijdens het boenen, vijlen, schuren, masseren, oliën, knippen van nagels en nagelriemen en lakken met onderlaag, kleurlagen één en twee en het aanbrengen van de beschermende coating. "You wear closed shoes a lot? Or just sweaty feet?" informeerde het andere, serieuze meisje, dat zich bezig hield met mijn voeten. De schilfers vlogen in het rond. Zij deed haar mondkapje niet af, ook niet om tegen mij te praten.

De nail bar was een gekke mengeling van zwart industrieel plafond, grof wit-gestucte muren, strak Ikea-meubilair en design-kranen en kommen om de voeten in te plaatsen. Licht- en donkerblauwe handdoeken lagen uitgestald op hetzelfde Ikea-keukenbarretje dat ons keukentje siert. Een regenboog van nagellakflesjes glom onder een vakkundig geplaatst Ikea-spotje. "Kies een kleur", instrueerde lachebekje-zonder-mondkapje terwijl ze een bamboestoommandje op mijn schoot dumpte met veertienhonderd verschillende kleurstalen. "Ik ben zo terug."

Vandaag ben ik met partygirl-turned-mama Nana naar Ion geweest om nieuwe schoenen te kopen. En misschien moet ik mijn armen ook maar gaan scheren.

(Oordeel: Die pedicure vind ik wel wat. Die manicure leidt me voornamelijk af tijdens koken, tikken en andere nuttige zaken. Hoewel het feit dat S. de rest van de middag poepluiers heeft verschoond - "dat kan ik niet doen, dat bijt de lak eraf want de coating is nog niet droog" - wel weer een puntje in het voordeel van een manicure is. Hee, zijn er meer ervaringsdeskundigen in de zaal? Wat vinden jullie?)

maandag 28 november 2011

Shopping odyssee

Status idioot triathlonplan: er lijkt weer schot in de zaak te zitten (al moet ik dat natuurlijk nooit hardop toegeven - beschouw dit als een mompel). Vanmiddag 20 minuten hardgelopen, op het heuvelprogramma van level 5. Dat is 3 hele levels hoger dan de vorige keer, maar dit keer keek ik dan ook ondertussen de making of van Twilight Breaking Dawn I en als dat niet goed voor de hartslag is (er zijn hier zoveel snedige grappen over te maken dat ik even blokkeer, vul je eigen vampier/weerwolf/horror/aantrekkelijke mannengrap in), dan weet ik het ook niet meer. Of moest die nu juist laag blijven? Ingewikkelde zaak, dat sporten.

Wellicht dat er lezers zijn, die zich mij voorstellen tussen wuivende palmbomen. Of met zonnebril mijmerend langs een meanderende rivier. Of in kek rokje gestoken met een verkoelend drankje onder een parasol.

Al die mensen verwarren Singapore met Azië. Het is hier anders. De nationale sport is om zo min mogelijk buiten te komen en tegelijkertijd zoveel mogelijk winkels te bezoeken. We nemen afgelopen donderdag als case study. (Ook leuk: weet je precies hoe mijn dagen er hier uit zien! Als ik niet thuis zit tenminste.)

Om vijf voor elf sprongen E. en ik in een taxi om naar Tanglin Mall te gaan voor onze wekelijkse positiviteitsinjectie en klaagzangdrainage. De injectie ontvingen wij op de derde verdieping in het Mother and Child Centre, de drainage vond gepast in de kelder plaatst, onder het genot van een Indiase currymaaltijd (denk: plastic tafeltjes, gillende kinderen en eten op dienblaadjes).

Vervolgens nam ik de taxi naar het Apollo Centre, waar naast alle reisagenten en boekingskantoren van luchtvaartmaatschappijen ook E.'s kinderdagverblijf zit. Vanaf het Apollo Centre moest ik, horror der horrors, naar buiten, de straat oversteken en kon toen pas in Central Mall (een heel suf winkelcentrum) naar ons lokale metrostation Clarke Quay.

Ik stapte uit op Orchard Road, de shopshopwalhallastraat. Dat is bij wijze van spreken, want ik stapte natuurlijk niet uit op straat, maar in Ion Mall. Ion is een onduidelijk labyrint waar alleen veertienjarige meisjes met hun schooluniform in handtasjes gepropt de weg weten. Gelukkig zijn er ook bordjes. Die volgde ik naar Tangs warenhuis aan de overkant van Orchard Road (via de Underpass natuurlijk!) dat zo groot is dat het niet in een mall past maar gewoon een Eigen Winkelpand heeft. Een ongekende luxe, in Singapore.

In Tangs warenhuis kocht ik een dienblaadje om onze troep op te verzamelen. Eigenlijk wilde ik ook een theepot, maar ze hadden alleen hele dure en lelijke (dus theepotten die tegelijk duur en lelijk waren, een dodelijke combinatie) dus nam ik de metro naar het kantoor van S. Daaronder zit namelijk ook een malletje met een winkel waar ik de vorige keer met hem niet in mocht. ("Hee", zei S. bij thuiskomst. "Wat fijn, we hebben weer een theepot! Waar heb je die vandaan?") Gelukkig heb ik winkel-laser-vision, dus wist ik dat die pot daar was (niet heus; ik was er op de terugweg langs gegaan nadat ik S. bij zijn kantoor had afgezet.)

Daarna moest ik nog even langs de Carrefour om een stoompan te halen. (E. houdt van gestoomd eten, wij houden van E. die eet.) Nu is de Carrefour wel in Suntec Shopping Centre, maar helemaal aan de andere kant van de mall dan de kant waar de dichtstbijzijnde metrohalte is. Die halte zit namelijk in een andere mall - Raffles City - en leidt slechts via hetzij de toepasselijk genaamde Citylink Mall of de opgepimpte Marina Square Mall naar Suntec. Het kostte mij 17 minuten (dat heb ik ter jullie lering ende vermaeck en om mijn eigen frustratie te voeden bijgehouden) om van de metro naar de supermarkt te komen en ik denk dat ik zo'n twee winkels per seconde ben gepasseerd.

Kortom, volgens Singaporese standaarden een uitermate geslaagde exercitie.

Toen moest ik E. ophalen. En wat bleek toen ik eindelijk weer boven de grond kwam? Het regende. Dus E., stoompan en ik hebben een geairconditionede taxi naar ons huis genomen, een luttele kilometer verderop.

Lopen, daar doen ze ook niet aan in Singapore.

De oude idioot kleine stoommandjes naast de nieuwe idioot grote stoommand. Het was de kleinste die ik kon vinden bij de Carrefour die wel groter was dan de mandjes die ik al had. Zulke mandjes, werd mij meewarig uitgelegd, zijn héél moeilijk te vinden. Een beetje alsof je een ouderwets wasbord zoekt om je goed te schrobben.

Om een idee te geven van de afmetingen van de stoompan, hier een plaatje waar E. ook op staat. E. meet momenteel zo'n 80 centimeter van top tot teen.

Zo'n tocht is antropologisch dan wel weer interessant. Singapore is een smeltkroes van alle Zuidoost-Aziatische culturen. Hier een Indiase vrouw die gepaste afstand houdt van haar echtgenoot. Hoe hij het wist is mij een raadsel, maar op een gegeven moment merkte hij dat ze een beetje achterbleef. Hij draaide zich om, glimlachte en wachtte tot ze hem tot op twee meter genaderd was. Toen liep hij door.

zondag 27 november 2011

Pyama party

Status idioot triathlonplan: jawel, er is weer gezwommen. In de regen, zonder donder en bliksem, maar wel een heel zwembad voor mij alleen. Toch gek dat ik onder water meer zag dan boven water. Het hielp blijkbaar, want ik zwom 600 meter, waarvan 300 borstcrawl.

Het kinderdagverblijf gaf ons een brief mee. Ze organiseren voor kerst een pyama party voor alle babietjes.


Het is tijdens de normale openingstijden, 's middags krijgt ze weer gewone kleren aan en ik mag erbij zijn. Gelukkig maar. Engerds.

E., niet in haar pyama, vist de kruimels uit het niet-tupperware bakje waarin ik de brownies had vervoerd.

zaterdag 26 november 2011

Rondje supermarkt

Status idioot triathlonplan: Er is weinig te melden. Heel weinig.

Hier zijn wat foto's uit de Japanse supermarkt waar wij onze boodschappen doen als we te lui zijn om naar de Fair Price te lopen (of, in het geval van S., als er geen taxi's zijn om de achthonderd meter die de supermarkt van ons scheidt te overbruggen. "Maar het regende!", verdedigt hij nu zichzelf, al hebben we een heel mooi regenscherm voor de kinderwagen én mogen we paraplu's met parasolafmetingen lenen bij de receptie).

"This is the nicest supermarkt in Singapore", verzuchtte de Singaporese vrouw van de Italiaan die ons van de verdrinkingsdood redde. En het is waar: zo'n mooie supermarkt had ik nog niet eerder gezien in mijn leven, met speciale kinderhoek waar alle (ik neem aan Japanse) kindjes braaf op de kleurige matjes blijven zitten. Met de kruipgrage E. hebben wij dit nog niet uit durven testen. Leuk hoor, dat Columbus Amerika ontdekte, maar ik zou best een wat - let's rephrase this positively! - vrediger kind willen hebben.

De Meidi Ya heeft op elke afdeling - vlees, zuivel, groente, fruit - een aparte afdeling "Fresh from Japan" met producten die wekelijks worden ingevlogen. Op die afdelingen hangen ook geruststellende bordjes over het risico op nucleaire besmetting.

Hoewel de Meidi Ya een gangpad voor pasta en noedels heeft, haalt het toch niet bij de voorzieningen voor rijst, die rondom de hieronder afgebeelde pilaar vier van zulke kasten beslaan.

Voor degenen die het hadden gemist: Een speciaal uit Japan ingevlogen meloen met een passend hemelse smaak. Tenminste, dat vermoeden wij, want het prijskaartje van bijna 70 Sing dollar (ruim 40 euro) per meloen schrok ons toch een beetje af.

vrijdag 25 november 2011

De liefde voor frituur

Status idioot triathlonplan: yoga opgegeven. Ik slaap liever. Dat maakt de kans dat ik ga zwemmen ook weer groter. Hoewel ook dat er de afgelopen dagen niet van is gekomen, want ik slaap liever. En dat heeft niks met E. te maken, maar met mijn biologische klok die inmiddels is afgesteld op een uur of wat waken zo rond 4 uur 's nachts. Erg vermoeiend.

"Eten is een hobby in Singapore", zei de Italiaan die ons kleine gezinnetje op Sentosa redde van de moesson en voor de deur van het appartementengebouw afzette. Dan moet een Italiaan zich hier thuis voelen, veronderstelden wij. Hij weifelde. "Italianen houden van lekker eten... Maar hier leven de mensen om te eten."

"Wij hebben twee keer gekookt sinds we hier zijn", troostte S.' triathletische collega toen ik mij beklaagde over het gebrek aan potten en pannen. "Heus, zo goedkoop en zo lekker, daar is niet tegenop te koken." Dat is waar, zowel het één als het ander. En E. eet met smaak mee (om precies te zijn: E. trekt tegenwoordig haar neus op voor haar moeders snelle happen, wat mij ertoe dwingt om daadwerkelijk mijn best te doen in de keuken. E. is goed voor onze tafelgewoontes - zo weigert ze ook te eten als niet iedereen aan tafel zit).

Geen van de events op het Singapore Writers Festival was zo druk bezocht als het panelgesprek tussen drie food writers, wat al snel uitliep op discussies waar je de beste chicken rice kon halen en of dat nu inderdaad het meest Singaporese der Singaporese gerechten was. De lof van de hawker centres werd gezongen, de kunst van het agak-agak (koken op gevoel) en de organisator stond in een hoekje te glimmen. (Wat opviel: de schrijfster in het panel was slank en elegant, terwijl de twee kerels eruit zagen alsof ze zo een halve koe konden gaan barbecuen en oppeuzelen.)

Dus ik, met mijn niet-werkende neus en grof-georiënteerde smaakpapillen, was helemaal geprimed om mij nederig te onderwerpen aan de superieure Singaporese voedselkeus. Ik ben nogal een schaap als het om het volgen van de meute gaat.

Gelukkig zijn er altijd mensen die wel zelfstandig blijven denken. Zoals S.' Engelse collega M., die met vrouw C. naar Singapore vertrok om wat vaker thuis te zijn. (Dat zit zo: Singapore is heel klein. Kleiner dan Nederland. Kleiner dan de provincie Utrecht. Dus hoe ver je ook van huis werkt, je komt altijd 's avonds thuis. Dit in tegenstelling tot Engeland, waar het bedrijf je rustig een weekje in een verlaten mijnstadje net onder de grens met Schotland laat bivakkeren als de klant dat wenst. Dit is ook de reden waarom ik niet bereid was met S. in Londen te gaan wonen.)

"Singaporezen bakken en frituren al het eten!" riep C. vol afschuw uit. Het duurde een maand voor hun keukenspullen in Singapore arriveerden en tot die tijd leefden ze op hawker food. "I craved vegetables", zei ze met grote, hongerige ogen. Voor ons hadden ze een smakelijke, Britse fish pie gemaakt met een lauwwarme salade van sperziebonen en sugarsnaps.

M. en C. zijn gek op Thais en Vietnamees eten - en, eerlijk is eerlijk, Singapore barst van de goede restaurants dus ze komen ruimschoots aan hun trekken. "Maar het is verbazingwekkend hoe Singaporezen klagen over het eten als ze de grens over gaan", verwonderde M. zich. "Helemaal niet", antwoordde C. "Dat is hartstikke logisch. Of course they don't like it, it's not fried!"

(Vandaag hebben internet en ik ruzie. Ik mag dus geen plaatje uploaden. Net zoals ik geen vliegtickets mag boeken. En de site vastloopt als ik onze excelsheets in googledocs tracht bij te werken. Zou degeen die via het appartementennetwerk illegaal films aan het downloaden is daar alsjeblieft mee op willen houden? Ga aan het werk!)

donderdag 24 november 2011

In de taxi

Status idioot triathlonplan: Vanochtend weer heerlijk geslapen, maar het was ook laat geworden gisteravond bij S.' Engelse collega's. E. sliep in haar tentje in de tweede logeerkamer ("we wilden een apartement met drie slaapkamers, maar deze met vier was goedkoper... Nee, de maid's room zit naast de keuken, die hadden we niet meegeteld") en hun huis was ondanks gebrek aan eigen kinderen uiterst baby-vriendelijk. "Van het weekend hadden onze vrienden hun licht destructieve hond meegenomen, vandaar." Maar geen sport dus vandaag.

"I'm retired", zegt de taxichauffeur. Ik snap het niet. Hij rijdt toch deze taxi, hoezo met pensioen? "Ik was vliegtuigmonteur", vertelt hij trots. Andere taxichauffeurs werkten als technicus op een boorplatform of hadden een kantoorbaan in één van de vele wolkenkrabbers in de stad. Nu zijn ze met pensioen en rijden ze op de taxi.

Dat komt, begreep ik van onze lokale guru Neil Humphreys, omdat de oudedagsvoorzieningen in Singapore redelijk karig zijn uitgevallen. De overheid gaat ervan uit dat kinderen voor hun ouders zorgen - sterker zelfs, dat heeft de staat tot wet verheven. Er zijn dus ouders op leeftijd die hun kind voor de rechter slepen omdat ze geen levensonderhoud krijgen.

Maar er zijn ook ouderen die werken. Als schoonmaker bij MacDonalds, als drankjesverkoper en dweiler in de hawker centres, als straatveger of als taxichauffeur. Maar voor die laatste klus moet je wel geld hebben, want de chauffeurs huren de taxi: 108 Sing dollar of ruim 61 euro per dag exclusief benzine. Veel taxichauffeurs delen hun taxi dan ook: de een werkt overdag, de ander 's nachts. Soms delen ze ook met zijn drieën, en hebben ze af en toe een dag vrij.

Dat is geen overbodige luxe, want de familie-afhankelijkheid werkt naar beide zijden. De kinderen moeten de ouders onderhouden, maar die kinderen moeten daarvoor wel kunnen werken. Man én vrouw. En dus passen opa en oma op de kleinkinderen. Ik vroeg de gewezen vliegtuigmonteur, die mij halverwege de nacht van een drankovergoten expatbarbeque weer naar huis reed, naar zijn dagschema. Zijn ogen lichtten op bij de gedachte dat hij over een paar uurtjes weer met de kleintjes (hij had er vijf, van drie tot negen jaar oud) mocht gaan ravotten.

Zo zagen zijn grootouderlijke dagen eruit:

10 pm: op de taxi stappen
12-3 am: nachtdutje
3-7 am: taxi rijden
7.30 am: de kleinkinderen komen, oma serveert het ontbijt
8.30 am: opa brengt de kleinkinderen naar school
9-12 am: slapen
12-5 pm: schoonmaken, koken, boodschappen doen
5 pm: oma haalt de kleinkinderen van school en geeft hen avondeten
7.30 pm: het kroost wordt opgehaald, oma serveert het avondeten voor de volwassenen
8.30 pm: kinderen en kleinkinderen gaan naar huis

"Ach", haalde hij zijn schouders op. "Je hebt steeds minder slaap nodig naarmate je ouder wordt."

E. inspecteert haar bezittingen op haar eerste verjaardag, nadat ze via een whatsapp filmpje is toegezongen door haar grootouders. Misschien is het Singaporese model niet helemaal ideaal, maar ons kleine gezinnetje mist de grootouders wel. Ook als ze niet oppassen.

woensdag 23 november 2011

Al dan niet een expatvrouw

Status idioot triathlonplan: vanochtend om acht uur sloop S. op kousevoeten het huis uit, terwijl E. en ik nog heerlijk lagen te slapen. Op het fornuis stond E.'s havermoutpap klaar, op tafel mijn bakje met zompige muesli (ik hou van verweekte muesli met bolle rozijnen die zich vol melk hebben gezogen). Vanmiddag playdate, vanavond eten bij een collega, dus sporten zit er niet meer in vandaag. Maar slapen is ook heel fijn.

"Ben je nou wel of niet een expat-vrouw", mijmerde zus F. terwijl we zondag skypten. "Je wil wel graag werken, maar als ik je blog zo lees doe je dat niet." Nu is een blog natuurlijk een geredigeerde versie van de werkelijkheid, maar ook in de werkelijke werkelijkheid werk ik niet. (Ik neem even een pauze om naar aanleiding van de voorgaande zin heel tevreden met mijzelf en de wereld te zijn.)

Dat is om meerdere redenen jammer. Ten eerste is het heel erg raar om na mijn halve leven voor mijn eigen zaakjes te hebben gezorgd, ineens afhankelijk te zijn van S. (Stiekem betaal ik sommige uitspattingen dan ook van mijn spaarrekening. Zo plan ik nu de aanschaf van een paar olifanten.) Ten tweede mis ik collega's. Ik was bij Energeia dan ook met mijn neus in de boter gevallen, dat geef ik onmiddelijk toe, met slimme, gedreven en gevatte collega's én een normale work-life balance. En ten derde leer ik Singapore niet echt kennen. Ja, wel de subcultuur van de mama's die via internet speelafspraken maken in hun condominiums, maar ik heb geen idee wat er in de stad speelt. En na jaren ondergedompeld te zijn geweest in de dagelijkse nieuwsstroom, voelt het heel raar om die te missen.

Energieke A. was niet tevreden met die litanie van argumenten. Waar gaat het nu eigenlijk om, vroeg ze. Wat wil je nu echt? Geld is niet het belangrijkste. Mijn aanwezigheid en die van E. levert ons meer aan vergoedingen op dan ik in Nederland aan loon binnentikte, dus in euro's uitgedrukt loont het absoluut de moeite. (Kleren koop ik dan ook van de gezamenlijke rekening - ik moet per slot van rekening wel representatief zijn, natuurlijk.) Ik mis mijn collega's, maar meer nog mis ik de vrijheid om een volwassene temidden van volwassenen te zijn. Met een boekenclubje, supperclubje en writersclubje hoop ik dat gat een beetje op te vullen.

Wat ik echt mis is het nieuws. Dat had ik niet aan zien komen. Eigenlijk dacht ik altijd dat ik een beetje een gemankeerde journalist was, omdat ik het achtuurjournaal niet keek. En DWDD niet. Of Nieuwsuur of Pauw&Witteman (eigenlijk volgde ik helemaal geen actualiteitenprogramma's). Ik las niet eens nu.nl. Op radio 1 luisterde ik het liefste naar Kunststof. Ik ben geen nieuwsjunk.

Maar hier mis ik dat ik niet weet wat er speelt. Ik voel me losgeslagen, op drift. Net alsof ik in een vreemd land ben zonder reisgids. S. wil graag een abonnement op de Straits Times. Dat zou al helpen. Maar ik wil ook gewoon weten waar mensen op straat over praten. Welke tv-programma's ze kijken. Wat ze bezig houdt, waar ze winkelen, welke merken hip zijn. De meeste boeken die ik kocht tijdens het Singapore Writers Festival gaan dan ook over Singapore. Die heb ik gelezen. Nu is het tijd voor het echie. Maar hoe?

dinsdag 22 november 2011

Dingen die anders zijn

Status idioot triathlonplan: mijn enthousiasme heb ik voort weten te zetten na terugkomst in Singapore, dat wil zeggen, ik heb weer een klein rondje rivier gesjokt. Jawel. In een héél klein broekje (de rest was vies) maar dat maakt in Singapore niet uit, want alle vrouwen lopen hier in héle kleine broekjes. Zodra ik daar foto's van heb durven maken, komt er een blog over de kledij van de Singapore-vrouw - en de reden waarom ze desondanks toch niet sexy is. Yoga weer opgepakt. Toch wel fijn.

Dingen die in Nederland nooit zouden gebeuren:

- dat de vrouw achter mij in de rij bij de kassa van de supermarkt aan haar helper uitlegt welk merk pasta ("Barilla vinden we lekker, ook voor de saus") en wat voor thee ("Tisane is altijd goed als je die kunt vinden") die voortaan moet kopen, terwijl dat meisje op zo'n manier het pakje bestudeert dat ik vermoed dat ze niet kan lezen.

- dat ik om half twee 's middags een metrohalte binnenloop en de vloer is bedekt met tukkende bouwvakkers tijdens de schaft.

- dat ik met E. in de kinderwagen de metro binnenstap en een meisje opstaat om mij haar plaats aan te bieden, want ik ben een moeder met kind (maar ik hoef dat kind niet te dragen en heb dus ook niet meer recht op die stoel dan zij).

- dat ik buiten ga zwemmen maar binnen ga hardlopen.

- dat de taxichauffeur onderweg aan mij vraagt: "Okay, dus je wilt naar Zus-en-Zo Straat. Waar is die dan? Oh, je bent er nog nooit geweest? Waar is het in de buurt? En welk adres moet je hebben? Dat adres ken ik niet. Weet je welk gebouw? In de buurt van welk gebouw? Ja, zo wordt het wel lastig hoor." En bij aankomst bij het restaurant: "Lucky you, dat je het ineens zag liggen! Anders waren we uren op zoek geweest!" Wat precies was wat één van mijn disgenoten over kwam.

- dat een man met een roze Longchamp-tas rondloopt - al had hij het excuus dat hij een vrouw bij zich had die hun kind droeg. De Japanse zakenman die ik in onze lobby zag met een stemmig grijs exemplaar onder zijn arm, had dat excuus niet.

- dat een stralende glimlach uitbreekt op het gezicht van het voltallige personeel wanneer ik hun etablissement met E. betreedt op om het even welk tijdstip van de dag. En dat gasten aan aanpalende tafeltjes naar haar gaan zitten koeren (behalve natuurlijk als dat toevallig ook Nederlanders zijn).

Dingen die in Singapore nooit zouden gebeuren:

- dat je met een paar mensen een broodje of iets anders te eten haalt en dan gezellig op een stoepje gaat lunchen om van het weer te genieten. Ik zie nooit mensen op straat eten.

- dat de forensen bij de metro wachten tot ik ben uitgestapt voordat zij aanstalten maken om in te stappen (dat is die kiasu-houding, ondanks dat er elke paar minuten een trein voorbij komt).

- dat je een eenzame portemonnee of sleutelbos van een stoel of tafel raapt om die aan de eigenaar terug te geven. Die persoonlijke eigendommen heeft de eigenaar daar bewust neer gelegd om een plekje te reserveren terwijl hij/zij elders in het hawkers' centre bij een stalletje eten aan het halen is.

- dat je in de buitenlucht komt tijdens het winkelen. Het is hier een sport om zo min mogelijk buiten te komen.

- dat je je door diezelfde buitenlucht laat weerhouden om te gaan hardlopen/fietsen/zwemmen. Ik heb in alle weersomstandigheden mensen hard aan de sport gezien, met flesjes water of paraplu in de hand.

Dingen die hetzelfde zijn:

- het is niet verstandig om het huis te verlaten zonder paraplu.

Gratuit plaatje van E.: Ze speelt met de treintjes in Royce's gym. Dat is geen gymzaal, zoals ik dacht, maar de Singaporese indoor-variant van een speeltuin. Een outdoor-variant is er niet. Wij zijn nu lid en mogen dus anderhalf uur spelen voor het luttele bedrag van 15 Sing dollar (8,6 euro) per keer. Kinderboerderijen zijn er ook niet. Wel heel veel loslopende gekko's, vlinders en vogels.

maandag 21 november 2011

Mijn Bintan-trofee

Status idioot triathlonplan: "Je kunt heel goed zwemmen in Bintan Lagoon Resort", moedigde S.' fietsmaat en fervent triathleet WJ mij aan. Ik had dit nooit op mijn blog moeten zetten. Of ik had het blog niet op facebook moeten zetten. Nu heb ik Verwachtingen Geschept bij mensen die denken dat ik doorzettingsvermogen heb. En die mensen mag ik natuurlijk niet teleurstellen: 600 meter gezwommen waarvan, hoestend en ploeterend, 250 meter borstcrawl. Mensen, wat was dat zwembad LANG. Geen yoga. Wel om negen uur naar bed gegaan.

Nog zoiets wat ik nooit had moeten zeggen, in dit geval tegen OK-verpleegster A. uit Australië. Dat ik ondanks de tropische zon die Singapore geselt en mijn door lokale mensen onbegrepen voorkeur tot wandelen in de bloedhitte nog steeds niet was verbrand.

Zoals jullie kunnen zien heb ik de afgelopen twee dagen op het Indonesische eiland Bintan in een haltertop-jurkje rond gelopen. Tenminste, als ik niet in mijn bikini in het zwembad lag.

(Een fantastisch jurkje overigens, dat ik ooit voor een euro op de Koninginnedagmarkt in Groningen kocht -reken maar uit hoelang dát geleden is - en dat ondanks mijn wisselende gewicht en de neiging tot aan mijn huid plakken van de elastische stof nog steeds goed staat! Ik gaf die dag twintig euro uit, gooide 's avonds twee T-shirts en een ander jurkje weg, het slabestek en het afdruiprek zijn we kwijt, maar het was nog steeds geen geld voor dit jurkje en de roze tijgergestreepte bikini die ik erbij droeg.)

Het was natuurlijk ook niet zo verstandig om me niet in te smeren voor ik met man en kind naar een tropisch strand vertrok. Al was het dan negen uur 's ochtends. En zijn we maar een kwartiertje onder de parasol uit geweest. Ik weet zeker dat ik toen verbrand moet zijn, want mijn benen laten precies zien op welke plekken het zand zat vast gekleefd.

De foto's met het kind zijn niet zo goed gelukt, want die viel met dank aan de witte sunblock van de Etos weg tegen het strandzand. Het is net alsof er een verdwaald roze petje in de branding drijft - maar dat is dus E. (Ja, Bossche E., dat is jullie Gap-petje!)

Ze vond de zee fantastisch. Haar vader vond de glijbaan fantastisch, vooral met E. Ik vond de fruitsmoothies fantastisch. Dat vond E. ook en die was heel boos toen we haar water probeerden te geven, terwijl er toch twee enorme cocktailglazen met glanzend geel sap binnen handbereik stonden geparkeerd. Satésaus met chili vond ze smerig, dus heeft ze haar buikje gevuld met het brood dat we voor de maaltijd kregen. En een kuipje boter dat ze stiekem leeg zat te slurpen, terwijl wij dachten dat ze gewoon aan het spelen was (en zo rustig!) Een tweede inspectie, nadat het wiegen van de veerboot haar maag binnenstebuiten had doen kieperen, leverde ook nog een redelijke score aan papaya op, dus hoeven we haar niet op scheurbuik te controleren.

Voor we naar Bintan vertrokken hebben we eerst Sinterklaas verwelkomd met zwarte Pieten. E. vond het razend spannend om zoveel kindjes bij elkaar te zien. Het is toch wel gek om in Sint-sferen naast een zwembad te gaan liggen.

zondag 20 november 2011

Project Eet Aziatisch: Vietnamese spring rolls

Status idioot triathlonplan: ik hoop van harte dat ik lig te luieren naast een zwembad.

Een Vietnamese mama nodigde mij (en nog enkele andere moeders) uit voor een lichte lunch. Later mailde ze me het recept voor de vissaus. Die van haar was smakelijker dan de mijne, maar dit gerecht kan iedereen maken.

Dit is haar recept:

I don't have any specific recipe for fish sauce, only taste to the right amount whenever I make it
The fish sauce (listed by steps):

- 100 ml warm water mixed with
- 3 teaspoons of sugar and half a teaspoon of salt
- add minced garlic
- add 5 teaspoons of fish sauce (not too much, you can add more later if you think it needs more taste)
- add a quarter of squeezed lemon juice
- add minced chili at the end

The taste should be sour salty and a bit of sweetness!

De dun gesneden runderlapjes heb ik gebakken met wat sjalotjes en een tikje Thai Sweet Chili Sauce. Het was lekker, maar zoals je aan de foto's kunt zien, kon het ook eigenlijk niet mis gaan.

Men neme een rijstblad en make dat nat. Dan legge men het op het bord en wachtte tot het zacht wordt.

Eenmaal zacht, vulle men het rijstblad met een groot blad sla voor de stevigheid, waarop men gesneden (rauwe) groente en kruiden drapeert, eventueel aangevuld met (gekookte) noedels als men, zoals S., een pathologische angst heeft om koolhydraten tekort te komen (of zijn er meer mensen die als ze gaan barbecuen een pannetje rijst koken voor het geval het stokbrood niet genoeg blijkt te vullen?)

Men vouwe het rijsteblad op gedemonstreerde wijze dicht.

Men dope spring roll in vissaus (die men door de keukenmachine heeft gehaald, in tegenstelling tot wat hier wordt getoond, en vervolgens heeft geproefd en vervolmaakt, ook in tegenstelling tot het hier gedemonstreerde.)

Men ete.

Time to table: 15 minuten. "Dit mag je vaker maken", zei S.

zaterdag 19 november 2011

Pas op, babypraat

Status idioot triathlonplan: zoals jullie al wel hadden gemerkt wil het sporten niet echt vlotten. Dus ga ik mijn middagen anders indelen. Het zwemmen blijft een ochtendactiviteit, maar voortaan ga ik nadat ik E. naar haar kinderdagverblijf heb gebracht eerst een uur sporten en dan werken. En om mijzelf daar ook daadwerkelijk toe te dwingen, kleed ik mij voor het wegbrengen om. Vandaag heb ik weer een minirondje rond de rivier gesjokt - ik durf niet eens op google maps te kijken hoe ver het eigenlijk is. Maar het punt is dat ik het gedaan heb.

Dit weekend zijn we naar Bintan, een Indonesisch eiland dat groter is dan heel Singapore bij elkaar. Het plan is om naast het zwembad te liggen. Het hotel schijnt er twee te hebben, en nog een stuk strand ook. E. hoest niet meer, en heeft vandaag gezwommen (van blijdschap ontspanden al haar spieren zich en heeft de swim nappy zijn nut bewezen).

Het leek me een mooi moment om jullie eens bij te praten over E.'s vorderingen. E. kan dus staan, zoals al eerder gemeld. E. kan ook "ooooooohhhh" zeggen met een gespitst mondje en parmantig getuite lipjes. E. kan wijzen en vanuit haar stoel op tafel klimmen en de telefoon op speakerphone zetten (dat laatste is handig, want dan weten we of ze per ongeluk iemand belt of niet). Ze kan doosjes in en uit andere doosjes doen, ze kan de wc-rol afrollen, ze kan lichtknopjes aan en uit zetten en ze kan met de deksel van de pan op de grond rammen terwijl ik aan het koken ben.

(Er is overigens ook heel veel dat ze niet kan: E. kan niet praten, niet los staan, ze kan niet gaan zitten als ze eenmaal staat dus dan roept ze één van ons, ze kan niet lopen en ze kan al helemaal niet voetballen, broer J.)

Maar het allerleukste is dat E. de wereld om haar heen begint te snappen. Zo weet ze dat het tijd is voor de lunch als ik met de broodplank naar de tafel loop. Dan gaat ze alvast op de grond bij haar stoel zitten zodat ik haar op kan pakken en erin kan zetten. En ze weet dat het ronde bakje voor het toetje is, dus als ze vindt dat ze genoeg avondeten heeft gehad, pakt ze dat bakje en geeft ze dat aan mij. Dan kijkt ze me verwachtingsvol aan en is het de bedoeling dat ik het bakje met yoghurt vul. En ze weet dat de ringsling, de zijdelingse draagdoek die we vlak voor vertrekt van doctor F. kregen, betekent dat we naar buiten gaan en dat ze dan de hele tijd tegen mij aan mag hangen en kusjes krijgt. Dus zodra ik die uit de la haal, begint ze te juichen.

E. neemt ook initiatief. Ze trekt zich op aan mijn benen en steekt haar armen omhoog als ze wil worden opgetild. Als ze vindt dat het tijd is voor een liedje en een dansje roept ze "ah ah ah" terwijl ze met haar armpjes wuift en heen en weer wiegt. Of ze klapt als ze liever "klap eens in je handjes" wil horen. Ze weet ook dat "ozewiezewoze" betekent dat ze moet gaan slapen. Dus dan schreeuwt ze heel hard, trekt aan mijn haren en werpt mijn bril boos weg. Om vervolgens, als ik gewoon doorzing, haar hoofd op mijn schouder te leggen, haar duim in haar mond te steken en haar arm om mijn nek te vouwen. Dan smelt mijn hart en zing ik stiekem een liedje extra om haar nog even vast te kunnen houden.

Al zou het me niks verbazen als ze dat ook gewoon door heeft.